ว่ากันโดยแท้ หากนับให้ถี่ถ้วนแล้ว ผู้ว่าการเมืองเจี่ยงกับอ๋องเข่าซานนั้นก็เป็นพี่เขยกัน ความสัมพันธ์เช่นนี้ ย่อมแน่นแฟ้นกว่าคนที่เคยร่วมศึกปราบกบฏเสียอีก
สวี่ต้าจวิ้นเดินทางมาจนถึงด้านเหนือของเมือง มุ่งไปยังตรอกถงหลิวที่ตั้งของหมิงเหรินหยวน ทว่าเมื่อใกล้ถึง กลับเห็นฟางเหยียนผิงกับชายวัยกลางคนผู้หนึ่งลัดเลาะออกมาจากตรอกเล็กด้านข้าง นำหน้าเขาไปก่อน แล้วทั้งคู่ก็เดินตรงเข้าสู่ตรอกถงหลิว สวี่ต้าจวิ้นรู้สึกสงสัย จึงชะลอฝีเท้า เดินตามอย่างไม่เร่งไม่ช้า
เขาเห็นทั้งสองไปถึงก่อน แล้วเคาะประตูเข้าไปในหมิงเหรินหยวน โดยใช้ประตูเล็กด้านข้าง ฟางเหยียนผิงรู้จักอ๋องเข่าซานด้วยหรือ?
สวี่ต้าจวิ้นฉงนใจ แต่ยังมิได้รีบร้อน เขาเปลี่ยนทิศทางเข้าไปยังตรอกเล็กข้างหนึ่ง นั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ แสร้งเปิดหนังสือจากตะกร้าอ่านอยู่ ทว่าจิตใจกลับแบ่งออกไปฟังความเคลื่อนไหวในหมิงเหรินหยวนแทน
……
ฟางเหยียนผิงเดินตาม ลุงฝ่ายแม่ของตนชื่อเฉินเย่ซิง เข้าไปในหมิงเหรินหยวนได้ดังที่ตั้งใจไว้ แต่ก็ยังรู้สึกมึนงงอยู่ไม่น้อย อ๋องเข่าซานหาใช่ผู้ที่ใครจะพบได้ง่าย แม้จะเข้ามาในหมิงเหรินหยวนแล้ว ทั้งสองก็ถูกนำไปพักรออยู่เพียงในห้องโถงเล็ก ส่วนจะได้เข้าเฝ้าหรือไม่นั้น ยังต้องดูว่าอ๋องเข่าซานจะทรงว่างหรือไม่
ขณะฟางเหยียนผิงรอด้วยความกังวลปนคาดหวัง เขาก็ได้ยินญาติผู้พี่พูดคุยกับผู้ดูแลหลิวของหมิงเหรินหยวน ผู้ดูแลผู้นี้เป็นคนติดตามมาพร้อมของหมั้นของภรรยาผู้ว่าการเจี่ยง รับหน้าที่ดูแลสวนนี้ให้เรียบร้อย เป็นผู้ที่ภรรยาผู้ว่าการให้ความไว้วางใจมาก อีกทั้งยังรู้จักคุ้นเคยกับเฉินเย่ซิงอยู่ก่อนแล้ว พวกเขาถึงได้เข้ามาในหมิงเหรินหยวนได้ก็เพราะอาศัยเขาช่วยเหลือนี่เอง
เฉินเย่ซิงถามขึ้นว่า “วันนี้ท่านอ๋องมีธุระสำคัญหรือไม่ จะทรงยอมพบพวกเราหรือเปล่า?”
ผู้ดูแลตอบ “ยังไม่ได้ยินว่าจะเสด็จออกไปไหน ตอนนี้ท่านอ๋องกำลังสนทนาเรื่องราชการอยู่ในห้องหนังสือ ท่านทั้งสองโปรดรอสักครู่ ข้าจะไปดูให้ ว่าพอมีโอกาสเข้าเฝ้าได้หรือไม่”
เฉินเย่ซิงยกมือคำนับ “รบกวนท่านด้วย ต้องขอบใจมากจริง ๆ”
ไม่นานนัก ผู้ดูแลหลิวก็ออกจากห้องโถง มุ่งหน้าไปยังเรือนเฟิงเย่หย่วนซึ่งเป็นที่ประทับพักของอ๋องเข่าซาน แม้จะเป็นผู้ที่ภรรยาผู้ว่าการเจี่ยงให้ความไว้วางใจ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนของอ๋องเข่าซาน เขาก็ต้องลดตัวประจบประแจงไม่ให้ขัดเคืองใจ หลิวก่วนซื่อประจบประแจงขันทีฉางอยู่หลายครั้ง อีกทั้งยังมอบเงินก้อนใหญ่อีกด้วย จึงได้รับคำตอบว่า ‘ท่านอ๋องอีกสักครู่จะมีเรื่องสำคัญต้องจัดการ’เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็ไม่กล้าอยู่นาน กลัวจะทำให้ไม่สบอารมณ์ รีบถอยออกมาโดยเร็ว
ครั้นกลับมาถึงห้องโถงเล็ก ก็กล่าวกับเฉินเย่ซิงว่า
“ท่านทั้งสองกลับไปก่อนเถิด วันนี้ไม่เหมาะ ท่านอ๋องมีธุระสำคัญ เกรงว่าคงไม่มีเวลาสำหรับเรื่องอื่นแล้ว”
เฉินเย่ซิงยังไม่ยอมแพ้ รีบพูดขึ้นว่า “จะช่วยผ่อนปรนหน่อยไม่ได้หรือ ท่านพี่ เราก็มีเรื่องสำคัญยิ่งที่จะขอเข้าเฝ้าอ๋องเข่าซานเช่นกัน!”
ผู้ดูแลสีหน้าแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ข้าได้ยินจากขันทีประจำเรือนว่า ท่านอ๋องจะทรงจัดการเรื่องสำคัญนัก ท่านเฉิน พอจะบอกได้หรือไม่ว่าเรื่องของท่านสำคัญเพียงใด หรือสำคัญกว่าราชกิจของท่านอ๋องเสียอีกหรือ? หากข้าก่อความขุ่นเคืองให้ท่านอ๋องเพราะพวกท่าน ก็เกรงว่าท่านทั้งสองจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย” น้ำเสียงนั้นชัดเจนว่า หากไม่พูดให้หมด เขาก็จะไม่ช่วยอีกต่อไป
เฉินเย่ซิงจึงพูดว่า “ได้ยินว่าท่านอ๋องทรงสนพระทัยร้านหม้อไฟหมั่นเจียงหงที่เปิดใหม่บนถนนประตูใต้ พวกข้ามีอุบายหนึ่ง ที่สามารถทำให้ตำรับเครื่องหม้อไฟนั้นตกอยู่ในมือของท่านอ๋องได้โดยไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย จึงอยากเข้าเฝ้าเพื่อกราบทูลด้วยตนเอง”
ผู้ดูแลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย — เขาคิดในใจว่า “เรื่องของท่านอ๋องใครจะกล้าไปรู้แน่ชัด” ทว่าที่แท้เขาเองก็เพิ่งได้ยินเมื่อค่ำวานนี้ ขณะดื่มสุรากับผู้อื่น ว่าอ๋องเข่าซานทรงเอ่ยถึงเรื่องเครื่องหม้อไฟอยู่จริง แท้จริงแล้ว อ๋องเข่าซานทรงสนพระทัยเครื่องปรุงหม้อไฟอย่างมาก และเคยตรัสกับญาติภรรยาเจี่ยงว่าจะนำของนี้ไปใช้ในกองทัพ
เช่นนี้แล้ว อุบายของสองลุงหลานคู่นี้นี้อาจจะเข้าตาพระองค์ได้จริงก็เป็นได้
เมื่อฟังจนจบ ผู้ดูแลก็ครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ แล้วหันกลับไปยังเรือนเมเปิลอีกครั้ง เขาไม่ได้คิดเพียงจะช่วยเฉินเย่ซิงเท่านั้น หากอุบายนี้เป็นที่พอพระทัยของอ๋องเข่าซาน ตนเองก็จะได้มีโอกาสสร้างความดีความชอบ และเฉินเย่ซิงก็จะเป็นหนี้บุญคุณอีกด้วย ถือว่าได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง
ดังนั้นเขาจึงไปกราบทูลขันทีประจำตัวอ๋องเข่าซานด้วยความนอบน้อมยิ่งนัก
แต่เมื่อขันทีฟังเรื่องทั้งหมดแล้ว กลับมองเขาด้วยแววตายากจะคาดเดา
เขาใจเต้นไม่เป็นส่ำ รีบยิ้มประจบ “ท่านเห็นว่าอย่างไรดีหรือ?”
ขันทีหัวเราะเยาะ “เรื่องของท่านอ๋องย่อมมีการจัดการอยู่แล้ว เมื่อไรจะถึงคราวคนไม่รู้จักที่ไหนมาชี้นำกันได้? เจ้าเป็นเพียงผู้ดูแลหมิงเหรินหยวน มิใช่เจ้าของ อย่าได้พาคนไม่รู้หัวรู้หางเข้ามาอีก!”
ทันใดนั้น เหงื่อเย็นก็ไหลซึมทั่วแผ่นหลังผู้ดูแล เขาแทบทรุดยืนไม่อยู่ เขาสั่นไปทั้งตัว รีบออกจากเรือนเมเปิลอย่างไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง จนกลับถึงห้องโถงเล็ก เห็นสองลุงหลานนั่งรอด้วยสีหน้าเปี่ยมความหวัง จึงได้สติกลับมา สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันควัน รีบกล่าวเสียงร้อนรนว่า
“พวกท่านรีบออกไปเสียเถอะ ที่นี่มิใช่ที่ที่ท่านทั้งสองควรอยู่!”
เฉินเย่ซิงยังอยากถามต่อ แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก ก็ถูกผู้ดูแลสั่งคนมาเชิญออกไปทันที ไม่ให้เหลือช่องทางใดไว้เลย
สองลุงหลานออกมาด้วยความงุนงงสุดขีด ฟางเหยียนผิงยิ่งมึนงงไปใหญ่ — อุบายของเขาดีถึงเพียงนี้ เหตุใดอ๋องเข่าซานจึงไม่ทรงยอมฟังแม้แต่สักคำ?
เขาหันกลับ แล้วเห็นชายผู้หนึ่งยืนอยู่ไม่ไกล ข้างตัวถือกระเช้าหนังสือ สายตาเยือกเย็นจ้องมองมาทางเขา ความรู้สึกในแววตานั้น เขาไม่อาจอ่านได้ แต่กลับทำให้ขนทั่วร่างลุกชันโดยไม่รู้ตัว
“สวี่ต้าจวิ้น เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
“แล้วเจ้าล่ะ เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่?” สวี่ต้าจวิ้นย้อนถามกลับด้วยเสียงเรียบ
ฟางเหยียนผิงสะบัดแขนเสื้อ “ไม่เกี่ยวกับเจ้า!”
สวี่ต้าจวิ้นยิ้มบาง ๆ “อ้อ เช่นนั้นก็ไม่เกี่ยวกับเจ้าเช่นกัน”
ฟางเหยียนผิงถึงกับอึ้ง เขากำลังเดือดดาลเพราะพลาดโอกาสเข้าเฝ้าอ๋องเข่าซาน เพื่อจะเสนออุบายกำจัดคนที่เขาเกลียด แต่กลับต้องมาเจอเจ้าคนนั้นยืนอยู่ต่อหน้า ความโกรธในอกพุ่งขึ้นแทบระเบิด สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่ ลืมเสียสิ้นว่าที่นี่เป็นที่ใด เขาตะโกนด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายที่สุดเท่าที่จะนึกออก
สวี่ต้าจวิ้นฟังด้วยสีหน้าเฉยนิ่ง รอจนอีกฝ่ายด่าจบแล้วจึงเอ่ยเพียงคำเดียวว่า
“ย้อนกลับไป”
ฟางเหยียนผิงชะงักไป “อะไรนะ?” แต่ยังไม่ทันเข้าใจ เขาก็เผลอด่าต่ออีกประโยค ทว่าทันใดนั้นเอง ถ้อยคำที่เขาพูดออกมากลับเหมือนสะท้อนกลับมาทั้งหมด ราวกับเสียงตนเองย้อนกระแทกใส่จนเขาหน้าแดงด้วยความโกรธ
สวี่ต้าจวิ้นมองเขาด้วยแววตาเย้ยหยัน ความโกรธแล่นพล่านในอกฟางเหยียนผิงจนสุดจะทาน เขากำหมัดแน่น ยกขึ้นหมายจะพุ่งเข้าต่อยสวี่ต้าจวิ้นในทันที