ฟางจื้ออันหันมาถาม “ต้าจวิ้น เจ้าไปหรือไม่?”
สวี่ต้าจวิ้นส่ายมือ “ข้าก็กลัวว่าท่านพ่อข้าจะถอดกางเกงแล้วตีเอาน่ะสิ”
“เป็นไปได้อย่างไร?” ฟางจื้ออันอ้าปากตะลึง “ท่านพ่อของต่งซวงฉีเป็นนายทหาร อารมณ์ร้อน โมโหขึ้นมาก็ฟาดตีเป็นเรื่องปกติ แต่ท่านพ่อเจ้าท่าทางยิ้มแย้ม ใจดี ไม่เหมือนคนจะลงไม้ลงมือเลย เจ้าพูดเกินไปแล้วมั้ง”
สวี่ต้าจวิ้นเหลือบตา “ท่านพ่อใจดีแค่ไหน ก็ไม่ปล่อยให้ลูกชายเที่ยวหอเริงรมย์หรอกนะ!”
“อะไรคือหอเริงรมย์!” ฟางจื้ออันทำหน้าว่าเจ้าคงไม่เข้าใจ “หอจันทรานั่นไม่ใช่หอเริงรมย์ มันเป็นที่ปลดปล่อยอารมณ์ คลายใจต่างหาก เจ้าเข้าใจไหม? หญิงสาวในหอนั่นเขาไม่ขายตัวกันนะ! เจ้าคิดจะอยู่กับนางคืนหนึ่ง นางยังไม่ยอมเลย!”
สวี่ต้าจวิ้นทำหน้าว่า “อืม เจ้าว่าถูกทุกอย่าง” พลางกล่าวเสียงเรียบ “เชิญเจ้าไปสนุกให้เต็มที่เถิด”
ฟางจื้ออันเชิดหน้า “น่าเบื่อจริง! ข้าจะชวนหม่าอวี่หลินกับพวกไปด้วย ฮึ! ถึงเวลานั้นอย่ามาว่าข้าไม่ชวนพวกเจ้านะ!”
สวี่ต้าจวิ้นไม่ใส่ใจ หันไปถามต่งซวงฉี “ข้าจำได้ว่าเจ้าบอกว่าแม่ของฟางจื้ออันกับแม่ของเจ้าสองคนเป็นลูกพี่ลูกน้องกันหรือ?”
ต่งซวงฉีพยักหน้า “ใช่ แต่เจ้าอย่าเข้าใจผิด ข้ากับเขาไม่สนิทกันเลย เรื่องเที่ยวหอเริงรมย์พรรค์นั้น ข้าไม่ลดตัวไปกับเขาหรอก เจ้าไม่ต้องห่วง!”
สวี่ต้าจวิ้นกลั้นหัวเราะ สูดลมหายใจเข้าลึก “ข้าแค่สงสัย ว่าคนอย่างเขา สอบทีไรก็อยู่ท้ายห้อง ยังทำอารมณ์ดีได้ขนาดนั้น พ่อแม่เขาไม่จัดการบ้างหรือไง?”
ฟางจื้ออันแทบกระโดดขึ้น “ข้าไม่ได้สอบท้ายห้องทุกครั้งนะ! คราวนี้ข้าต้องสอบได้ดีกว่าเจ้าแน่ เจ้ากล้าเดิมพันไหม!”
สวี่ต้าจวิ้นหัวเราะ “เดิมพันสิ”
ฟางจื้ออันยกนิ้วขึ้น “ถ้าเจ้าสอบแพ้ ต้องไปเที่ยวหอจันทรากับข้า”
“แล้วถ้าเจ้าสอบแพ้ล่ะ?”
“ข้าไม่แพ้หรอก!” ฟางจื้ออันมั่นใจเต็มร้อย “ข้ารู้สึกว่าคราวนี้ข้อเขียนของข้าดีทีเดียว”
ต่งซวงฉีพูดเสียงเรียบ “ข้าว่าเจ้าคงจะแพ้ เจ้าลืมแล้วหรือว่าคราวก่อนใครพนันกับต้าจวิ้นแล้วชนะเขาได้บ้าง? ไม่มีเลยสักคน”
ครั้งก่อนเช่นนั้นหรือ? อ้อ... ครั้งก่อนคนที่แพ้สวี่ต้าจวิ้น ต้องช่วยแนะนำลูกค้าให้ร้านของเขาเพิ่มตั้งหลายราย แล้วครั้งก่อนหน้านั้นล่ะ?
ก็คราวของชุยอู่ยังไงล่ะ พอนึกถึงชุยอู่ สีหน้าของทุกคนก็หม่นลงเล็กน้อย
ได้ยินมาว่าคนนั้นไปอยู่บ้านน้าหญิงทางเมืองหลวงแล้ว คงไม่กลับมาอี้หยางฝู่ในเร็ววัน ทำให้บรรยากาศในอี้หยางฝู่ดูสงบขึ้นไปถนัดตา
ฟางจื้ออันจึงว่า “เอาเถอะ ถ้าข้าแพ้ ข้าจะเลี้ยงพวกเจ้ากินข้าวที่หอฟู่หม่านโหลวก็แล้วกัน ดีหรือไม่?”
“ก็ดี ๆ”
สวี่ต้าจวิ้นรับคำแบบไม่เต็มใจนัก เขาก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะเดิมพันอะไรดี อาหารของหอฟู่หม่านโหลว เขาไม่เห็นว่ามีอะไรอร่อยเป็นพิเศษ ตอนนี้สิ่งที่เขาคิดถึงที่สุดคือหม้อไฟร้อน ๆ!
ทุกคนก้าวเท้าเร็วขึ้น พอเลี้ยวพ้นตรอกก็เข้าสู่ตรอกหยางหลิว ฟ้ามืดเร็วกว่าทุกวัน เมฆหนาทึบเหมือนจะถล่มลงมา ความอึมครึมกดอารมณ์ให้หม่นตามไปด้วย ผู้คนบนถนนแทบไม่เหลือ ร้านรวงเงียบเหงา พวกเขาเบียดกันเข้าไปในร้าน ด้านข้างชั้นวางของ สวี่เอ้อร์หลางที่กำลังพิงอยู่หันมาด้วยความเข้าใจผิด คิดว่ามีลูกค้ามา จึงรีบเงยหน้าขึ้นเตรียมต้อนรับ พอเห็นเป็นน้องชายคนที่หกกับเพื่อน ๆ ก็ยิ้ม
“ลิ่วหลางกลับมาแล้วหรือ? วันนี้หนาวนัก เข้ามาในนี้สิ มาอังไฟหน่อย”
ผู้เฒ่าสวี่ที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ได้ยินเสียงก็โผล่หน้าออกมา รีบโบกมือเรียกให้ทุกคนเข้ามาอังไฟ หลังโต๊ะวางของมีเตาถ่านตั้งอยู่หนึ่งกระถาง เป็นถ่านที่ทำเองในบ้าน ไม่ต้องเสียเงิน แต่ต้องเสียแรงไม่น้อย เพราะอยู่ร้านทั้งวัน จะก่อไฟไม้ไม่ได้ ต้องใช้เตาถ่านเท่านั้น ไม่เช่นนั้นหนาวจนทนไม่ไหว
สวี่ต้าจวิ้นถามขึ้นก่อน “พี่รอง ยาสระผมรากเหอโส่วอูในร้านมีขายแล้วหรือไม่?”
สวี่เอ้อร์หลางตอบ “มีแล้ว ๆ ตั้งแต่สองวันก่อนโน่น ขายดีมากด้วยนะ ยาสระผมรากเหอโส่วอูนี่ เมืองฝั่งตะวันตกของอี้หยางฝู่ เจิ้งต้ากวนเหรินบ้านนั้นมาทีเดียวเหมาสองสิบกระปุกไปเลย!”
ต่งซวงฉีเย้า “แค่ยี่สิบกระปุกก็ยังน้อยนะ!”
เจิ้งต้ากวนเหรินเป็นคนมีชื่อเสียงในเมืองอี้หยางฝู่ ได้ยินว่าผมขาวก่อนวัย ยังไม่ถึงสี่สิบแต่ขาวไปครึ่งหัวแล้ว สวี่ต้าจวิ้นจึงหันไปถามฟางจื้ออัน
“เจ้าจะเอากี่กระปุก?” ฟางจื้ออันเดินดูรอบร้าน สายตาเหลือบมองผ้าม่านสีน้ำเงินที่กั้นไปหลังร้านอยู่หลายครั้ง พลางตอบไปว่า
“ยี่สิบกระปุก!”
“พอดีเลย เหลืออยู่ยี่สิบกระปุกพอดี วันนี้ไม่มีเพิ่มอีกแล้ว รอสักครู่ ข้าจะจัดให้เดี๋ยวนี้” สวี่เอ้อร์หลางรีบลงมือจัดของทันที
“นี่จื้ออัน ของเจ้าพร้อมแล้ว รวมทั้งหมดยี่สิบตำลึง พอดีเลย”
“อะไรนะ?” ฟางจื้ออันยังตั้งตัวไม่ทัน มือก็ถูกสวี่ต้าจวิ้นยัดตะกร้าใส่ให้โดยไม่ทันคิด เขารีบรับไว้ตามสัญชาตญาณ แต่พอน้ำหนักกดลงก็ทำแขนเกือบหัก ตะกร้าแทบหล่น โชคดีที่สวี่เอ้อร์หลางที่คอยมองอยู่รีบคว้าไว้ทัน ไม่เช่นนั้นโหลยาสระผมทั้งตะกร้าคงแตกยับแน่
“คุณชายฟาง ให้ข้าเอาไปส่งที่บ้านให้ดีหรือไม่?”
ฟางจื้ออันเพิ่งรู้ตัวว่าตนพูดอะไรออกไป มองตะกร้าที่เต็มไปด้วยยาสระผมยี่สิบกระปุก กลืนน้ำลายลงคอ ก่อนกล่าวเสียงเรียบ
“ไม่ต้อง ข้าแบกเองได้ อีกอย่าง ข้าไปทางเดียวกับต่งซวงฉี เขาก็ช่วยถือได้”
ว่าแล้วก็หันไปพูดกับต่งซวงฉี “จริงหรือไม่? เจ้าไม่ใช่จะมาซื้อสบู่หรือ? เร็วสิ รีบซื้อ!” จะให้คนอื่นเห็นไม่ได้เด็ดขาด ต้องกลับพร้อมกัน
ต่งซวงฉีก็ละสายตาจากผ้าม่านนั้น เดินเข้าไปเลือกสบู่ไม่กี่ก้อนแล้วจ่ายเงิน
ฟางจื้ออันควักเงินยี่สิบตำลึงออกมาเช่นกัน ทั้งสองคนผลักดันกันไปมา เบียดกันออกจากร้านทีละน้อย กว่าจะพ้นประตูก็หันกลับมามองซ้ำอยู่หลายครั้ง
ผู้เฒ่าสวี่กอดแท่งเงินขาวสะอาดไว้แน่น มองสองคนนั้นแล้วพึมพำกับหลานชายเบา ๆ
“ลิ่วหลาง นี่คงเสียดายเงินสินะ? หาไม่เหตุใดถึงหันกลับไปมองอยู่นั่นล่ะ”
สวี่ต้าจวิ้นกลั้นหัวเราะ “จะเป็นเช่นนั้นได้ยังไงกันเล่า”
ผู้เฒ่าสวี่ส่ายหน้า “จะไม่เป็นได้อย่างไร ของราคาแพงตั้งหนึ่งตำลึงต่อกระปุก ข้าว่าข้าเองยังไม่กล้าซื้อเลย ของพวกนี้กินไม่ได้ใช่ว่าจะจำเป็น หนึ่งตำลึงน่ะ ซื้อเนื้อได้ตั้งมาก ซื้อข้าวได้ตั้งเยอะเชียว!”