ฟางจื้ออันกับพวกกับฟางเหยียนผิงความสัมพันธ์ไม่ดีนัก ครานี้ก็ไม่คิดจะตอบโต้อะไร ฟางฉงอวิ๋นกับคนอื่น ๆ แม้ไม่เคยมีเรื่องกับฟางเหยียนผิง ก็ยังไม่ค่อยสนทนา ฟางฉงอวิ๋นกับพวกผู้มีคุ้นเคยกับฟางเหยียนผิง จึงเปิดปากทักทาย ทำลายความเงียบ “เหยียนผิง เหตุใดเจ้ามา? เมื่อวานข้าถามเจ้าว่าจะมาหรือไม่ เจ้ากล่าวว่าไม่มามิใช่หรือ” แน่นอนว่าพวกเขารู้แล้วว่าพวกนั้นจะมา จึงมาโดยจงใจ
ฟางเหยียนผิงแย้มยิ้มตอบว่า “วันนี้อากาศดี คุณชายชุยคิดจะล่าสัตว์เล่น ภูเขาใหญ่ต้าชิงนอกเมืองอี้หยางฝู่นี้ เป็นที่เหมาะที่สุดสำหรับการล่า”
ต้นสายปลายเหตุจึงปรากฏว่ามาเพื่อการล่า ฟางฉงอวิ๋นพยักหน้า ไม่ได้กล่าวมากนัก ชุยอู่เหลียวตามองของที่วางอยู่บนพื้น เหลือบเห็นคันธนูเหล่านั้น เลิกคิ้วยามเห็นเป็นอันว่า
“พวกเจ้ามาล่าสัตว์ด้วยหรือ? เฮ้ย! เหตุใดลูกศรไม่มีหัวลูกศรเล่า? ไม่มีหัวจะล่าได้เช่นใดกัน?” ว่าจบเขาลองคว้าคันธนูขึ้นมาดูใหญ่โตด้วยท่าทางไม่ถือสา
พวกศิษย์หนุ่มเห็นเช่นนี้ บางคนที่ปรนนิบัติรับใช้หวังเอียงอำนาจของชุยอู่ก็รีบรับหน้าอธิบาย “คุณชายชุย ท่านอาจไม่ทราบ คันธนูพวกนี้มิใช่เพื่อการล่า หากเป็นเพื่อเล่นการละเล่น”
“เล่นการละเล่น?” ชุยอู่สงสัยหนัก
“ใช่ การละเล่นนี้ชื่อ ‘ล่าสัตว์ในพงไพร’ แบ่งเป็นแดงกับเขียว…” ศิษย์หนุ่มผู้นั้นอธิบายกติกาให้ฟังรัว ๆ เมื่อได้ฟัง ชุยอู่ก็ให้ความสนใจ “มีการละเล่นเช่นนี้ด้วยหรือ?”
จากนั้นเขาเปลี่ยนคำพูดทันที “เช่นนั้นข้าก็ไม่ล่าสัตว์แล้ว จะร่วมเล่นกับพวกเจ้า!”
สวี่ต้าจวิ้นแท้จริงไม่ประสงค์ชวนชุยอู่มาร่วมเล่น แต่เมื่อเห็นคนมากมายเช่นนี้ หากปฏิเสธ คุณชายย่อมอาจจดจำความขัดใจแล้วหันมาตั้งใจแก้แค้นต่อเขาได้
คิดแล้วเขาจึงอดทนยอมรับ คิดไปคิดมา ฐานะคนรวยย่อมชนะเสมอ เขาขอถอยชั่วคราวก็แล้วกัน ไม่ว่าอย่างไรการยอมก็ไม่ทำให้ขาดเนื้อกิน แต่ทว่า คำพูดถัดไปของชุยอู่กลับทำให้เขาเดือดดาลไม่อาจทนได้
ชุยอู่อยู่กันมาเป็นหกคน หากเข้าร่วมการละเล่น ก็จะได้หนึ่งกลุ่มสิบแปดคน รวมจัดแบ่งลูกศร ก็ยังพอมีเหลือ พอให้สามสิบหกคนเล่นพอดี สวี่ต้าจวิ้นมิประสงค์เปิดปาก แต่หม่าอวี่หลินผู้ช่างคุยก็อาสาเป็นผู้จัด ให้แต่ละคนรวมกลุ่มกัน คราเดียว ชุยอู่หันหน้าดูสี่หนุ่มสกุลสวี่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“พวกไพร่ชาวบ้านภูเขาเหล่านี้มาจากไหน ใส่ผ้าขาดวิ่น มีกลิ่นเหม็น ข้าไม่เล่นกับคนชั้นต่ำเช่นนี้!”
น้ำเสียงดูถูกนั้น ทำให้สวี่ต้าจวิ้นโกรธระอาทะลุขึ้นภายใน หาว่าใครจะมาดูถูกตนเช่นนี้ได้ เขากลืนนความอัดอั้นลง ก่อนจะยอมให้คนเหล่านั้นอยู่ร่วมเล่นด้วยแล้วแท้ ๆ ยังมาสรรเสริญว่าไม่ควรเล่นด้วยอีกหรือ?
ฟางจื้ออันอดทนไม่ไหวจึงว่า “สวี่ต้าจวิ้นเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเรา เป็นศิษย์ของสำนักฟาง ไม่ใช่ชาวบ้านต่ำต้อย”
ชุยอู่เหยียดหน้า “แล้วไย? ในเมืองใหญ่ ขุนนางบุตรชายต่างแย่งกันขอร่วมกับข้า ข้ากลับละอายใจกับพวกนั้น เจ้าคิดหรือว่าใคร ๆ ก็ได้ร่วมเล่นกับข้า? พวกไพร่พวกชนบท เหม็นจนไม่สมควรยืนอยู่ข้างข้า!”
จางซานหลางเคยพบความร้ายกาจของชุยอู่มาแล้ว จึงมองหน้าหนี แต่ดวงใจโกรธเล็ก ๆ ก็กำหมัดคลึง สวี่ซานหลางกับโจวอู่หลางยังไม่เคยพบชุยอู่มาก่อน เห็นพฤติการณ์และได้ยินผู้คนประจบสอพลอแก่ชุยอู่ ก็ย่อมหวาดหวั่นตามประสาเด็กบ้านนอก
โจวอู่หลางกระซิบว่า “ลิ่วหลาง เรากลับบ้านกันเถอะ...” ด้วยน้ำเสียงสั่น
สวี่ต้าจวิ้นยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง ที่นี่เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเขา เขาเป็นศิษย์สำนักฟาง จะถอนตัวได้อย่างไร? หากยอมถอย ต่อไปไม่ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร ใคร ๆ ก็จะถือว่าเขาเป็นชาวนาบ้านนอก คนต่ำต้อยมิอาจยกศีรษะขึ้นได้อีก
นี่ไม่ใช่เรื่องความโกรธหรืออกแตกใจ หากเป็นเรื่องศักดิ์ศรี!
เขาได้ยินเสียงหวาดกลัวในพวกพ้อง แม้ได้ยินเสียงฟันของโจวอู่หลางกระทบกันด้วยความสั่นสะท้าน — เสียงของคนบ้านนอกที่หวั่นเกรงผู้มีอำนาจและยศศักดิ์ แต่เขาจะไม่ถอย ไม่ยอมหวั่นกลัว
เขาจ้องชุยอู่ แล้วเอ่ยอย่างเรียบเฉยแต่มีน้ำหนักว่า “คุณชายชุย หากท่านใคร่ทราบ การละเล่นนี้ข้าคิดขึ้น ข้านำคนจัด ข้าคือผู้กำหนด”
คำพูดนั้นเขาหันไปมองฟางเหยียนผิงข้างกายชุยอู่ด้วยสายตาดุ — ตั้งแต่วันแรกที่เห็นในสำนัก ฟางเหยียนผิงมักชอบเหยียดหยามเขา เขาเดาว่าครั้งนั้นที่พาเรื่องจนทำให้อาสามถูกอับอายในร้านฟู่หม่านโหลว ต้องเกี่ยวข้องกับคนผู้นี้แน่ ครานี้ชุยอู่มาหาเรื่อง เขาย่อมมิได้มาด้วยสุ่มสี่สุ่มห้า หากชุยอู่จะกลั่นแกล้ง เขาจะยอมถอยแล้วยอมอ้อนวอนหรือ? คราแล้วคราเล่าเขายอมมาแล้ว ครานี้จะยอมอีกหรือ?
หากไม่ได้ล่วงเกินผู้ใดไว้ แล้วกลับต้องไปก้มหัวประจบประแจงคนอื่น เช่นนั้นไม่เท่ากับจงรักภักดีต่อความอัปยศหรือ? เขาจะยอมได้อย่างไรเล่า? ไม่มีประโยชน์ใด ๆ
“ดี! ดี! ดีมาก! ดีล่ะ—เจ้าว่าเจ้ามีสิทธิ์ตัดสินเองเช่นนั้นหรือ!” ชุยอู่ถึงกับหัวเราะลั่นด้วยความโกรธ — ตลอดชีวิตนี้ ยังไม่เคยมีผู้ใดกล้ากล่าวกับเขาเช่นนี้มาก่อน! และคนผู้นั้น…กลับเป็นเพียงสามัญชนต่ำต้อยที่ไม่ต่างจากมดปลวกเท่านั้น! ชุยอู่หัวเราะสามครา สีหน้าเริ่มมืดดำเย็นเยียบ —ผู้ที่รู้ถึงนิสัยและวิสัยการกระทำของเขา ล้วนอดมิได้ที่จะลอบหวั่นใจแทนสวี่ต้าจวิ้น
“เจ้าจะเชื่อหรือไม่ ข้าขยับนิ้วเพียงนิด ย่อมทำให้เจ้าลำบากอยู่มิได้ในเมืองนี้ ให้เจ้าพร้อมตระกูลของเจ้าไม่มีที่ไปในเมือง”