เดินตรงไปครึ่งถนน ก็ถึงร้านที่ฟางฉางซวี่พูดถึงแล้ว ร้านนี้มีหน้าร้านอยู่สองห้อง แต่ประตูหน้าค่อนข้างเล็ก ถ้าเทียบกับห้องหนึ่งของภัตตาคารใหญ่ ๆ ก็พอ ๆ กัน ด้านหลังมีลานกว้างพอประมาณ มีเรือนสี่ห้องสามารถอยู่อาศัยได้ มีทั้งห้องครัวและห้องส้วมครบถ้วน มองดูแล้วก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว
เมื่อเห็นผู้เฒ่าสวี่ดูพอใจ ฟางฉางซวี่จึงรีบติดต่อ “คนกลาง” ที่ดูแลร้านนี้ให้มาทันที พวกคนกลางเหล่านี้ล้วนพูดเก่ง พอเริ่มคุยก็พร่ำคำชมไม่หยุด ราวกับจะกล่อมจนคนฟังเคลิ้ม หากไม่ตกลงเช่าก็ดูเหมือนจะเสียมารยาท
ผู้เฒ่าสวี่เกือบจะโดนปากหวานของเขาหลอกให้มึนไปแล้ว จึงรีบขัดขึ้น “เจ้าบอกข้ามาเถอะ ว่าค่าเช่าเท่าไร?” คนกลางอยากขายร้านได้มากกว่า เพราะหากขายขาดย่อมได้ค่านายหน้ามากกว่า แต่พูดไปพูดมาก็ยังยืนยันว่าจะเช่า เขาจึงไม่อาจปฏิเสธธุรกรรมนี้ได้
จึงกล่าวขึ้นว่า “ให้ท่านทราบไว้เถิด ร้านนี้ค่าเช่าหนึ่งเดือนอยู่ที่สามตำลึง ถ้าจ่ายล่วงหน้าหนึ่งปี ก็สามสิบห้าตำลึงขาดตัว”
“สามตำลึง? ต่อไม่ได้หรือ? ลดหน่อยเถิด” ผู้เฒ่าสวี่คิดไว้ก่อนแล้วว่าค่าเช่าคงราวสองตำลึง คนกลางเองก็อยากให้ตกลง จึงเตรียมใจไว้ว่าจะต่อรองได้บ้าง แต่ราคาต่ำสุดก็มีขีดจำกัด จะลดมากกว่านี้ไม่ได้ ท้ายที่สุด ตกลงราคาหนึ่งเดือนอยู่ที่ สองตำลึงแปดเฟิน ลดได้เพียงเท่านี้ ไม่มีต่ออีกแล้ว ผู้เฒ่าสวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะปรึกษากับฟางฉางซวี่อย่างละเอียดอีกครั้ง สุดท้ายก็ตัดสินใจตกลงเช่าที่นี่
เพราะเหตุผลหนึ่ง — ร้านนี้ด้านหน้ามีพื้นที่กว้าง เปิดเป็นร้านขายของเครื่องใช้ได้สบาย อีกทั้งด้านหลังก็มีเรือนอยู่สี่ห้อง มีบ่อให้ใช้น้ำ การกินอยู่ก็สะดวกดี และที่ตั้งก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว ผู้เฒ่าสวี่รีบอยากให้ร้านเปิดไว ๆ ของที่สวี่อินอินทำไว้ตั้งมาก หากไม่รีบนำมาขายก็ใจคอไม่สบาย ดังนั้น หลังจากพิจารณาหลายด้าน ก็ลงตัวที่ร้านนี้ในที่สุด คนกลางทำงานว่องไว มีฟางฉางซวี่คอยดูแล จึงจัดการทำสัญญาเช่า ประทับลายนิ้วมือ และไปขึ้นทะเบียนที่ศาลาเมืองเรียบร้อยในเวลาไม่นาน
พร้อมกันนั้น ฟางฉางซวี่ก็จัดการดำเนินเอกสารทั้งหมดให้ครบ ทั้งใบอนุญาตและขั้นตอนเปิดร้าน เหลือเพียงตกแต่งร้านเล็กน้อยก็พร้อมเปิดได้เลย
พูดว่า “ตกแต่งร้าน” แต่ผู้เฒ่าสวี่กลับเห็นว่าไม่มีอะไรต้องตกแต่งนัก เดิมร้านนี้เป็นร้านขายของชำ ผนังยังใหม่สะอาด ดูดีทั้งนั้น แค่ขนของที่ควรวางเข้าไป จัดให้เข้าที่ ก็เปิดขายได้ทันที อย่างไรก็ตาม เขายังต้องถามความเห็นจากหลานชายก่อน แม้จะรีบแค่ไหน วันนี้ก็เปิดร้านไม่ได้อยู่ดี จึงไม่เร่งร้อนนัก
วุ่นอยู่นานจนเลยเที่ยง ทั้งสองยังไม่ได้กินข้าวกลางวัน ฟางฉางซวี่จึงชวนผู้เฒ่าสวี่กลับไปดื่มเหล้าเบา ๆ ด้วยกัน ผู้เฒ่าสวี่ก็ถือโอกาสรอให้หลานชายกลับจากสำนักศึกษา จะได้เล่าเรื่องร้านให้ฟัง
วันนั้นสวี่ต้าจวิ้นไปเรียนที่สำนักศึกษา กลับไม่ใช่วันที่ราบรื่นนัก ตั้งแต่วันก่อนที่สอบเสร็จ เขาก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าตัวเองคงแย่แน่ เล่นเสียหนึ่งวันเต็ม วันนี้จึงมารอรับโทษอย่างมีสติ เตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องถูกลงโทษแน่ ๆ
แต่พออาจารย์แจกกระดาษคำตอบออกมา เขากลับมองตาค้างไปทันที
อืม…จะว่าอย่างไรดีนะ ถ้าเป็นในยุคปัจจุบัน สมมติข้อสอบเต็มหนึ่งร้อยคะแนน เขาคงได้เพียงยี่สิบคะแนนเท่านั้น ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะทำได้แย่ถึงเพียงนี้!
ในยุคก่อนเขาอาจจะเป็นนักเรียนที่เรียนไม่ดีนัก แต่ก็ไม่เคยได้คะแนนตกต่ำขนาดนี้มาก่อน บทความเชิงวิเคราะห์หรือข้อสอบว่าด้วย “นโยบายปัญญา” อะไรนั่น เขาแทบไม่ได้ตอบถูกหัวข้อเลย ถ้าเอาระดับนี้ไปเข้าสอบคัดเลือกเป็นถงเซิง (นักเรียนขั้นต้น) ที่การสอบในอำเภอ เห็นทีจะไม่ต่างจากการเอาหน้าเปื้อนเขม่ามาส่องกระจก — มีแต่จะขายขี้หน้า
ถ้อยคำของท่านอาจารย์ก็ไม่ได้มีคำด่าหรือหยาบใด ๆ เลย แต่กลับทำให้เขารู้สึกอับอายจนอยากมุดแผ่นดินหนี การสอบครั้งแรกในสำนักศึกษาใหม่กลับสอบตกยับเยิน จะพูดจริง ๆ ก็น่าอายอยู่ไม่น้อย
สวี่ต้าจวิ้นทำเป็นไม่สนใจฟางจื้ออันที่นั่งข้าง ๆ ซึ่งกัดปลายพู่กันยิ้มเยาะอย่างมีความสุขเหมือนได้เห็นคนซวยร่วมทาง เขาเมินความรู้สึกแสบร้อนในฝ่ามือ ก้มหน้าก้มตาคัดลอกตำราต่อไป
โทษของการสอบตกคือ ถูกตีฝ่ามือด้วยไม้บรรทัดยี่สิบที แล้วยังต้องคัดลอก “สี่คัมภีร์” รวมกว่า ห้าหมื่นตัวอักษร สิบรอบ ภายในสามวัน!
แม้ท่านอาจารย์จะเห็นว่าเขาเพิ่งย้ายมาใหม่ ให้ความเห็นใจอยู่บ้าง จึงลดให้สองรอบ เหลือเพียงแปดรอบ แต่ถึงกระนั้น เขาก็อยากร้องไห้เต็มที — คัดจนแทบจะตายกันไปข้าง เขาไม่เข้าใจเลยว่าคนข้าง ๆ ยังหัวเราะออกมาได้อย่างไร
สวี่ต้าจวิ้นคัดจนเมื่อยล้า สุดท้ายเงยหน้าขึ้นมามอง เห็นอีกฝ่ายคัดลอกอย่างคล่องแคล่ว ราวกับเครื่องพิมพ์อักษร! นี่คัดจนชำนาญแล้วรึไง ถึงได้ไวขนาดนั้น! ทันใดนั้น ความรู้สึกดีใจที่ถูกลดสองรอบก็หายไปหมด เขารีบก้มหน้าก้มตาคัดต่อโดยไม่กล้าพักอีกเลย
จนกระทั่งถึงเวลาเลิกเรียนตอนบ่าย สวี่ต้าจวิ้นหิ้วตะกร้าหนังสือออกจากสำนักศึกษา หน้าตาไร้ชีวิตชีวาเหมือนหมดแรงจะต่อสู้ ฟางจื้ออันรีบเดินเข้ามาอย่างอารมณ์ดี “ข้าได้ยินมาว่าวันนี้ที่สวนหลีชุน เสี่ยวเฟิ่งเย่ว์จะขึ้นเวทีแสดง เจ้าจะไปดูด้วยกันหรือไม่?”
“เสี่ยวเฟิ่งเย่ว์คือใครกัน? การแสดงมีอันใดน่าดู?” สวี่ต้าจวิ้นเดินต่อไม่หยุด
ฟางจื้ออันเดินตามติด “เจ้าจะไม่รู้จักได้อย่างไร! นางคือหัวเรี่ยวหัวแรงของโรงงิ้ว มีชื่อเสียงนักเชียว! เดี๋ยวนี้แทบไม่ขึ้นเวทีแล้ว จะได้ชมอีกครั้งนั้นยากนัก หากเจ้าพลาดไปล่ะก็ ต้องเสียใจแน่!”
สวี่ต้าจวิ้นถอนหายใจ “ข้ารู้แต่ว่าหากอีกสามวันข้ายังคัดหนังสือไม่จบ นั่นแหละคือโชคร้ายที่สุดในชีวิตข้า”
พูดจบก็ลากฟางอวี้ซิง กลับไปด้วย รีบกลับบ้านเพื่อคัดต่อทันที ฟางจื้ออันยกมือทำท่ารำพึง “เหตุใดต้องเร่งรีบเพียงนี้เล่า!”
แล้วมองสองคนนั้นที่วิ่งหายไปเหมือนกระต่าย ก่อนจะหันไปมองต่งซวงฉีอีกคน แต่ต่งซวงฉีกลับวิ่งหนีไปก่อนหน้าแล้ว หายตัวไปอย่างรวดเร็ว ________________________________________
เมื่อสวี่ต้าจวิ้นกลับถึงบ้านตระกูลฟาง ผู้เฒ่าสวี่กำลังนั่งดื่มน้ำชาอยู่กับฟางฉางซวี่ พอเห็นหลานชายกลับมา ก็รีบเรียกมาพูดเรื่องร้านทันที หลังเล่าจบก็จะได้กลับบ้าน
สวี่ต้าจวิ้นในตอนนี้มีแต่เรื่องคัดหนังสือเต็มหัว ฟังผู้เฒ่าสวี่พูดถึงร้านค้าอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกว่าฟังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เมื่อเห็นว่าท่านปูกับท่านปู่เขยฟางฉางซวี่ต่างก็เห็นว่าดี เขาก็พยักหน้าตอบรับ สำหรับเรื่องตกแต่งร้าน เขากล่าวเพียงว่า
“ท่านปู่กลับไปถามพี่หญิงสี่ดูก็แล้วกัน ร้านนี้ให้ท่านกับพี่หญิงสี่ปรึกษากันเถิด ส่วนข้า...ข้าจะดูแลหาลูกค้าให้เอง!”