ที่หอจันทรา หากจะสั่งให้คนขับร้องสักเพลงหนึ่ง ก็ต้องจ่ายเงินไม่น้อยเลยทีเดียววันนั้นเมื่อเลิกเรียนแล้ว “กลุ่มผู้ร่วมอุดมการณ์สิบเอ็ดคน” ก็พากันไปดูร้านหม้อไฟซึ่งกำลังตกแต่งใกล้เสร็จสิ้นดี
ร้านหม้อไฟตั้งอยู่เยื้องกับหอฟู่หม่านโหลว อยู่บนถนนใหญ่ประตูใต้ ถนนสายนี้คึกคักไม่แพ้ตรอกหยางหลิวเลย ผู้คนแน่นขนัด รถม้าผ่านไปมาไม่ขาดสาย ที่ดินตรงนี้ล้วนมีค่าดั่งทอง ผู้ใดจะเปิดร้านได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา ถึงจะเป็นยามบ่าย แต่ผู้คนบนถนนก็ยังมากมายราวกับสายน้ำ
สวี่ต้าจวิ้นเดินชมพลางชื่นชมความคึกคักของถนนประตูใต้ ทันใดนั้นฝูงชนก็เริ่มแตกตื่นและแน่นขนัดขึ้นมา
“เกิดอันใดขึ้น?”
มีทหารของทางการบุกเข้ามา ลากเชือกกั้นแนวตรวจตราไว้กลางถนน เพื่อกันผู้คนออกไปยืนอยู่สองข้างทาง หน้าร้านต่าง ๆ และบันไดตามประตูร้าน ล้วนแน่นขนัดด้วยผู้คนที่เบียดเสียดกันยืนมุงดู
“หรือว่ากองทัพของอ๋องเข่าซานกำลังเข้าเมือง?” หม่าอวี่หลินร้องร้องถามขึ้นด้วยความตกใจ
ฟางจื้ออันเอ่ยอย่างหยันว่า “เจ้าถามใครกันเล่า เรื่องนี้เจ้าควรจะรู้ดีกว่าใครไม่ใช่หรือ?”
หม่าอวี่หลินร้องส่ายหน้า “ข้าไม่เห็นได้ยินข่าวนี่ แล้วเหตุใดถึงเข้ามาในเมืองตอนบ่ายเช่นนี้?”
“ไปเถอะ ไปดูจากชั้นสองกัน!”
เหล่าหนุ่ม ๆ ต่างก็อยากรู้อยากเห็น รีบพากันวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นบนของร้านหม้อไฟ พอถึงชั้นสอง ก็กรูกันไปเกาะหน้าต่างมองลงไปเบื้องล่าง เห็นเหตุการณ์ตรงหัวมุมถนนได้ถนัดถนี่
เวลานั้น ถนนใหญ่ประตูใต้ถูกทหารกั้นไว้เรียบร้อย กลางถนนเว้นว่างเป็นแนวยาว เหมือนกำลังรอผู้ยิ่งใหญ่บางคนจะเสด็จผ่านเข้ามา ไม่นานนัก ก็มีเสียงอึกทึกจากปลายถนน เห็นทหารกลุ่มหนึ่งดำทะมึนเดินเรียงแถวเข้ามา พวกเขาล้วนขี่ม้าสีดำ สวมหมวกเหล็กดำ เกราะดำ มือหนึ่งถือบังเหียน อีกมือวางบนดาบใหญ่ข้างเอว ก้าวย่างมั่นคงไม่เหลียวซ้ายแลขวา เพียงเห็นก็อดกลั้นหายใจด้วยความเกรงขามไม่ได้
“นั่นแหละคือกองทัพอัศวินดำ!”
สวี่ต้าจวิ้นได้ยินเสียงของต่งซวงฉีพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น ก็อดสงสัยไม่ได้ “กองทัพอัศวินดำ?”
ต่งซวงฉีเหลือบมองเขา “เจ้าขนาดนี้แล้วยังไม่รู้หรือ? นั่นคือกองทหารองครักษ์ของอ๋องเข่าซาน มีอยู่ทั้งหมดหนึ่งร้อยแปดนาย แต่ละคนล้วนเป็นแม่ทัพที่สามารถนำทัพออกศึกได้เองทั้งนั้น!”
สวี่ต้าจวิ้นได้ยินน้ำเสียงชื่นชมของเขาแล้วหัวเราะแซวว่า “เจ้าคิดจะเข้าไปเป็นพวกเขาหรือ?”
“นั่นสิ! ใครเล่าจะไม่อยากเข้าเป็นทหารอัศวินดำ?” ต่งซวงฉีกำหมัด “เมื่อครั้งบิดาข้ายังหนุ่ม ก็เคยไปสมัครเข้ากองทัพอัศวินดำมาแล้ว น่าเสียดายที่ไม่ผ่านการคัดเลือก หากวันหนึ่งข้าได้เป็นอัศวินดำล่ะก็ ท่านพ่อของข้าคงต้องคุกเข่าร้องเรียกข้าว่าท่านพ่อแน่!”
สวี่ต้าจวิ้นปรายตามองเขา แววตาแฝงแววสงสาร ส่งสายตาเหมือนบอกว่า ขอให้โชคดีเถิดเพื่อน
ต่งซวงฉีเห็นก็ขมวดคิ้วอย่างงุนงง กำลังจะถาม แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกหลังเย็นวาบ เหมือนมีสายตาร้อนแรงจ้องมองอยู่ รีบเงยหน้ามองไปทางตรงข้าม เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ชั้นสองของโรงน้ำชาฝั่งตรงข้ามกำลังจ้องเขาอยู่พอดี
ต่งซวงฉีแทบกระโดดขึ้น “ท่านพ่อ!?”
เขาเพิ่งรู้ว่าคนผู้นั้นคือบิดาของตนเอง! คำพูดเมื่อครู่ของเขาคงไม่ดังนัก... หรือบางทีอาจจะดังไปหน่อย? เขาแค่ตื่นเต้นเท่านั้นเอง! แต่บิดาอยู่ตรงข้ามนี่นา ห่างกันตั้งถนนหนึ่งเส้น... คงไม่ได้ยินใช่ไหม?
ต่งซวงฉียิ้มแหย ๆ หัวเราะ “เฮะเฮะเฮะ” ก่อนรีบหมอบลงทันที — อืม หมอบแล้ว ท่านพ่อคงมองไม่เห็นแน่
“ดูสิ! นั่นแหละอ๋องเข่าซาน!”
เสียงหม่าอวี่หลินร้องร้องดังลั่น ต่งซวงฉีรีบเงยหน้าขึ้นทันที — อ๋องเข่าซาน! เขาจะพลาดได้อย่างไร! หลังจากกองทัพอัศวินดำผ่านมา ก็เห็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งขี่ม้าขาวทั้งตัว สวมเกราะทองอร่ามแผ่รัศมีอำนาจ สายตาคมกริบเฉียบขาด รังสีสงครามแผ่ซ่านรอบกาย
นั่นแหละคือ อ๋องเข่าซาน! เพียงมองจากระยะไกล ก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันและอำนาจแห่งผู้ผ่านศึกสงครามมาอย่างโชกโชน
นี่แหละ—ผู้ที่เกิดมาเพื่อเป็น “อ๋อง”!
“อาาาาา!” เสียงตื่นเต้นของหนุ่มต่งซวงฉีดังลั่น เขาสั่นเทิ้มไปทั้งตัว มือทั้งสองข้างคว้าข้อมือของสวี่ต้าจวิ้นและฟางจื้ออันแน่นราวจะหัก กระชากเสียจนแทบหลุด ไม่ใช่เพียงต่งซวงฉีเท่านั้น เหล่าหนุ่มทั้งหลายรวมถึงฟางอวี้ซิงและผองเพื่อนต่างก็ตื่นเต้นเช่นกัน แม้แต่ฟางฉงอวิ๋นซึ่งปกติเคร่งขรึม ก็ยังมีแววตาเป็นประกายไม่อาจปิดบังได้
เบื้องล่าง ประชาชนบนถนนต่างส่งเสียงโห่ร้องชื่นชม ดั่งกระแสคลื่นโหมแรง
ภาพนั้นอลังการยิ่งกว่าการต้อนรับดาราในยุคปัจจุบันเสียอีก อ๋องเข่าซาน... ช่างเป็นบุคคลที่ทุกคนเทิดทูนจริง ๆ! เมื่อกองทัพเคลื่อนพ้นถนนประตูใต้ไปแล้ว ผู้คนยังคงพูดถึงบารมีของอ๋องเข่าซานไม่หยุดปาก
ส่วนบนชั้นสองนั้น สวี่ต้าจวิ้นกับฟางจื้ออันกำลัง “รุมสั่งสอน” ต่งซวงฉีอยู่ ด้วยเหตุผลง่าย ๆ — เพราะไอ้เจ้าคนนี้เมื่อครู่บีบข้อมือพวกเขาเสียจนช้ำเขียว!
สวี่ต้าจวิ้นโดนบีบข้างขวา ซึ่งเป็นมือที่ใช้เขียนหนังสือ ข้อมือที่ปวดเพราะคัดคัมภีร์มาหลายวันถูกบีบซ้ำราวจะหัก ชั้นสองแม้ตกแต่งเสร็จแล้ว แต่ยังไม่มีโต๊ะเก้าอี้ให้หลบหนี ต่งซวงฉีจึงวิ่งหนีไปมาระหว่างเพื่อนทั้งกลุ่ม ก่อให้เกิดความโกลาหลวุ่นวายราวไก่ตื่น
ในที่สุด ฟางฉงอวิ๋นต้องเอ่ยห้าม เสียงเอะอะจึงสงบลง เหล่าหนุ่ม ๆ อาศัยโอกาสนี้ตรวจดูความเรียบร้อยของร้านหม้อไฟ ซึ่งการตกแต่งใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว ทั้งยังช่วยกันออกความเห็นหลายประการ — “สามหัวดีกว่าหัวเดียว” คำนี้ยังใช้ได้เสมอ
พวกเขาได้พบกับ ซ่งจ่างกุ้ย ผู้ดูแลร้านที่ฟางฉงอวิ๋นส่งมาดูแลกิจการ พร้อมลูกมือหลายคนที่เตรียมพร้อมรอเปิดร้าน สุดท้าย จึงได้ตกลงกำหนดวันเปิดร้านอย่างเป็นทางการ
สำนักศึกษาฟางให้หยุดเรียนเดือนละสองครั้ง — กลางเดือนหนึ่งครั้ง และสิ้นเดือนอีกครั้ง
วันเปิดร้าน “หมั่นเจียงหง” จึงถูกกำหนดให้ตรงกับวันหยุดสิ้นเดือน พอดีกับวันที่อากาศดี และทุกคนว่างพร้อมหน้า ยามเช้า หมอกขาวปกคลุมยอดไม้ พอเห็นน้ำค้างแข็งเกาะปลายใบ ก็รู้แล้วว่าวันนี้จะเป็นวันฟ้าเปิด
หม่าอวี่หลิน ต่งซวงฉี และฟางเหวินเหอ ซึ่งถือหุ้นในร้านแต่ละคนต่างรับปากไว้แต่แรกว่า
“วันเปิดร้านข้าจะช่วยลากลูกค้ามาให้ไม่น้อยกว่าสิบโต๊ะแน่!”
ดังนั้นไม่ว่าผลกำไรจะมากน้อยเพียงใด แต่บรรยากาศคึกคักแน่นอน ตั้งแต่เมื่อคืนที่ผ่านมา ครัวหลังก็เริ่มลงมือเตรียมของกันแล้ว หม้อไฟทำไม่ยาก ขอเพียงมีน้ำแกงและเครื่องปรุง พอตั้งหม้อก็ลวกได้เลย ไม่ต้องรอให้ลูกค้าสั่งแล้วค่อยผัด แต่พวกผักเนื้อสัตว์ที่ใช้ลวกนั้น ต้องเตรียมไว้ก่อนให้พร้อม ล้างก็ล้าง หั่นก็หั่นแต่เช้าตรู่