“เอาล่ะ ท่านปู่ ข้าไม่ส่งแล้วนะ ข้าต้องไปคัดหนังสือต่อแล้ว!” พูดจบก็วิ่งลิ่วไป ผู้เฒ่าสวี่มองตามจนเขาหายลับไปกว่าครึ่งถนน ถึงค่อยนึกได้ทีหลัง — หลานเพิ่งสอบไปไม่ใช่หรือ? วันนี้น่าจะรู้ผลสอบแล้วนี่นา? เขาก็ลืมถามว่าทำข้อสอบเป็นอย่างไรบ้าง
เวลาเริ่มเย็น ผู้เฒ่าสวี่เองก็รีบอยากกลับบ้าน จึงไม่อยู่ต่อ เมื่อร่ำลาเสร็จก็ออกเดินทาง ฟางสวี่ซื่อยังคงเดินไปส่งถึงประตู พร้อมกำชับว่า
“พี่ใหญ่ พรุ่งนี้ต้องพาพี่สะใภ้ใหญ่มาแต่เช้านะ ข้ารออยู่ที่บ้าน!”
วันรุ่งขึ้นก็จะถึงฤดูเหมันต์แรกแล้ว ผู้เฒ่าสวี่พยักหน้ารับติดต่อกันหลายครั้ง รับปากแน่นอนว่าจะมาถึงแต่เช้า ออกจากตรอกจินอวี่ฝาง เขาคิดได้จึงแวะซื้อแป้งขาวมาจำนวนหนึ่ง และกัดฟันซื้อเนื้อแกะหนึ่งชิ้นเต็ม ๆ ก่อนจะมุ่งหน้าออกจากเมืองกลับบ้าน
ในอกของเขามีกุญแจร้านค้าหน้าคู่พร้อมเรือนหลังบ้าน ในตรอกหยางหลิ่ว ซึ่งอยู่ในเขตดีของเมืองอู่หนิง มีเอกสารสัญญาเช่าพับเก็บแนบอกไว้แน่น มือหนึ่งถือเนื้อแกะ อีกมืออุ้มถุงแป้งขาว เดินอยู่บนทางกลับบ้าน รู้สึกเหมือนเท้าแทบลอย เขาไม่กล้าหยุดแม้เพียงชั่วหายใจ กลัวว่าจะมีโจรมาชิงของมีค่าที่ตนหอบมา นอกเมืองยังสงบเรียบร้อยดี เขาเดินทางกลับถึงหมู่บ้านเสี่ยวเหอโดยสวัสดิภาพ พอดีเจอพวกสวี่ชุนเหอที่เพิ่งกลับจากงานก่อสร้าง
“วันนี้เหตุใดจึงเลิกงานเร็วนักเล่า?” ผู้เฒ่าสวี่ถามอย่างสงสัย
สวี่ชุนเหอตอบว่า “พรุ่งนี้เป็นวันเริ่มเหมันต์ ผู้คุมงานบอกให้หยุดหนึ่งวัน เลยปล่อยกลับเร็วหน่อย”
“ดีเลย จะได้ไม่ต้องลางาน พรุ่งนี้ไปเยี่ยมบ้านอาหญิงกันเสียที นางรออยู่นานแล้ว!” พูดพลางเดินเข้าบ้าน พอถึงในลาน ญาติในบ้านก็ออกมาต้อนรับ ยื่นน้ำให้คนกระหาย บ้างต้มน้ำร้อนให้ล้างมือ ผู้เฒ่าสวี่ส่งแป้งขาวและเนื้อแกะให้แม่เฒ่าสวี่
“น้องสาวนัดพวกเราไปกินข้าว จะให้ไปมือเปล่าก็ไม่ได้ เจ้าทำไส้เกี๊ยวเก่งนัก คราวนี้เราทำเกี๊ยวห่อไปฝากนางกันเถอะ!”
แม่เฒ่าสวี่ได้ยินว่าจะทำไปให้น้องสาว ก็ไม่พูดสักคำ รีบรับไว้ทันที สั่งหม่าซื่อให้นวดแป้ง ให้จางซิ่วหลานออกไปเก็บผักป่า ส่วนตัวเองก็ลงมือสับไส้เกี๊ยว เนื้อแกะทั้งชิ้นไม่เก็บไว้เลย ใช้หมดทั้งก้อน ผู้เฒ่าสวี่ดื่มน้ำดับกระหายหนึ่งจอก แล้วตรงไปยังเรือนเล็ก
ช่วงนี้ไม่มีคำสั่งซื้อใหม่ งานทำยาสีฟันจึงให้สวี่อู่ยากับสวี่ซานหลางทำกันเอง พวกผู้ใหญ่เลยไม่ได้ยุ่ง สวี่อินอินเองวันนี้อยู่บ้านทั้งวัน หมกมุ่นทดลองสิ่งใหม่ ๆ อีกหลายอย่าง สบู่ก้อนนางทำออกมาหลายแบบ ทั้งแบบผสมขี้เถ้าพืช แบบใช้ฝักส้มป่อย และแบบใส่ใบสะระแหน่ ส่วนสบู่หอมก็ทำจากใบโหระพา ใบไม้สมุนไพร และถ่านไม้ไผ่ผสมน้ำมันหอมระเหย
ต่อไปยังสามารถทำได้อีกหลายแบบ เช่น สบู่กำมะถัน สบู่นมแพะ สบู่ขิง ฯลฯ ทั้งหมดนางบันทึกไว้แล้ว เพียงซื้อวัตถุดิบมาก็ทำได้ทันที ระหว่างทดลอง นางยังได้แรงบันดาลใจสร้างสิ่งใหม่อีกอย่าง — สบู่สระผม!
น้ำยาสระผมแบบเหลวมีต้นทุนสูง ชาวบ้านทั่วไปอาจไม่กล้าใช้ แต่สบู่สระผมกลับเหมาะทั้งราคาและคุณภาพ แถมดีกว่าการใช้ขี้เถ้าหรือฝักส้มป่อยล้างผมมากนัก ตั้งแต่น้ำยาสระผม สบู่สระผม ยาสีฟัน ไปจนถึงสบู่ซักผ้าและสบู่หอมล้างหน้าอาบน้ำ เรียกได้ว่าผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดครบทุกชนิด เมื่อร้านเปิดก็ไม่ต้องกลัวว่าจะมีของขายไม่พอแล้ว สวี่อินอินเองก็ไม่คิดว่าผู้เฒ่าสวี่จะจัดการเช่าร้านได้ภายในวันเดียว เร็วกว่าที่คาดมาก เมื่อดูเอกสารเช่าร้านแล้วฟังผู้เฒ่าสวี่เล่ารายละเอียด นางกล่าวว่า
“พรุ่งนี้ข้าเข้ามาดูร้านเองอีกที แล้วค่อยคิดว่าจะตกแต่งอย่างไรดี”
“ได้ พรุ่งนี้ค่อยไปดูแล้วค่อยว่ากัน” ผู้เฒ่าสวี่พยักหน้า
สวี่อินอินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ
“ท่านปู่ ในเมื่อเช่าร้านได้ไว และตกแต่งคงใช้เวลาไม่นาน ข้าคิดว่าภายในสิ้นเดือนน่าจะเปิดร้านได้แน่ พอเปิดร้านแล้ว ต่อให้ขายได้วันละเท่าไร ของในร้านก็ต้องมีวางเรียงเต็ม ข้าเกรงว่าแค่พวกเราทำกันไม่กี่คนอาจไม่ทันส่งของ ถึงตอนนั้นอาจผลิตไม่พอขาย ท่านว่าพวกเราควรหาคนมาช่วยไหม?”
เพราะไม่ว่าจะเป็นการบดสมุนไพรทำยาสีฟัน การเคี่ยวน้ำยาสระผม หรือการต้มสบู่ ล้วนใช้เวลานาน ไม่ใช่สิ่งที่จะทำได้รวดเร็วในเวลาอันสั้น
อย่างแรกเลย หม้อที่มีอยู่ยังไม่พอ หากใช้หม้อเดียวทำทุกอย่างย่อมไม่ทันแน่
ผู้เฒ่าสวี่ฟังแล้วก็ยังลังเลอยู่ เพราะนี่คือสูตรทำเงิน หากจ้างคนนอกมาช่วย เกิดถูกลอกเลียนสูตรไปจะทำอย่างไร
คิดอยู่ครู่หนึ่งจึงว่า “เช่นนั้นให้พ่อเจ้าพวกเขาเลิกทำงานที่อ่าวตระกูลหวังเสียเถอะ อย่างไรงานนั้นอีกไม่นานก็จบอยู่แล้ว ส่วนคนที่จะมาช่วย เราค่อยหาสองคนพอ”
เพราะงานในบ้านก็ต้องมีคนดูแล อีกไม่นานร้านเปิดก็ต้องมีคนเฝ้าอยู่ประจำ หากปล่อยให้ลูกชายไปทำงานข้างนอกอีก คงดูแลไม่ทั่วถึง
หลังไตร่ตรองอยู่พักใหญ่ ผู้เฒ่าสวี่ก็ตัดสินใจแน่นอน คืนวันนั้นจึงบอกเรื่องนี้ให้ทุกคนรู้ พร้อมกำชับให้สวี่ชุนเหอกับพวกไปทำงานที่อ่าวตระกูลหวังอีกเพียงวันเดียว แล้วบอกลาเจ้านายเสีย อย่างไรเสีย พวกเขาก็ไปช่วยทำงานเบ็ดเตล็ดอยู่แล้ว ขาดไปสองสามคนก็ไม่ทำให้การงานของคนอื่นล่าช้า
สวี่อินอินเป็นคนรักความสะอาดและพิถีพิถันมาตั้งแต่เล็ก เพื่อนที่โรงเรียนเคยตั้งชื่อเล่นให้ว่า “เจ้าแห่งความงาม” สมัยนั้นฐานะทางบ้านยังไม่ดีนัก เสื้อผ้าสวย ๆ แทบไม่มีให้ใส่ แม้แต่ชุดนักเรียน นางก็ซักจนสะอาดขาว ไม่มีรอยเปื้อนแม้แต่น้อย ไม่มีเครื่องประดับผมสวย ๆ ก็ไม่เป็นไร แค่หนังยางสีดำเส้นเดียว นางก็ให้ย่าเป็นคนรวบผมให้เรียบร้อย ก่อนถึงจะออกไปโรงเรียนได้
รักความงามและรักความสะอาด ไม่ใช่เรื่องน่าอาย นั่นคือการให้เกียรติตนเองและผู้อื่น นางจึงยึดถือเช่นนั้นมาตลอด พอโตขึ้น เงื่อนไขทางบ้านดีขึ้น ก็ยิ่งใส่ใจยิ่งกว่าเดิม เสื้อผ้าสวย เครื่องสำอาง น้ำมันทาผิวบำรุงผิว ไม่มีขาด
ตอนเรียนมัธยมปลายยังไม่มากนัก ใช้เพียงโฟมล้างหน้ากับน้ำหอมเบา ๆ ก็พอ เพราะมัวแต่ยุ่งกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่พอเข้ามหาวิทยาลัย และหลังจากนั้นตอนทำงานแล้ว — ต้องล้างผม อาบน้ำ ใส่คอนแท็กต์รายวัน แต่งหน้าเต็มชุด และใส่เสื้อผ้าสวยทุกวัน!