เด็กชายมีใบหน้ากลม หน้าตาคล้ายหม่าซื่อ ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ดูแล้วชวนให้คนเอ็นดู ฟางสวี่ซื่อยิ่งเห็นก็ยิ่งชอบนัก จึงจับมือเขาไว้ ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบอยู่ครู่ใหญ่ แล้วเร่งให้สะใภ้ไปนำชาและของว่างมาเลี้ยงรับรอง
“เมื่อวันก่อนข้ายังพูดกับลิ่วหลางอยู่เลย ว่าอยากให้พี่ใหญ่พาครอบครัวมาที่เรือนบ้าง ข้าจะได้พบเด็ก ๆ กันทั่วหน้า ตอนนี้ได้เจอลิ่วหลางกับซานหลางแล้ว ทั้งสองล้วนเป็นเด็กดี ดูก็น่ารักจริง ๆ ข้ายังมีหลานสาวอีกสองคนสินะ ยิ่งอยากเห็นหน้านัก ไม่รู้จะน่ารักเพียงใด!”
ฟางสวี่ซื่อพูดต่ออย่างร่าเริง “อีกไม่กี่วันก็ถึงวันลี่ตงแล้ว ธรรมเนียมของเมืองอี้หยางฝู่ต้องกินเนื้อแกะในวันนั้น พี่ใหญ่ ท่านกับพี่สะใภ้พาครอบครัวมาพร้อมกันสิ มานั่งกินข้าวพร้อมหน้าญาติพี่น้อง ให้บ้านครึกครื้นหน่อย ท่านคิดว่าอย่างไร?”
แม้ยังไม่เห็นหลานสาว ฟางสวี่ซื่อก็แทบจะอดใจรอไม่ไหว ยิ่งเมื่อได้เห็นซานหลางตัวจริง ยิ่งอยากพบลูกหลานคนอื่น ๆ ของพี่ชายมากขึ้นอีก โดยเฉพาะสองสาว ซื่อยากับอู่ยา นางมีเพียงบุตรชายสามคน ทั้งยังได้แต่หลานชายจากสะใภ้สองคน ไม่มีหลานสาวเลยสักคน เด็กหญิงช่างน่าเอ็นดูนัก ถึงจะไม่ได้เป็นหลานแท้ ๆ ของตน แต่หลานสาวของพี่ชาย ก็เหมือนหลานสาวของนางนั่นแหละ! เมื่อฟางสวี่ซื่อชวนย้ำแล้วซ้ำอีก หากผู้เฒ่าสวี่จะปฏิเสธอีกก็คงเสียน้ำใจนางไปจริง ๆ สุดท้ายเขาก็เอ่ยขึ้นว่า “ได้”
เมื่อได้ยินคำตอบสั้น ๆ นั้น ฟางสวี่ซื่อก็ยิ้มจนแก้มแทบปริ ดีใจนักจนอยากให้วันลี่ตงมาถึงเร็ว ๆ แม้ต้องกลั้นความดีใจไว้บ้าง แต่การที่พี่ชายมาพร้อมเหลนชายที่เพิ่งได้พบหนแรก ก็ถือเป็นเรื่องน่ายินดีอยู่ดี นางรีบสั่งให้สะใภ้ไปกำชับที่ครัวให้ทำอาหารดี ๆ เพิ่มอีกหลายอย่างสำหรับมื้อเที่ยง
ผู้เฒ่าสวี่ฟังแล้วรีบโบกมือ “ไม่ต้อง ๆ ข้าจะไม่อยู่กินหรอก วันนี้แค่เอายาสีฟันที่เพิ่งทำเสร็จมาส่งเท่านั้น ข้ายังไม่รู้เลยว่าสำนักศึกษาที่ลิ่วหลางเรียนอยู่ อยู่ตรงไหน”
ฟางสวี่ซื่อยิ้ม “ทำเสร็จแล้วหรือ? ซื่อยาช่างขยันนัก! ยาสีฟันที่ลิ่วหลางให้ข้ามา ข้าใช้ได้สองวันแล้ว ดีมากจริง ๆ! เด็กคนนั้นช่างทำงานคล่องแคล่ว รวดเร็ว ว่องไวเหลือเกิน!”
ผู้เฒ่าสวี่ฟังแล้วงุนงง ลิ่วหลางให้ยาสีฟันกับน้องเล็กตอนไหนกัน? พวกเขาเพิ่งทำเสร็จเมื่อวานนี้เองนี่นา อยากจะถามอยู่เหมือนกัน แต่พอนึกถึงว่าหลานชายทำอะไรล้วนมีแบบแผน เขาจึงกลืนคำถามลงไปก่อน คิดไว้ว่าค่อยถามตอนเจอลิ่วหลางเองดีกว่า
“ทำเสร็จแล้วสิ! ไหน ๆ เจ้าก็ชอบ เช่นนั้นเอาไปเพิ่มอีกสองโถเถอะ รอบนี้ทำได้ตั้งสิบสี่โถแน่ะ!” เขาพูดพลางหัวเราะ คิดว่าลิ่วหลางคงยังขายไม่หมด ให้ของน้องสาวไปสองโถก็คงไม่เป็นไร
ฟางสวี่ซื่อหัวเราะ “แค่สิบสี่โถเองหรือ? ลิ่วหลางของเราน่ะ เพื่อนร่วมเรียนในสำนักเขาสั่งไว้ตั้งเจ็ดสิบห้าโถแล้วนะ! ตอนนี้ทุกคนรอกันอยู่ เจ้าจะมาให้ข้าก่อนเหตุใด รีบทำของคนอื่นให้เสร็จก่อนเถอะ!”
“เจ็ดสิบห้าโถ?” ผู้เฒ่าสวี่แทบหูฝาด
ฟางสวี่ซื่อยิ้ม “ก็ใช่น่ะสิ ลิ่วหลางบอกเองว่าพวกเพื่อนในสำนักสั่งรวมกันเจ็ดสิบห้าโถเชียว!”
ผู้เฒ่าสวี่ถึงกับอึ้งไป — ลิ่วหลางไม่ได้บอกหรือว่ามีแค่ไม่กี่คนสั่งไว้? เหตุใดกลายเป็นเจ็ดสิบห้าโถได้เล่า! เขาเดิมยังคิดว่าทำไว้สิบสี่โถนี่มากเกินพอแล้ว กลัวจะขายไม่หมดเสียอีก ตอนนี้กลับกลายเป็นว่ายังไม่พอเลยแม้แต่ครึ่ง!
โอ้โฮ นี่ต้องซื้อสมุนไพรอีกตั้งมากแน่ ๆ! ผู้เฒ่าสวี่ถึงกับมึนงงไปชั่วครู่ แล้วก็รีบคิดได้ว่า เรื่องใหญ่ต้องรีบกลับไปทำต่อ จะมัวช้าอยู่ไม่ได้
“เช่นนั้นเอาเช่นนี้แล้วกันน้องเล็ก ข้าไม่อยู่กินแล้ว ของที่ทำไว้ข้าฝากไว้ที่นี่ก็แล้วกัน ตอนบ่ายลิ่วหลางกลับมา เจ้าก็ให้เขาเถิด ข้าขอกลับก่อน!”
ฟางสวี่ซื่อเห็นพี่ชายรีบร้อนนัก ก็ไม่รั้งไว้ รู้ว่าผ่านไปอีกไม่กี่วันทั้งสองบ้านก็จะได้เจอกันอยู่ดี
“ได้สิ พี่ใหญ่ ระวังตัวด้วยนะ กลับดี ๆ ล่ะ!” ก่อนออกจากเรือน นางให้คนยกห่อผ้าเย็บมือเป็นถุงหอมให้ซานหลางไว้เป็นของรับขวัญ แล้วส่งปู่หลานทั้งสองออกจากประตูไปด้วยตนเอง
พอออกจากตรอกจินอวี่ฝาง ผู้เฒ่าสวี่ก็ไม่หยุดพักเลย รีบมุ่งตรงไปยังร้านขายยา ซื้อของเพิ่มทันที ปู่หลานสองคนหอบสมุนไพรกลับมาบ้านจนเต็มตะกร้า แม้ยังไม่ได้ดื่มน้ำสักหยด ก็รีบเข้าไปในเรือนแล้วบอกสวี่อินอินว่า
“ซื่อยา! เร็วเข้า ลิ่วหลางรับคำสั่งซื้อไว้ตั้งเจ็ดสิบห้าโถเชียว ต้องรีบทำแล้ว!”
สวี่อินอินรู้อยู่ก่อนแล้ว แต่ก็ต้องแสร้งทำสีหน้าให้สมจริง
“อะไรนะ! เจ็ดสิบห้าโถ? เยอะขนาดนั้นเลยหรือ!” นางเบิกตากว้าง ทำท่าทางทั้งดีใจทั้งตกใจ “แบบนี้จะทำทันได้ยังไงล่ะ? แค่สองวันยังทำได้แค่สิบกว่าโถเองนะ ท่านปู่ เขารีบหรือไม่?”
ผู้เฒ่าสวี่พยักหน้าแรง “ข้าซื้อครกกับสากเพิ่มแล้ว ให้แม่เจ้าเขากับสะใภ้ทั้งสองมาช่วยด้วย!” พูดจบก็ลงมือทันที ไม่ยอมพักแม้แต่น้อย คนอย่างเขาน่ะ กลัวที่สุดคือเป็นหนี้น้ำใจใคร ทำของไม่ทันคงนอนไม่หลับแน่
แม่เฒ่าสวี่ หม่าซื่อ และจางซิ่วหลานก็เข้ามาในเรือนเล็กนั้นด้วย ครานี้ถึงได้รู้กันหมดว่า ปู่หลานสามคนนี้แอบทำอะไรกันอยู่ในบ้าน
ไหน ๆ ก็รู้แล้ว ผู้เฒ่าสวี่ก็พูดขึ้นทันที “ลิ่วหลางได้ตำรับยาสีฟันมา ทำขายได้ นี่ก็เป็นการค้าของลิ่วหลางเอง ส่วนซื่อยาก็เป็นเด็กมือไว ฟังตำรับครั้งเดียวก็ทำได้ เราทั้งหมดก็แค่ช่วยนางบดสมุนไพรเท่านั้น!”
หม่าซื่อไม่รู้ว่ายาสีฟันคืออะไร แต่พอได้ยินว่าทำแล้วขายได้เงิน ก็ตาเป็นประกาย รีบพับแขนเสื้อขึ้นเริ่มลงมือทันที ได้ยินผู้เฒ่าสวี่พูดถึงความเก่งของลิ่วหลาง นางก็อดเอ่ยตามไม่ได้ “ลิ่วหลางนี่เก่งจริง ๆ!”
พูดออกมาได้ไม่ทันไร พอนึกได้ว่าผู้เฒ่าสวี่ชมซื่อยาด้วย นางก็ชะงักไป แล้วหันไปมองสวี่อินอินสองสามครั้ง นึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่คราวที่ถูกแม่เฒ่าสวี่ตีครั้งนั้น เด็กคนนี้เหมือนจะเปลี่ยนไปมากจริง ๆ ไม่ใช่แค่นาง แม้แต่พ่อแม่ลูกคู่นั้นก็ดูต่างไปมากเช่นกัน
ทั้งหมดนี้…ก็คงต้องขอบคุณ “การสั่งสอน” ครั้งนั้นนั่นเอง