“ท่านปู่ขอรับ เรื่องนี้มันไม่ใช่สิ่งที่เงินจะซื้อได้หรอกนะ หลานจำได้ขึ้นใจเลย!” คำพูดนี้ทำให้ผู้เฒ่าสวี่น้ำตาคลอด้วยความซาบซึ้ง ไม่เสียแรงที่เป็นหลานของเขาเลยจริง ๆ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังมีความคิดของตนเองอยู่ดี
“ลิ่วหลางเอ๋ย เรื่องนี้เจ้าก็จำไว้เถอะ ปู่ก็หวังว่าวันหน้าข้างหน้า เจ้าจะได้เจริญก้าวหน้า แล้วช่วยพี่ ๆ ของเจ้ากับลูก ๆ ของพวกเขาได้บ้าง เจ้าพูดถูก เงินซื้อไมตรีไม่ได้ แต่เงินก็เป็นของดี ใครบ้างไม่ชอบ? ดังนั้นตอนนี้ เราต้องไม่ให้เรื่องเงินมาทำลายความสัมพันธ์ในครอบครัวเราเข้าใจหรือไม่”
เมื่อเห็นหลานชายทำท่าคิดหนัก ผู้เฒ่าสวี่ก็หัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวต่อ
“คำโบราณว่าไว้ยังไงนะ? ว่าพี่น้องแท้ ๆ ก็ต้องคำนวณให้ชัดเจน อีกคำหนึ่งก็ว่า ใจคนอยู่ในท้อง แยกไม่เห็นกัน ถึงปู่จะรู้ว่าลูกหลานของปู่เป็นคนยังไง แต่ลูกหลานคนอื่น ปู่ไม่อาจรู้ได้หรอก”
“บ้านเราตอนนี้ยังไม่แยกเรือน แต่วันหนึ่งก็ต้องแยกแน่ พี่ชายคนโตกับคนรองของเจ้า ก็ใกล้ถึงวัยแต่งงานแล้ว อีกไม่นานบ้านนี้ก็ต้องมีคนเพิ่มขึ้น ตอนนี้ปู่ยังพอคุมอยู่ ก็ต้องรีบจัดการให้ชัด อย่าให้ถึงวันนั้นแล้วพูดไม่ชัดเจน กลายเป็นบาดหมางกันในภายหลัง”
“เรื่องนี้ เจ้าก็ฟังปู่เถอะ เอาอย่างที่ปู่ว่า พรุ่งนี้พอซื้อร้านเรียบร้อยแล้ว ปู่จะเรียกประชุมพูดให้ทุกคนเข้าใจ ที่บอกกับเจ้าก่อนก็คือ ร้านนี้จะถือเป็นของ ส่วนกลางของตระกูล เราจะถือว่าร่วมกัน เจ้าไม่ขัดใช่หรือไม่?”
สวี่ต้าจวิ้นเข้าใจความหมายของผู้เฒ่าสวี่ดี หัวใจของเขาก็รู้สึกสับสนปนซึ้งอยู่ในที เขาอ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็พูดได้เพียงว่า
“ข้าฟังท่านปู่ทุกอย่าง”
ผู้เฒ่าสวี่พยักหน้าอย่างพอใจ ตบไหล่หลานชายเบา ๆ พลางยิ้ม
“ว่าแต่ เจ้าจะบอกอันใดกับปู่หรือ?”
สวี่ต้าจวิ้นรีบละความรู้สึกในใจ แล้วหันมาพูดถึงเรื่องสำคัญ ในสายตาของผู้เฒ่าสวี่ เขาไม่รู้หรอกว่าเรื่องราวอะไรกันแน่ เขารู้เพียงว่าตำรับน้ำน้ำแกงกับเครื่องหม้อไฟนั้น เป็นเพื่อนร่วมเรียนของหลานชายที่ให้มา ส่วนวัตถุดิบที่ใช้ทำเครื่องหม้อไฟมีอะไรบ้าง เขาก็ไม่เคยรู้ เพราะเป็นลูกชายของเขาเองที่ลงมือทำ
ดังนั้น สวี่ต้าจวิ้นจึงต้องแต่งเรื่องกล่อมผู้เฒ่าเต็มที่ เล่าประมาณว่า — ตอนนี้มีคนใหญ่คนโตจับตามองพวกเราอยู่ เพื่อนคนนั้นของข้ามีฐานะพิเศษ ไม่อาจให้คนใหญ่คนโตคนนั้นรู้ได้ เพราะฉะนั้น เรื่องตำรับนี้ห้ามพูดถึงเพื่อนเด็ดขาด ต้องโยนมาที่ตัวข้าแทน หลานเลยแต่งเรื่องขึ้นมาบังหน้า หากมีคนมาถาม ท่านปู่ต้องช่วยตอบให้ตรงเรื่องนะ ไม่อย่างนั้น ครอบครัวเราจะเดือดร้อนแน่…
ฟังจบ ผู้เฒ่าสวี่ถึงกับหน้าเปลี่ยนสีหลายรอบ ตกใจจนเหงื่อซึม รีบพยักหน้ารัว ๆ
“ได้ ได้ ปู่จำได้แล้ว ถ้ามีใครถาม ปู่จะพูดตามนี้เลย จะให้ตายก็พูดตามนี้!”
หลังจากฟังเรื่องที่แต่งขึ้น ผู้เฒ่าสวี่ยังรู้สึกใจไม่สงบ
เขาถามด้วยความกังวล “เหตุใดอยู่ดี ๆ ถึงถูกคนใหญ่คนโตจับตามองล่ะ ลิ่วหลาง? คนใหญ่คนโตนี่มันใครกัน? เขาจะไม่ยอมให้ชาวบ้านอย่างเราหาเงินกันหน่อยหรือ?”
แล้วก็พึมพำต่อ “บ้านเราหนึ่งเดือนถึงจะได้แค่ร้อยตำลึงเองนะ ในเมืองนี้ยังมีอีกตั้งเท่าไหร่ที่เขาหาเงินได้มากกว่าเรา ข้าได้ยินคนพูดกันนัก ว่าร้านผ้าจิ่นซิ่วที่ถนนประตูใต้ ทำกำไรดีมาก เดือนหนึ่งตั้งพันตำลึง! แล้วฝั่งตรงข้ามที่เป็นแล้วยังมีร้านแลกเงินที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั่นอีก กิจการเขาดีจะตาย! เงินที่ฝากไว้กับเขามีมากพอจะฝังพวกเราทั้งบ้านทั้งเมืองลงไปได้เลย ยังไม่เห็นมีใครไปจับตามองพวกเขาเลยสักคน!” สวี่ต้าจวิ้นอดหัวเราะไม่ได้
“ก็เพราะของพวกเรามันแปลกใหม่ไง ปู่ ของแบบนี้ที่อื่นไม่มี จะไม่สะดุดตาได้ยังไง ใคร ๆ ก็ชอบของแปลกทั้งนั้น หาไม่แล้วครั้งแรกที่เราทำการค้าจะไปดีขนาดนี้ได้หรือ? ท่านปู่ไม่ต้องกังวลหรอก ไม่มีอะไรแน่ แค่ถ้ามีคนมาถาม ก็พูดตามเรื่องที่ข้าแต่งไว้ก็พอ แล้วรบกวนท่านปู่ช่วยบอกคนในบ้านด้วย โดยเฉพาะท่านย่า”
ผู้เฒ่าสวี่บ่นงึมงำอยู่พักใหญ่ แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าขัดคำหลานชาย
ได้แต่พยักหน้ารับ “ได้ ๆ พรุ่งนี้ตอนประชุม ข้าจะพูดให้เข้าใจเลย”
หลังจากสองปู่หลานคุยกันเสร็จ ต่างก็แยกย้ายกลับเข้าห้อง คนอื่น ๆ ในเรือนหลับกันหมดแล้ว เสียงกรนของสวี่เอ้อร์หลางดังสนั่นราวกับเสียงสีซอ จนฟังแล้วปวดหัวนัก
สวี่ต้าจวิ้นจึงขยับไปนอนเตียงเดียวกับผู้เฒ่าสวี่ ขอเพียงห่างออกไปหน่อยก็ยังดี พอเอนตัวลงก็รู้สึกร้อนอบอ้าวไปทั่ว ในหัวก็มีแต่เรื่องยุ่งยากวนเวียนอยู่ไม่หยุด ยิ่งทำให้ข่มตาหลับไม่ได้ เสียงกรนของพี่ชายก็ยังไม่ยอมหยุด สมองยิ่งพลุ่งพล่าน เขาพยายามอดทนไม่ลุกไปปลุกพี่ชาย แล้วหลับตาเริ่มนับแกะในใจ
หนึ่งตัว... สองตัว... สามตัว... ไม่รู้ผ่านไปกี่ตัว พอรู้สึกตัวอีกทีก็สายแล้ว
ผู้เฒ่าสวี่ออกไปหาฟางฉางซวี่ตั้งแต่เช้าแล้ว
เขารีบลุกขึ้น ล้างหน้าแต่งตัวให้เรียบร้อย คว้าหมั่นโถวที่จางซิ่วหลานนึ่งไว้มากินระหว่างทาง คนในบ้านต่างคิดว่าเขาไปสำนักศึกษาอีกเช่นเคย แต่เมื่อพ้นหน้าร้านออกมา เขากลับไม่ได้มุ่งไปทางตรอกซงหลิน หากหันเลี้ยวไปทางทิศเหนือของเมืองแทน หมั่นโถวก้อนใหญ่นั้นทำเอาเขาแทบติดคอ พอดีเห็นร้านขายบะหมี่อยู่ไม่ไกล เขารีบเข้าไปสั่งน้ำแกงมาซดจนโล่งคอ พอออกมาจากร้าน ก็สบตาเข้ากับฟางเหยียนผิงพอดี
“อ้าว เจ้านี่วันนี้ไม่ไปเรียนรึ?” สวี่ต้าจวิ้นเลิกคิ้วขึ้น แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เห็นเขา กำลังเดินเร็วเคียงไปกับชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ท่าทางเร่งรีบ ดูเหมือนจะมีธุระสำคัญอะไรบางอย่าง เขานึกในใจว่า เจ้านี่พักหลังในสำนักศึกษาช่างเงียบผิดปกติ ไม่ออกมาหาเรื่องหรือพูดจาเสียดสีใครเหมือนแต่ก่อน ดูท่าจะต้องมีอะไรอยู่เบื้องหลังแน่ แต่เวลานี้เขาไม่มีเวลาจะตามไปดู จึงได้แต่จดจำไว้ในใจว่าจะคอยจับตาดูอีกทีในภายหลัง
เขาเร่งฝีเท้า มุ่งหน้าไปยังทิศทางเดิมที่ตั้งใจไว้ ที่จริงแล้ว อ๋องเข่าซานเคยสั่งให้เขาไปพบท่านที่ที่พักแห่งหนึ่ง มิใช่ที่ศาลาว่าการเมือง ไม่ใช่ที่สถานีรับรองแขก แต่เป็นสถานที่ชื่อว่า “หมิงเหรินหยวน” เมื่อคืนหลังจากอ๋องเข่าซานเสด็จกลับไป
สวี่ต้าจวิ้นได้ใช้พลังลอบสืบข่าว จึงรู้ว่าหมิงเหรินหยวนนั้น เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของภรรยาเจี่ยงโจวมู่ และน้องสาวต่างมารดาของนาง ก็เป็นพระชายารองของอ๋องเข่าซานพอดี พอรู้ถึงความเกี่ยวพันเช่นนี้ เขาก็คิดอยู่ในใจว่า
เอาเถิด มีสายสัมพันธ์เช่นนี้อยู่ ก็ไม่แปลกที่เจี่ยงโจวมู่จะไม่คิดสู้รบ กลับยอมส่งหนังสือขอยอมจำนน เปิดเมืองต้อนรับอ๋องเข่าซานเข้าสู่มณฑลชิงโจวได้โดยง่าย