ร้านหลี่จี้อยู่ไม่ไกลนัก ออกจากตรอกนี้ไปข้ามถนนอีกสายก็ถึงแล้ว ตอนนี้ฟ้าก็มืดพอดี เป็นเวลามื้อเย็นพอเหมาะ ฟางจื้ออันเป็นคนที่พูดทำตรงกันอยู่แล้ว พอเอ่ยว่าจะไปก็รีบลากทุกคนขึ้นเกวียนทันที ไม่แม้แต่จะกลับเข้าไปในบ้าน
“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งรีบไปเลย จื้ออัน เจ้าเคยบอกว่าที่บ้านเลี้ยงนกไว้ไม่ใช่หรือ?” สวี่ต้าจวิ้นชะลอฝีเท้า ยังไม่ยอมขึ้นเกวียน
ฟางจื้ออันที่ยกขาข้างหนึ่งขึ้นไปบนเกวียนแล้วหันมามอง “นกขมิ้นน่ะ มีอันใดหรือ?”
สวี่ต้าจวิ้นว่า “ไม่มีอันใดหรอก ข้าแค่สงสัยถามดูเฉย ๆ ซวงฉี เจ้าล่ะ ครั้งก่อนเจ้าบอกว่าที่ห้องเจ้าปลูกต้นอันใดไว้หรือ?”
ต่งซวงฉีปรายตา “ต้นปักษาสวรรค์ มีอันใดหรือ?”
“ไม่มีอันใด ข้าแค่ถามดูเท่านั้นเอง” สวี่ต้าจวิ้นว่าพลางยกขาขึ้นนั่งบนเกวียน สีหน้าเฉยชาไร้พิรุธ ทั้งสามคนจ้องเขาไม่กะพริบ
“เขาเป็นอันใดไปหรือ?”
“ดูอย่างไรก็มีพิรุธชัด ๆ”
“จริงด้วย!”
ฟางจื้ออันกับต่งซวงฉีจึงเข้ามาประชิดทั้งสองข้าง “พูดมาซะดี ๆ เจ้าคิดทำเรื่องไม่ดีอันใดอีก?”
สวี่ต้าจวิ้นทำหน้าซื่อ “ข้าดูเหมือนพวกคิดเรื่องร้ายรึ?”
ฟางจื้ออันฮึดฮัด “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ สองวันก่อนฟางเหยียนผิงไปเข้าห้องส้วม แล้วกระดาษหาย เจ้านั่นแหละเป็นคนแอบขโมยไป! ทำให้เขานั่งอยู่ในนั้นครึ่งค่อนวัน จนสุดท้ายต้องตะโกนเรียกคนมาช่วย อายไปทั้งสำนัก!”
สวี่ต้าจวิ้นทำหน้าบริสุทธิ์ “ข้าเกี่ยวอันใดด้วย? อย่าใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่นนะ”
ต่งซวงฉีทำหน้าว่ารู้ทัน ยกมือมาตบไหล่เขาทีหนึ่ง “พูดออกมาเถอะ มีเรื่องอันใดก็บอกมา พวกเราก็เพื่อนกัน จะปิดบังทำไม?”
“เช่นนั้นข้าจะพูดแล้วนะ?”
“พูดมาเลย!”
สวี่ต้าจวิ้นพูดเสียงเรียบ “คือเช่นนี้... นกขมิ้นกับต้นปักษาสวรรค์ของพวกเจ้าส่งให้ข้าได้หรือไม่?”
ทั้งสามนิ่งงันทันที ฟางจื้ออันเป็นฝ่ายตอบก่อน “นกขมิ้นของข้าไม่ให้เด็ดขาด!”
แต่พอพูดจบก็รู้สึกว่าขัดกับคำพูดเมื่อครู่ว่า “เพื่อนกันต้องพูดกันตรง ๆ” จึงรีบว่า “เจ้าอยากเลี้ยงนกหรือ? ข้ามีนกแก้วอีกตัวหนึ่ง จะให้ตัวนั้นแทนดีไหม?”
นกแก้ว?
“ได้สิ!”
ฟางจื้ออันมองเขาอย่างแปลกใจ ตอบรับไวขนาดนี้? เปลี่ยนใจเร็วยิ่งกว่าพลิกมืออีก จนเขาเริ่มสงสัยว่าเขาจะมีแผนอันใดอยู่หรือไม่
ส่วนต่งซวงฉีที่เข้าใจช้ากว่าเพิ่งพูดขึ้น “ต้นปักษาสวรรค์ของข้าจะให้เจ้าก็ได้ แต่ข้าเสียดายนิดหน่อย ถ้าเอาต้นสร้อยไข่มุกไปแลกได้หรือไม่?”
“ได้!”
คราวนี้ทั้งสามมองเขาด้วยสายตาสงสัยยิ่งกว่าเดิม
แต่สวี่ต้าจวิ้นยังคงหน้าตาเฉย “พูดแล้วต้องทำตามนะ ตอนนี้ข้าอยู่ตรงนี้ก็ส่งมาให้ข้าเลยสิ”
ฟางจื้ออันผลักเขาเบา ๆ “จะรีบอันใดนัก ยังกลัวว่าพวกข้าจะกลับคำรึไง?”
สวี่ต้าจวิ้นเร่ง “ก็ข้ามาเยี่ยมทั้งที ส่งมาเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องลำบากถือมาคราวหลัง”
ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะเรียกคนเฝ้าประตูที่ยืนอยู่หน้าบ้านยังไม่ทันเข้าไป ให้รีบไปเอาของมา ไม่นาน นกในกรงกับกระถางต้นไม้ก็ถูกส่งขึ้นมาในเกวียน
สวี่ต้าจวิ้นมองนกสลับกับต้นไม้ ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างพึงใจ — สองโอกาสแลกของอยู่ในมือแล้ว!
“ไป ๆ ๆ ไปกินน้ำแกงเนื้อกัน ข้าเลี้ยงเอง!”
“ต้าจวิ้นเป็นเจ้ามือรึ? เช่นนั้นข้าจะกินพายเนื้อแกะเพิ่มอีกสองชิ้นเลย!”
“ไปกัน ๆ ๆ!”
…
หลังจากกินน้ำแกงเนื้อเสร็จ สวี่ต้าจวิ้นก็กลับกับฟางอวี้ซิง เขาคุ้นกับการอยู่ที่บ้านฟางอยู่แล้ว ถึงแม้บ้านตัวเองจะมีร้านในเมือง แต่เขาก็ยังพักที่นี่เพราะสงบ และไปสำนักศึกษาได้สะดวกกว่า เขายกกรงนกกับกระถางต้นไม้เข้าไปในห้อง แล้วออกไปยังมุมหนึ่งของลาน ที่นั่นมีต้นแปะก๊วยใหญ่ยืนตระหง่าน
ต้นแปะก๊วยต้นนี้อายุนับร้อยปี ฟางอวี้ซิงเคยเล่าให้ฟังว่า ปู่ทวดของเขาเป็นคนปลูกไว้ตั้งแต่ยังหนุ่ม
ต้นใหญ่สูงใหญ่จนต้นอ่อนใต้ร่มเงาเติบโตไม่ได้ พอโผล่มาก็ตายไปทีหลังเพราะแสงแดดและสารอาหารไม่พอ สวี่ต้าจวิ้นถือโคมไฟวนดูรอบต้นอยู่หลายรอบ แต่ไม่เห็นต้นอ่อนแม้สักต้น สุดท้ายจึงได้แต่ละมือ
จากนั้นเขาก็วิ่งตรงไปยังเรือนหลักที่ฟางซวีซื่ออยู่
“ท่านปู่เขย!”
ฟางซวีซื่อกำลังเล่นกับหลานชาย พอได้ยินเสียงสวี่ต้าจวิ้นเรียกแต่ไกลก็หัวเราะ พลางเรียกให้เข้ามานั่ง
“ลิ่วหลางมีอันใดหรือ? เหตุใดวิ่งหน้าตื่นมาขนาดนี้?”
สวี่ต้าจวิ้นว่า “ท่านปู่เขย ดอกอวี้จั่นฮวากับดอกจื่อโหลวหลานที่ท่านปลูกใต้ชายคา ข้าขอไปได้หรือไม่?”
ฟางซวีซื่อยังนึกว่าเรื่องใหญ่ ที่แท้ก็แค่นี้ จึงตอบยิ้ม ๆ ว่า “ลิ่วหลางชอบดอกอวี้จั่นฮวากับดอกจื่อโหลวหลานหรือ? ได้สิ พรุ่งนี้ข้าจะให้พี่สะใภ้คนโตจัดไปวางที่เรือนเจ้าก็แล้วกัน”
สวี่ต้าจวิ้นว่า “ไม่ต้องถึงมือพี่สะใภ้ดอก ข้าขอยกไปเองเลยได้หรือไม่?”
“ได้สิ ๆ เอาไปเลย” ฟางซวีซื่อหัวเราะอย่างเอ็นดู
เมื่อได้รับอนุญาต สวี่ต้าจวิ้นก็ไม่รีบเร่ง รีบนั่งพูดคุยกับฟางสวี่ซื่ออยู่พักใหญ่ จนอีกฝ่ายหัวเราะลั่นด้วยความชอบใจ ก่อนขอตัวกลับ พร้อมอุ้มกระถางดอกไม้สองกระถางกลับเรือนตน
คืนนั้นเขาหลับฝันดีจนถึงรุ่งสาง พอฟ้าเริ่มสว่าง สวี่ต้าจวิ้นก็ลุกขึ้นไปออกกำลังตามเคย แล้วขึ้นรถม้าพร้อมฟางอวี้ซิง ขนของทั้งสี่ชิ้นที่ได้มาจากเมื่อวาน กลับไปที่ร้าน
ถึงหน้าร้าน เขาวิ่งเข้าไปก่อน ตะโกนเรียกสวี่อินอินให้รีบออกมา แล้วส่งฟางอวี้ซิงเข้าไปตามสวี่ชุนซานออกมาอีกทาง ก่อนที่เขากับสวี่อินอินจะช่วยกันยกของลงจากรถ ลัดเข้าซอยข้างร้านไปทางประตูหลัง
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครเห็น สวี่อินอินก็รีบเก็บของทั้งสี่อย่างเข้าระบบทันที
จากนั้นสวี่ต้าจวิ้นก็ออกไปเรียกฟางอวี้ซิงขึ้นรถต่อ ทั้งสองจึงออกไปเชิญเพื่อนร่วมสำนักคนอื่น ๆ ต่อไป ส่วนสวี่อินอินกลับเข้าไปในร้านทางประตูหลังตรงไปยังครัว
บนเตาเล็กตั้งหม้อใหญ่ใบหนึ่งไว้ น้ำแกงที่เริ่มเคี่ยวตั้งแต่เมื่อคืนยังคงเดือดอ้อยอิ่ง กลิ่นหอมลอยอบอวลไปทั่วครัว สวี่ชุนซานลุกขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง หลังจากไปตลาดกับจางซิ่วหลานซื้อของกลับมา ทั้งสองก็กำลังช่วยกันขมีขมัน — คนหนึ่งล้างผัก อีกคนหั่นของ — ทำงานกันอย่างคล่องแคล่ว