ไม่แปลกเลย! สวี่ต้าจวิ้นมองเพื่อนที่ยังคึกคักเต็มเปี่ยมอยู่ตรงหน้า ฮึสองครั้ง สะบัดมือหนีแล้วรีบก้มหน้าก้มตาวิ่งออกจากห้องไปทันที กลับบ้าน นอน!
เขานอนรวดเดียวจนรุ่งเช้าถึงจะตื่นขึ้นมา หลังจากลุกจากเตียง ก็กลับมาวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าที่หยุดไปสามวัน วิ่งเสียจนเหงื่อชุ่มตัว จากนั้นกลับไปล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสะอาด แล้วตะโกนเรียกฟางอวี้ซิงให้ไปกินข้าวเช้าด้วยกันที่เรือนใหญ่ พอกินข้าวเสร็จ ออกเดินทางไปสำนักศึกษา ระหว่างทางสวี่ต้าจวิ้นเริ่มรู้สึกสมองปลอดโปร่งขึ้น ก็เพิ่งจะนึกได้ว่า... เมื่อวานเขาทำเรื่องอะไรลงไป เขารับปากต่งซวงฉีไว้! แต่ดันลืมบอกสวี่อินอิน!
ต่งซวงฉีพูดว่า วันนี้จะมีงานชมดอกเหมย แล้วเมื่อวานพอเลิกเรียนก็จะให้ข้าน้องสาวส่งเทียบเชิญไปหาสวี่อินอิน... ใช่หรือไม่?
พอไปถึงสำนักศึกษา กลับไม่เห็นต่งซวงฉีกับฟางจื้ออันอยู่ในห้องเรียน สวี่ต้าจวิ้นนึกว่าทั้งสองคนมาสาย แต่พอหมดชั่วโมงเช้า แม้แต่อาจารย์ก็เข้ามาสอนแล้ว ทั้งคู่ก็ยังไม่มา! สวี่ต้าจวิ้นรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ พอเรียนจบชั่วโมงใหญ่จึงหันไปถามเพื่อนร่วมห้องอื่น แล้วถึงได้รู้ว่า—วันนี้ทั้งคู่ลาหยุด!
สวี่ต้าจวิ้น: !!!
……
ทางบ้านสกุลสวี่ สวี่ชุนซานกับจางซิ่วหลานกำลังยุ่งอยู่กับการปรุงเครื่องปรุงหม้อไฟ ภายในโรงงานจึงเหลือเพียงสวี่อินอิน สวี่อู่ยา และสวี่ซานหลาง
ยาสระผมที่ทำจากเหอโส่วอู่ขายดีมากในช่วงนี้ สวี่อินอินจึงยุ่งกับการต้มยานี้แทบไม่ทัน ส่วนสบู่และสบู่หอมทั้งหมดก็ให้สวี่อู่ยากับสวี่ซานหลางช่วยกันทำ สองคนนั้นยุ่งจนแทบไม่มีเวลาขยับเท้า จะเข้าห้องส้วมยังต้องกลั้นจนถึงที่สุดแล้ววิ่งไปปล่อยให้ไวที่สุดก่อนรีบกลับมาทำงานต่อ ทำเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ ทั้งเหนื่อย ทั้งกลัวทำไม่ทัน ยิ่งวันนี้ตอนเช้ามีคำสั่งซื้อสบู่กับสีผึ้งทาปากชุดใหญ่มาอีก — เป็นคำสั่งจากแม่เล้าแห่งหออี้หงโหลว ต้องการให้สาว ๆ ในหอแต่ละคนมีสบู่และสีผึ้งคนละชุด และที่สำคัญคือ กลิ่นต้องไม่ซ้ำกันเลยสักชิ้น
งานนี้ยุ่งยากนัก แต่แม่เล้าคนนั้นเสนอราคาสูงกว่าปกติถึงสามเท่า ขอเพียงให้แต่ละกลิ่นไม่เหมือนกันเท่านั้น!
ผู้เฒ่าสวี่ “ตาโตเพราะเห็นเงิน” หัวร้อนตามราคา รีบตกลงรับคำสั่งทันที
พอส่งแขกกลับออกไป ลมเย็นพัดผ่าน ทำให้สมองกลับมาปลอดโปร่ง เขาถึงกับหน้าหมอง รีบไปหาสวี่อินอินพูดว่า
“อา ซื่อยา...ทำได้หรือไม่? ถ้าทำไม่ได้ พวกเราคงต้องคืนเงินเขาแน่ ๆ!”
ผู้เฒ่าสวี่รู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองชักจะลอยเกินไป เงินทองล่อใจจนตาลาย ตั้งแต่เปิดร้านในเมืองทุกวันได้เงินเป็นกอบเป็นกำจนเกือบลืมว่าตัวเองชื่ออะไรเสียแล้ว! ไม่ได้สิ ต้องตั้งสติให้มั่น! เขาสะกดใจให้เย็นลง คิดว่าถ้าต้องคืนเงินก็ช่างเถิด ถือว่าเสียเงินซื้อบทเรียน จำไว้คราวหน้าอย่าหัวร้อนอีก
“ทำได้เจ้าค่ะ” สวี่อินอินพยักหน้า ไม่ใช่แค่เรื่องกลิ่นต่าง ๆ เท่านั้น ง่ายมาก เดี๋ยวให้ระบบช่วยก็จบ จะให้ต้องคืนเงินเขาเปล่า ๆ น่ะไม่มีทาง ผู้เฒ่าสวี่พอได้ยินว่าทำได้ก็โล่งใจขึ้น แต่ในใจก็ยังไม่วางเสียทีเดียว — คราวนี้ทำได้ แล้วครั้งหน้าล่ะ? ไม่ได้แล้ว ต้องห้ามใจไว้บ้าง ต่อไปจะไม่โลภอีก
เขาจึงถามต่อว่า “ต้องการอะไรเพิ่มไหม ยังขาดของหรือไม่ เดี๋ยวให้เอ้อหลางออกไปซื้อมา” ตอนนี้หลังบ้านมีสองห้องที่ใช้เป็นโรงงาน ได้เว้นครึ่งห้องไว้เป็นคลังเก็บวัตถุดิบ ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมด ของขาดเมื่อไรมีคนส่งทันที ไม่ขาดอะไรเลย
สวี่อินอินจึงตอบ “ขาดแต่คน ตอนนี้มีแค่ข้า พี่สาม กับอู่ยา สามคนทำแทบไม่ทันแล้วเจ้าค่ะ ท่านปู่ ช่วยหาคนเพิ่มเถิด!”
ผู้เฒ่าสวี่คิดถึงยอดขายตลอดเดือนที่ผ่านมา ก็มองว่าควรจ้างคนเพิ่มได้แล้ว
แต่ก่อนกลัวขายไม่ดี กลัวจ้างคนมาแล้วไม่มีเงินจ่าย ตอนนี้ไม่ต้องกลัวอีกแล้ว
เขาพยักหน้าว่า “ได้! ตอนบ่ายข้าจะให้เอ้อหลางกลับไปบอกย่าเจ้า ให้ช่วยหาคน ถ้าหาคนมาช่วยบดสมุนไพรได้แล้ว ก็ให้พวกพี่ชายเจ้าไปช่วยทำของในร้านต่อ” งานบดสมุนไพรยกให้คนอื่นทำได้ แต่ขั้นตอนสุดท้ายนี้ เขายังไม่ไว้ใจให้คนนอกทำ สวี่อินอินพยักหน้า ขยับแขนเหยียดหลังทีหนึ่ง แล้วหันกลับเข้าไปในห้องทำงานต่อ
ผู้เฒ่าสวี่มองตาม คิดในใจว่าซื่อยาช่วงนี้เหนื่อยมาก ไม่ใช่แค่นาง แม้อู่ยาและซานหลางก็เหนื่อยไม่แพ้กัน คืนนี้ต้องซื้อเนื้อแกะมาทำอาหารดี ๆ ให้เด็ก ๆ ทั้งสามคนกินบ้าง! อืม ฝีมือการปรุงของเจ้าสามตอนนี้ดีขึ้นเรื่อย ๆ ช่วงนี้ให้เขาทำกับข้าวทุกวัน อาหารที่ออกมานี่อร่อยจริง ๆ!
เขาเองก็รู้สึกว่าตัวอ้วนขึ้นแล้วด้วย เดินออกจากร้านหน้าเรือน เรียกใช้เด็กในโรงน้ำชาใกล้ ๆ ชื่อเสี่ยวลิ่วให้ช่วยไปซื้อเนื้อแกะมาหลายชั่ง เพราะตัวเองออกไปไม่ได้ เสี่ยวลิ่วเป็นหลานของเถ้าแก่โรงน้ำชา เวลาทำงานมักออกไปนอกร้านบ้างเพื่อรับจ้างเล็กๆน้อยๆได้เงินรางวัลเพิ่ม เถ้าแก่ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไม่ว่าอะไร เด็กคนนี้ขยัน ปากหวาน น่ารักน่าเอ็นดู ผู้เฒ่าสวี่จึงถูกชะตา มักให้ไปทำธุระเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่เสมอ ก็ทำได้ดีไม่มีพลาด
ไม่นาน เนื้อแกะก็ถูกนำกลับมาส่งถึงที่ ผู้เฒ่าสวี่หัวเราะยิ้ม ดึงเหรียญทองแดงสามอันให้เป็นค่าเหนื่อย แล้วหันกลับจะเอาเนื้อเข้าไปในครัวให้เจ้าสามต้ม
“เถ้าแก่สวี่ครับ” มีเสียงเรียกขึ้น ผู้เฒ่าสวี่หันไป เห็นเด็กชายอายุราวสิบขวบยืนยิ้มอยู่ตรงขั้นบันได จากการแต่งตัวก็รู้ว่าเป็นคนใช้ของตระกูลใหญ่ เห็นได้ชัดจากป้ายหยกที่ห้อยอยู่ตรงเอว
ผู้เฒ่าสวี่พบผู้คนมากมายในแต่ละวัน มองปราดเดียวก็รู้ “หนุ่มน้อย มาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ?”
เด็กชายคำนับแล้วยื่นห่อเล็ก ๆ มาตรงหน้า “คุณหนูของข้าส่งจดหมายเชิญมอบให้คุณหนูของท่าน เชิญไปร่วมงานชมดอกเหมยในวันพรุ่งนี้ขอรับ”
งานชมดอกเหมย? ผู้เฒ่าสวี่รู้จักดี อยู่ในเมืองมานาน เขาได้ยินมามากว่าพวกตระกูลใหญ่ชอบจัดงานโน่นงานนี่ โดยเฉพาะหน้าหนาวอย่างตอนนี้ งานชมดอกเหมยถือเป็นงานยอดนิยม แต่เหตุใดถึงส่งเทียบเชิญมาถึงหลานสาวบ้านเขาได้ล่ะ? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ผู้เฒ่าสวี่รีบเรียกเด็กคนนั้นมาถามให้ละเอียด แล้วถึงได้เข้าใจทุกอย่าง