บ่าวสาวในเรือนตระกูลใหญ่ กิริยามารยาทล้วนเรียบร้อยงดงาม สมกับที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี เห็นแล้วชวนให้สบายตา สวี่อินอินยืดหลังตรง ไม่เหลียวมองซ้ายขวา เดินอย่างสงบสำรวมเข้าไปข้างใน เมื่อเข้าประตูเรือน ก็เป็นศาลาแปดเหลี่ยมที่อุ่นสบายอยู่ตรงหน้า เวลานั้นภายในศาลามีบรรดาสาวน้อยอยู่หลายคน บวกกับบ่าวรับใช้ บรรยากาศในห้องจึงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะพูดคุยอันรื่นเริง
บ่าวสาวผู้พาเดินนำเข้ามากล่าวรายงานเสียงใส ครั้นได้ยินเช่นนั้น ต่งชิงฮวา ผู้เป็นเจ้าของบ้านที่กำลังรับรองสหายอยู่ก็รีบลุกจากที่นั่ง เดินออกมาทางประตู
เมื่อบ่าวยกม่านขึ้น สวี่อินอินก้าวเข้าไป ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านทั่วศาลาทำให้รู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย นางปลดหมวกผ้าคลุมหน้าออก ทันใดนั้นก็มีบ่าวอีกคนเดินเข้ามารับไปเก็บไว้อย่างคล่องแคล่ว
ต่งชิงฮวาเห็นสวี่อินอินแล้วก็ตาเป็นประกายขึ้นทันที “พี่สาวสกุลสวี่? ท่านช่างงามยิ่งนัก!” ชุดที่สวี่อินอินสวมอยู่ดูภายนอกก็ธรรมดา ไม่ได้หรูหราไปกว่าใคร แต่พออยู่บนเรือนร่างนั้น ประกอบกับใบหน้าและทรงผม กลับดูมีเสน่ห์สะดุดตาเหลือเกิน มองเท่าไรก็รู้สึกสบายตายิ่งนัก
สวี่อินอินค้อมกายเล็กน้อย “แม่นางต่ง”
ต่งชิงฮวาเป็นหญิงสาวที่งดงามอ่อนหวาน นิสัยร่าเริงและเป็นกันเอง นางคว้าแขนสวี่อินอินพาเข้าไปด้านในอย่างสนิทสนม ทำหน้าที่เจ้าภาพได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง พร้อมทั้งแนะนำบรรดาสาวน้อยคนอื่น ๆ ให้รู้จักกัน สาว ๆ มีเพียงไม่กี่คน ต่างฝ่ายต่างคารวะทักทายกันอย่างสุภาพ สวี่อินอินจำชื่อของทุกคนได้อย่างรวดเร็ว
ไม่เพียงแต่ต่งชิงฮวาเท่านั้น บรรดาสาวน้อยที่อยู่ในนั้นก็ล้วนให้ความสนใจกับสวี่อินอินกันทั้งนั้น ต่างเป็นหญิงสาววัยละอ่อน สดใสร่าเริง พากันถามนู่นถามนี่ ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องสบู่และยาสระผมของร้านสกุลสวี่ สวี่อินอินตอบทุกคำถามอย่างชัดเจน มีมารยาท และพูดจาเป็นกันเอง จนได้รับความชอบพอจากสาว ๆ ทุกคน บรรยากาศในศาลาอบอุ่นเป็นกันเองอย่างยิ่ง
“พี่หญิงสกุลสวี่ชื่อรองว่าอะไรหรือ?” ต่งชิงฮวาถามขึ้นเมื่อเริ่มคุ้นเคยกันแล้ว
“อินอินเจ้าค่ะ”
ต่งชิงฮวาหันมองสาวที่นั่งตรงข้ามในชุดสีชมพูเข้มพลางถาม
“อินอิน? พี่สาวสกุลหลิวก็ชื่อ อินอิน เช่นกัน เพียงแต่เป็นคำว่า 音 (อิน) ของคำว่า เจียอิน ที่แปลว่าเสียงดีงาม พี่หญิงสวี่อักษร อิน ของท่านเขียนด้วยตัวใดหรือ?”
สวี่อินอินตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “เป็นตัว 茵 (อิน)”
ต่งชิงฮวาหัวเราะเบา ๆ “แม้ตัวอักษรต่างกัน แต่เสียงอ่านเหมือนกันจริง ๆ สวี่อินอินกับหลิวอินอิน ช่างมีวาสนาพ้องกันยิ่งนัก!” สาว ๆ ต่างก็หัวเราะตาม
ในที่นั้นนอกจากสวี่อินอินแล้ว ที่เหลือต่างก็เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ แต่ไม่มีใครวางท่า ทุกคนต่างอัธยาศัยดี สวี่อินอินอยู่ด้วยก็รู้สึกผ่อนคลายราวปลามีน้ำ
เมื่อพูดคุยกันพอหอมปากหอมคอแล้ว ต่งชิงฮวาก็กล่าวถึงเรื่องสำคัญของวันนี้ — การชมดอกเหมย
บรรดาสาว ๆ สวมเสื้อคลุมหนา แล้วพาบ่าวออกจากศาลาไปชมดอกไม้
สวี่อินอินไม่ได้พกเสื้อคลุมมาด้วย ตอนออกจากบ้านก็ไม่รู้สึกหนาวนัก แต่ต่งชิงฮวากลับมีน้ำใจ เห็นว่าไม่มีจึงให้บ่าวนำเสื้อคลุมใหม่สีขาวมาให้ ซึ่งเข้ากับชุดของสวี่อินอินพอดี
สวี่อินอินกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ แล้วให้บ่าวช่วยคลุมให้ ทุกอากัปกิริยาเรียบร้อยสง่างามไม่ต่างจากคุณหนูตระกูลผู้ดีคนอื่น ๆ จนสาว ๆ ในกลุ่มยิ่งรู้สึกชอบนางมากขึ้นไปอีก
เบื้องหลังศาลาเป็นสวนเหมยที่กำลังเบ่งบานทั่วผืน แปลงดอกสีชมพูอ่อนเรียงรายราวกับท้องทะเลสีชมพู งามราวความฝันอย่างกับมิใช่โลกมนุษย์ เหล่าสาวงามเดินเรียงแถวเข้าไปในสวนเหมย ดอกไม้สวย ผู้คนงามยิ่งนัก ดั่งสวรรค์เดินดินทีเดียว แต่ชมดอกไม้มิใช่จะยืนนานได้ อากาศหนาวเย็นถึงเพียงนี้ สาวน้อยผิวบางย่อมทนไม่ไหว เดินชมอยู่ราวสองเค่อก็พากันกลับเข้าศาลาอีกครั้ง
บ่าวสาวยกชาและขนมอุ่น ๆ เข้ามาถวาย ช่วยเช็ดมือ แล้วสาว ๆ ก็เริ่มจิบชาและลิ้มขนมกันอย่างรื่นรมย์
สวี่อินอินเพิ่งเคยร่วมงานลักษณะนี้เป็นครั้งแรก รสชาผลไม้อุ่น ๆ ดื่มแล้วชุ่มคอ ขนมก็ทั้งประณีตและอร่อยเสียจนรู้สึกว่ามีชีวิตชีวากว่าการนั่งคาเฟ่ในชีวิตก่อนมากนัก นางออกจากบ้านมาโดยไม่ได้กินข้าวเช้า จึงเผลอกินขนมไปหลายชิ้น
ต่งชิงฮวาเสนอให้เล่นการละเล่น “ส่งดอกไม้ขณะตีกลอง” สวี่อินอินจึงลุกขึ้นกล่าวขอโทษอย่างสุภาพ บอกเป็นนัยว่าจะขอไปเข้าห้องน้ำก่อน บังเอิญหลิวอินอินก็อยากไปเช่นกัน ทั้งสองจึงไปด้วยกัน โดยมีบ่าวรับใช้ตามไป
เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย สวี่อินอินรู้สึกโล่งสบาย ขณะเห็นว่าในห้องยังไม่มีใครจึงหยิบกระจกแต่งหน้าจากพื้นที่พิเศษออกมาเติมเครื่องสำอางเล็กน้อย พอออกมานอกห้อง หลิวอินอินก็รออยู่ สวี่อินอินยิ้มขอโทษ แล้วเดินกลับไปด้วยกัน
หลิวอินอินมองนางแล้วพูดขึ้นว่า “พี่หญิงสวี่ ใช้สีผึ้งที่ทำเองหรือเจ้าคะ? สีดูสวยยิ่งนัก เหมือนจะต่างจากที่ข้าซื้อจากร้านของพวกท่าน?”
สวี่อินอินคิดในใจ นี่มันลิปสติกต่างหาก ย่อมไม่เหมือนกับสีผึ้งที่ขายในร้านแน่ แล้วจู่ ๆ ก็ปิ๊งความคิดขึ้นมาทันทีว่า หากทำลิปสติกขายบ้างก็คงดีไม่น้อย
นางจึงตอบว่า “ไม่ใช่สีผึ้งเจ้าค่ะ เป็นสีผึ้งสี ข้าพึ่งลองทำได้ไม่นาน ยังไม่ได้วางขายในร้าน”
หลิวอินอินตาโตขึ้นทันที “สีผึ้งสีเช่นนั้นหรือ? แล้วจะเริ่มขายเมื่อไรหรือเจ้าคะ? ตอนนั้นพี่สาวต้องบอกข้าด้วยนะ ข้าจะได้ให้บ่าวไปซื้อตั้งแต่เช้าเลย!”
สวี่อินอินหัวเราะพลางรับคำ เมื่อเดินผ่านประตูโค้งเข้าสู่สวนอีกด้าน ก็เห็นชายหนุ่มสองคนเดินสวนเข้ามา
หลิวอินอินมองเห็นแต่ไกล ไม่มีที่หลบจึงหน้าแดงขึ้นนิด ๆ เมื่อทั้งสองเดินมาใกล้ นางจึงคารวะอย่างเรียบร้อย “ท่านพี่ต่ง คุณชายฟาง”
ท่านพี่ต่ง? คำเรียกนี้หมายถึงใครกันแน่? สวี่อินอินกระตุกมุมปากเล็กน้อย เหลือบตามองสองหนุ่มตรงหน้า ก็เดาได้ว่าผู้ที่แซ่ต่งคงเป็น ต่งซวงฉี สหายร่วมสำนักของสวี่ต้าจวิ้นนั่นเอง แต่เวลาเรียนเช่นนี้ เหตุใดต่งซวงฉีถึงยังอยู่ที่บ้าน?
ยิ่งกว่านั้น ท่าทีของสองหนุ่มที่พยายามทำเหมือนไม่ได้มองนาง แต่กลับเหลือบตาดูนางอยู่เรื่อย ๆ ราวกับเด็กนักเรียนชายที่ยืนพิงระเบียงตอนเลิกเรียนแล้วแอบมองสาวที่เดินผ่าน ทั้งยังคิดว่าไม่มีใครรู้เห็น นี่มันเรื่องอันใดกันแน่?