เห็นผู้เฒ่าสวี่จ้องมองอยู่เหม่อลอย นางแทบจะนึกว่าอีกฝ่ายกำลังจะเอ่ยถามขึ้นมาเสียแล้ว
โชคดีที่ผู้เฒ่าสวี่อ่านหนังสือไม่ออก จึงแยกไม่ออกว่าในนั้นเขียนอะไรไว้
สวี่อินอินสบตากับสวี่ต้าจวิ้น ก่อนจะก้มหน้าลงเขียนต่อ นางจัดทำบัญชีรายการขายให้เรียบร้อย แล้วนำไปคูณกับราคาสินค้าต่อหน่วย สวี่อินอินเพียงคำนวณด้วยปากก็สามารถหายอดขายของแต่ละรายการได้ แล้วเขียนต่อท้ายไว้ จากนั้นเมื่อรวมทุกยอดขายเข้าด้วยกัน ก็ได้ผลรวมยอดขายทั้งหมด
“ท่านปู่ วันนี้รวมขายได้ยี่สิบห้าตำลึงเจ็ดเฉียนสิบอีแปะเจ้าค่ะ!”
ผู้เฒ่าสวี่ยังเหม่ออยู่ พอได้ยินดังนั้นก็สะดุ้ง “หา?”
สวี่อินอินจึงพูดซ้ำอีกครั้ง “ไม่ใช่สิ เจ้า คิดเสร็จแล้วหรือ? ข้าไม่ได้เห็นเจ้าคิดเลยนี่นา?” ผู้เฒ่าสวี่ประหลาดใจ
“คำนวณเสร็จแล้วจริง ๆ เจ้าค่ะ” สวี่อินอินว่า “ท่านปู่ลองฟังดูสิ ยาสีฟันขายได้ห้าสิบหกโถ สบู่หอมยี่สิบเจ็ดก้อน ยาสระผมสิบห้ากระปุก สบู่ธรรมดาสิบแปดก้อน สบู่สระผมห้าก้อน ลิปมันแปดแท่ง ยาประทินผิวหอมสิบสองกล่อง ถูกต้องหรือไม่เจ้าคะ ท่านปู่?”
ผู้เฒ่าสวี่เป็นคนวงจำนวนไว้เองในตอนแรก เขาก็พอรู้จำนวนคร่าว ๆ ฟังแล้วก็ใกล้เคียง จึงพยักหน้ารับ
สวี่อินอินก็รีบพูดต่อ “เช่นนั้นยาสีฟันได้เงินสิบหกตำลึงแปดเฉียน สบู่หอมได้หนึ่งตำลึงสามเฉียนห้าสิบอีแปะ ยาสระผมได้สี่ตำลึงห้าเฉียน สบู่ธรรมดาได้สามเฉียนหกสิบอีแปะ สบู่สระผมได้สามเฉียน สีผึ้งทาปากได้หนึ่งตำลึงสองเฉียน ยาประทินผิวหอมได้หนึ่งตำลึงสองเฉียน รวมทั้งหมด วันนี้ขายได้ยี่สิบห้าตำลึงเจ็ดเฉียนสิบอีแปะ ถูกต้องแน่! ไม่เชื่อถามลิ่วหลางดูสิเจ้าคะ!”
ยาสีฟันราคากระปุกละสามร้อยอีแปะ เป็นราคาที่สวี่ต้าจวิ้นกำหนดไว้ก่อนหน้านี้ หากตอนนี้เปลี่ยนราคาเกรงว่าเพื่อนร่วมชั้นจะพูดกันไปต่าง ๆ นานา จึงยังคงราคานี้ไว้ แต่ปริมาณเพิ่มขึ้น ยาสระผมก็สามร้อยอีแปะต่อกระปุกเช่นกัน ปริมาณก็เพิ่มขึ้น หนึ่งกระปุกใช้ได้ทั้งครอบครัวห้าคนถึงสองเดือน
สบู่สระผมก้อนละหกสิบอีแปะ สบู่หอมก้อนละห้าสิบอีแปะ สบู่ธรรมดาก้อนละยี่สิบอีแปะ สีผึ้งทาปากแท่งละหนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะ ยาประทินผิวหอมกล่องละหนึ่งร้อยอีแปะ ราคาทั้งหมดนี้ สวี่อินอินเป็นผู้คำนวณโดยพิจารณาตามต้นทุนวัตถุดิบและสำรวจตลาดอย่างรอบคอบก่อนกำหนดขึ้น
ผู้เฒ่าสวี่ถึงกับพูดไม่ออก เขาทั้งตะลึงที่หลานสาวคำนวณได้รวดเร็วโดยไม่ต้องใช้ลูกคิด ทั้งตกใจที่เพียงวันแรกของการเปิดร้านกลับขายได้มากขนาดนี้ เขาเงยหน้ามองสวี่ต้าจวิ้นโดยไม่รู้ตัว
สวี่ต้าจวิ้นพยักหน้ารับ “ถูกต้องแล้ว ท่านปู่ สี่พี่สาวคำนวณไม่ผิดแน่!” วาจานี้แน่นอนอยู่แล้ว หากสวี่อินอินคำนวณผิด เขาก็ย่อมผิดด้วย เมื่อได้รับการยืนยันจากหลานชาย ผู้เฒ่าสวี่ก็เชื่อสนิทใจ ครานี้แน่ชัดแล้วว่าพวกเขาขายดีจริง ๆ ได้เงินมามากขนาดนี้จริง ๆ!
เขาเริ่มนับนิ้วคิดคำนวณหากหักต้นทุนจะเหลือกำไรเท่าไร แต่ริมฝีปากสั่นพึมพำอยู่นานก็คิดไม่ออก ได้แต่จ้องหลานสาวตาแป๋ว “ซื่อยา…”
สวี่อินอินจึงหยิบสมุดต้นทุนมากางคำนวณ พลางกล่าวว่า “เฉพาะต้นทุนวัตถุดิบที่ใช้ไปก่อนหน้านี้ รวมแล้วสิบเจ็ดตำลึงสองเฉียน แต่ของที่ทำไว้นั้นยังเหลืออยู่บ้าง กะเอาว่าหักต้นทุนของที่เหลือราวเจ็ดตำลึง ก็จะเหลือต้นทุนสิบตำลึงสองเฉียน บวกกับค่าแรงแปดวัน ก็ถือว่ากำไรสุทธิสิบสี่ตำลึงสี่เฉียน!”
“พวกเราสามารถนำกำไรวันนี้ไปหักต้นทุนของร้านให้หมดก่อน ค่าเช่าร้านสองตำลึงแปดเฉียน ค่าของใช้ในร้านสามตำลึงสามเฉียน หักแล้วเหลือแปดตำลึงสามเฉียน เป็นกำไรแท้ ๆ ของเรา หลังจากนี้หนึ่งเดือน หากซื้อวัตถุดิบมาทำขาย ก็คิดเฉพาะต้นทุนวัตถุดิบเท่านั้นก็พอ!”
ผู้เฒ่าสวี่ฟังแล้วริมฝีปากยังสั่นอยู่ พอสงบใจได้ก็อุ้มหีบเงินขึ้นมาแบ่งเงิน
ก่อนอื่นแยกของลิ่วหลางไว้สิบตำลึงหกเฉียน เพราะเขาก็ลงเงินร่วมซื้อวัตถุดิบไว้เช่นกัน ส่วนที่เหลือแปดตำลึงสามเฉียนเก็บไว้ในหีบเงิน เพื่อใช้หมุนเวียนในร้าน จากนั้นผู้เฒ่าสวี่ปิดหีบเงินลง ล็อกกุญแจไว้ แล้วเก็บกุญแจใส่ถุงผ้าที่คล้องคอไว้กับตัว
เขานับเงินของตนเองเก็บไว้บ้าง เหลือเงินสิบตำลึงหกเฉียนบนโต๊ะ ผู้เฒ่าสวี่โบกมือเรียกคนทั้งหลายที่แอบชะโงกดูอยู่ใกล้ ๆ เข้ามา
“ก่อนเปิดร้าน พวกเราทำยาสีฟันขายได้กำไรมาก้อนหนึ่ง นั่นแหละเป็นทุนเปิดร้าน ถ้าไม่ใช่เพราะลิ่วหลางเสนอให้เปิดร้าน ข้าก็คิดจะแบ่งเงินก้อนนั้นให้พวกที่ช่วยเหนื่อยมาตลอดอยู่แล้ว ตอนนี้ได้กำไรกลับมาแล้ว เงินที่เคยสัญญาไว้ก็ต้องแบ่งตามนั้น”
ว่าพลางก็แบ่งเงินที่เคยตกลงไว้ให้แต่ละคน หม่าซื่อหนึ่งก้อน สวี่ซานหลางหนึ่งก้อน อู่ยา หนึ่งก้อน สวี่อินอินหนึ่งก้อน สวี่ต้าจวิ้นสองก้อน แต่ละก้อนราวสามเฉียน เมื่อแจกครบแล้ว ผู้เฒ่าสวี่ก็รวบรวมเงินที่เหลือไว้ในบัญชีกลางของบ้าน เพื่อใช้จ่ายรวมกัน
จัดการบัญชีเสร็จแล้วกินข้าวเย็น จากนั้นทุกคนก็ล้างหน้าล้างมือเข้านอน
คืนหนึ่งผ่านไปอย่างสงบสุข ยามรุ่งสางวันใหม่มาถึง วันที่สองของการเปิดร้าน ไม่ต้องรอฤกษ์ยามอันใดอีก ดำเนินการค้าตามปกติ ร้านอื่นเปิดเมื่อใด พวกเขาก็เปิดเมื่อนั้น แน่นอนว่าจำนวนลูกค้าย่อมน้อยกว่าเมื่อวานที่เปิดร้านวันแรก มีคนแวะมาดูบ้าง ถามบ้าง ครึ่งวันเช้ายอดขายก็พอเห็นผล
พอทานข้าวกลางวันเสร็จ ผู้เฒ่าสวี่ก็สั่งให้สวี่ชุนเหอพาสวี่ต้าหลางออกไปซื้อวัตถุดิบ แล้วตนเองก็กลับบ้านพร้อมแม่เฒ่าสวี่
สวี่ชุนซานกับสวี่ซานหลางก็กลับไปก่อน วันรุ่งขึ้นจะนำของที่บดไว้มาเพิ่มที่ร้าน ส่วนจางซิ่วหลานอยู่ดูแลในร้าน คอยทำอาหาร สวี่อินอินกับอู่ยาทำสบู่และของที่ยังมีวัตถุดิบเหลืออยู่ที่หลังร้าน ส่วนหน้าร้านมีเพียงผู้เฒ่าสวี่กับ
สวี่เอ้อร์หลางเฝ้าไว้ จนถึงฟ้ามืด ทั้งสองยังเฝ้าร้านอยู่อีกครู่จึงปิดร้าน
บัญชีวันนี้ สวี่อินอินใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อก็ทำเสร็จ — ได้เจ็ดตำลึงสองเฉียน
วันที่สาม ได้หกตำลึงห้าเฉียน
วันที่สี่ ได้สี่ตำลึงสามเฉียน
วันที่ห้า…
วันที่หก…
เปิดร้านมาครึ่งเดือน การค้าดำเนินไปอย่างมั่นคง ทุกวันมีรายได้ ผู้เฒ่าสวี่ยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ คนในตระกูลสวี่ก็มีกำลังใจเต็มเปี่ยม สวี่อินอินเองก็ค่อย ๆ ถ่ายทอดวิธีทำของต่าง ๆ ออกไป อู่ยาเรียนรู้การทำยาสีฟัน ยาสระผม สีผึ้งทาปาก และยาประทินผิวหอม ส่วนสวี่ซานหลางก็เรียนทำสบู่ สบู่ซักผ้า และสบู่หอม เมื่อมีสองคนช่วย สวี่อินอินก็เบาแรงไปมาก และยังมีเวลาคิดค้นกลิ่นหอมใหม่ ๆ ได้อีกหลายอย่าง