สวี่ต้าจวิ้นยังคงขยับพู่กันไม่หยุด มือเขียนไม่พัก พลางตอบรับผู้เฒ่าสวี่ว่า
“ข้าได้รับสมุดตัวอย่างอักษรของบัณฑิตผู้เชี่ยวชาญด้านอักษรจากสหายร่วมสำนัก ข้าลอกเลียนแบบอยู่นาน จึงได้อรรถประโยชน์ไม่น้อย”
ผู้เฒ่าสวี่ได้ยินแล้ว ใจก็พลันปลื้มขึ้น หลานข้าช่างเก่งนัก! เพียงสองเดือนเท่านั้น กลับอยู่กับสหายร่วมสำนักได้กลมกลืนดีนัก แถมตอนนี้ยังใกล้จะร่วมทำการค้าด้วยกันอีกด้วย
ใบหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ “ต้าจวิ้นเอ้ย ได้ยินว่าเมื่อไม่นานนี้พวกเจ้าสอบกันอีกแล้วสินะ เจ้าทำได้อย่างไรบ้าง?”
มือของสวี่ต้าจวิ้นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนตอบเรียบ ๆ ว่า “ก็พอใช้ได้”
ผู้เฒ่าสวี่ได้ยินคำว่า พอใช้ได้ ก็ไม่ได้ซักต่อ เพราะหากถามมากไปก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี ได้ยินเพียงแค่ว่าหลานว่า พอใช้ได้ ก็คงหมายถึง สอบได้ดี นั่นเอง ก็ชื่นใจนัก
“ลิ่วหลางอ่า ตั้งใจเรียนก็อย่าลืมพักผ่อนบ้างนะ อย่าหักโหมจนเกินไป”
“ข้าทราบแล้ว ท่านปู่”
สวี่ต้าจวิ้นขานรับเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้ากลับไปเขียนต่อ
แม่เฒ่าสวี่เห็นว่าที่บ้านมีงานมาก จึงจ้างพวกสตรีในหมู่บ้านมาช่วยทำงานที่บ้านวันละสิบห้าเหวิน โดยเลือกจ้างเฉพาะคนในหมู่บ้าน เพื่อให้รายได้หมุนเวียนอยู่ในคนของตนเอง วันถัดมา สวี่ชุนเหอกับพี่น้องหลายคนก็ถูกเรียกให้เข้ามาในเมืองเช่นกัน ทำงานแบบเดียวกับสวี่ชุนซานและจางซิ่วหลาน คือเข้าเมืองตอนเช้า กลับออกไปพักตอนบ่ายค่ำ
รถล่อที่ไม่ได้ใช้ ก็ให้พวกเขานั่งกลับไปบ้านพร้อมกับบรรทุกของกลับไปด้วย ทั้งของที่บดเสร็จ เช่น สมุนไพรแห้ง หรือใบโหระพาและใบป๋อเหอที่ตากแห้งแล้ว เมื่อสวี่ชุนเหอและคนอื่น ๆ มาช่วยในร้าน งานก็เบาลงมาก ทำกันได้รวดเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สวี่อินอินจึงแบ่งงานให้แต่ละคนรับผิดชอบ สวี่ชุนเหอกับหม่าซื่อช่วยสวี่ซานหลางทำสบู่ สบู่ซักผ้า และสบู่ล้างมือ
ส่วนสวี่ชุนหลินกับสวี่ต้าหลางก็ช่วยสวี่อู่ยาทำยาสระผม ยาสีฟัน สีผึ้งทาปาก ยาประทินผิวหอม และยาทาแก้ผิวแตกจากความหนาว
สวี่ชุนซานกับจางซิ่วหลานเมื่อเคี่ยวเครื่องปรุงหม้อไฟเสร็จแล้ว ก็จะมาช่วยสวี่อินอินทำ สีผึ้งสี ต่อ
ใช่แล้ว—หลังจากส่งของตามคำสั่งซื้อของหอจันทราเรียบร้อย ร้าน “ร้านเครื่องใช้สวี่จี้” ก็ได้วางขายของใหม่เป็นครั้งแรก นั่นคือ สีผึ้งสี
สินค้าชุดนั้นมีไม่มากนัก แต่กลับขายหมดภายในวันเดียว แถมยังมีคนมาสั่งจองต่ออีก เมื่อมีการสั่งจองเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ต่อมาก็มีของชนิดอื่น ๆ อย่างยาสีฟันกับสบู่เริ่มถูกสั่งจองเช่นกัน และแต่ละรายก็เป็นคำสั่งซื้อใหญ่ทั้งนั้น
ทุกวันนี้สวี่อินอินยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก นางทำงานไม่หยุดมือทั้งวัน เกือบลืมงานเลี้ยงชมบุปผาที่รับปากไว้ก่อนหน้าเสียด้วยซ้ำ
บรรดาคำสั่งซื้อใหญ่เหล่านี้ นางเป็นคนดูแลเองแทบทั้งหมด หลายรายการยังไม่ให้ผู้เฒ่าสวี่รับไว้ เพราะดูออกได้ทันทีว่า ผู้สั่งจองคงเป็นพ่อค้าคนกลาง จองทีละเป็นร้อยชิ้น เห็นชัดว่าต้องการนำไปขายต่อ มิใช่ซื้อไว้ใช้เอง เช่นนี้สวี่อินอินจึงปฏิเสธทั้งหมด แม้คนทั่วไปอาจคิดว่าการไม่รับเงินคือความโง่ เพราะใครบ้างไม่อยากได้กำไรมากขึ้น แต่ร้านเล็ก ๆ ของพวกนางในตอนนี้ทำของไม่ทันอยู่แล้ว หากรับคำสั่งซื้อใหญ่เข้ามาอีก คงล้นมือแน่ นางจึงเลือกไม่เห็นไม่รู้ จะได้ไม่ต้องคิดมาก ไว้หลังปีใหม่ค่อยคิดกันอีกที ตอนนี้ทุกคนต่างยุ่งจนไม่มีเวลาวางแผนขยายร้าน
……
ทางด้านสวี่ต้าจวิ้นก็ยุ่งไม่แพ้กัน เขาคัด “คัมภีร์หลุนอวี่” สิบรอบจนแทบไม่ได้นอน ขอบตาดำคล้ำ ยังไม่ทันได้พักก็ถูกเรียกให้เข้าไปพบอาจารย์อีกครั้ง
ความรู้สึกนั้นไม่ต่างจากสมัยก่อนที่ถูกครูเรียกไปอบรมตัวต่อตัว ไม่มีศิษย์คนใดชอบการ “ดูแลเป็นพิเศษ” เช่นนี้หรอก เขาเดินตามอาจารย์เข้าไปในห้องเล็กที่มีเตาไฟวางอยู่ อบอุ่นน่าพอใจ รีบช่วยอาจารย์ขึ้นไปนั่งบนแท่นไม้ เทน้ำชาให้เรียบร้อย แล้วจึงยืนสำรวมอยู่ข้างหนึ่ง ท่าทางนอบน้อม ตั้งใจจะฟังคำอบรมโดยสงบ
เขาคิดว่าด้วยท่าทีเรียบร้อยเช่นนี้ อาจารย์คงไม่ตำหนิ ตลอดสองวันที่ผ่านมาเขาก็ขยันเรียนดี ไม่น่ามีเรื่องใดให้ติ แต่ยังไม่ทันคิดจบ ก็ได้ยินอาจารย์เอ่ยถามขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวว่า
“ผู้คนล้วนกล่าวว่าข้าทำลายหอหมิงถัง (ห้องสว่าง) ควรทำหรือไม่ควรทำ?”
สวี่ต้าจวิ้นชะงัก ก่อนจะนึกได้ว่านี่คือคำถามเดียวกับที่อาจารย์เคยถามเขาเมื่อครั้งมาสำนักวันแรก ตอนนั้นเขาตอบไม่ได้เลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาจากตำราใด
แต่คราวนี้ หลังจากคัดหนังสือมาหลายวัน เขาท่องตำรา “สี่ตำรา” จนคล่อง “ห้าคัมภีร์” ก็จำได้มาก จึงตอบไปว่า
“หอหมิงถังนั้น เป็นเรือนของผู้ปกครอง หากผู้ปกครองประสงค์จะปกครองแผ่นดินตามราชธรรม ก็ไม่ควรทำลายมัน”
อาจารย์พยักหน้าช้า ๆ แล้วถามต่อ “บุคคลผู้หนึ่ง บางคราวเป็นคนใหญ่ บางคราวเป็นคนเล็ก เพราะเหตุใด?”
สวี่ต้าจวิ้นตอบทันที “เพราะผู้ที่ยึดหลักใหญ่จึงเป็นคนใหญ่ ผู้ที่ยึดแต่เรื่องเล็กย่อมเป็นคนเล็ก”
“เจิ้งกงถามเรื่องการปกครอง”
“อาจารย์กล่าวว่า ให้กษัตริย์ประพฤติตามหน้าที่ของกษัตริย์ ขุนนางประพฤติตามหน้าที่ของขุนนาง บิดาเป็นบิดา บุตรเป็นบุตร”
การถามตอบดำเนินอยู่นาน นับครึ่งชั่วยาม เว้นเพียงไม่กี่ข้อที่เขาตอบไม่ได้ ที่เหลือเขาตอบได้หมด จนเหงื่อซึมไปทั่วแผ่นหลัง
ครู่ใหญ่ห้องก็เงียบลง เหลือเพียงเสียงอาจารย์ยกถ้วยชาขึ้นจิบ สวี่ต้าจวิ้นก้มหน้าอยู่เงียบ ปลายนิ้วเท้าขยับในรองเท้าเบา ๆ ได้ยินเสียงจิบชาชัด เขากลืนน้ำลายอย่างแผ่วเบา จะกลับได้หรือยังหนอ กระหายน้ำเต็มทีแล้ว…
เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ เขาเริ่มเบื่อจนแทบจะขุดพื้นเล่นอยู่แล้ว จู่ ๆ เสียงอาจารย์ก็ดังขึ้นอีก
“งามสะพรั่ง…” สวี่ต้าจวิ้นสะดุ้ง อะไรอีกล่ะคราวนี้!
เมื่อครู่ในชั้นเรียนก็เพิ่งเล่นกลอนตอบไป ยังถูกเรียกชื่ออยู่สองหนแน่ะ ถึงใจจะบ่นแต่สีหน้ายังสงบ รีบตอบว่า “ขาวสะอาด”
“ผู้ร้ายอย่าเข้า ผู้มีธรรมจงมา”
“คนไร้คุณอย่าก้าว คนมีคุณจงเข้า”
“หอชมสายน้ำ มองสายน้ำไหล หอชมสายน้ำที่ปลายน้ำ สายน้ำไหลนิรันดร์ หอยืนยง สายน้ำก็ดำรง”
“บ่อน้ำต้องแสงเดือน สะท้อนเงาเดือน บ่อน้ำนั้นมีเงาเดือนในน้ำ บ่อน้ำคงอยู่เนิ่นนาน เงาเดือนก็ดำรงตลอดกาล”
สวี่ต้าจวิ้นตอบกลับได้ทุกบท ฟังบ่อยจนคล่องปาก ช่วงนี้อาจารย์มักให้เล่นกลอนตอบทั้งในและนอกห้องเรียน จนเขารู้สึกว่าตนเองกลายเป็น “เจ้าบทเจ้ากลอนตอบ” ไปเสียแล้ว
กลอนตอบพวกนี้มันง่ายนัก—เขาคิดเช่นนั้นอยู่ ก็พอดีอาจารย์กล่าวอีกว่า
“หมอกคลอรอบสระ กิ่งหลิวย้อย”
สวี่ต้าจวิ้นนิ่งคิดอยู่นาน แต่ก็หาคำที่เหมาะจะตอบไม่ได้ สุดท้ายจึงส่ายหน้าอย่างสุจริต เอ่ยเสียงเบา
“ข้าน้อยไม่รู้ขอรับ”