ผู้เฒ่าสวี่ควานมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบถุงเงินใบเล็กออกมาอีกใบ แล้วคว้าเอาเงินห้าตำลึงออกมา นั่นคือเงินที่เขาเก็บติดตัวไว้จากก่อนหน้านี้ รวมแล้วก็ครบหนึ่งร้อยสามสิบห้าตำลึงพอดี หนึ่งฝ่ายส่งเงิน อีกฝ่ายส่งโฉนด — การซื้อขายสำเร็จลุล่วง เงินกองใหญ่ทั้งหมดกลายเป็นเพียงกระดาษหนึ่งแผ่น ผู้เฒ่าสวี่ถืออยู่ในมือเบาหวิว รู้สึกเหมือนยังไม่จริงแท้
“เงินมันอยู่ในมือ ยังรู้สึกมั่นใจกว่าถือกระดาษใบเดียวเสียอีก”
ฟางฉางซวี่ฟังแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ การที่ครอบครัวพี่เขยตนมาอยู่ในเมืองอี้หยางได้เพียงไม่กี่เดือน กลับเปลี่ยนแปลงได้มากถึงเพียงนี้ เขาก็พลอยรู้สึกยินดีด้วยจากใจ
จึงพูดหยอกขึ้นว่า “เงินน่ะหรือจะมั่นคงเท่ากระดาษใบนี้ได้ ด้ายทองด้ายเงินก็มิอาจเทียบ ที่ดินกับบ้านต่างหากที่ถาวร พี่ใหญ่ เดือนหน้าเราลองหาซื้อเรือนในเมืองสักหลังเถิด ข้าจะช่วยดูให้ที่ตรอกจินอวี่ฝาง เช่นนั้นบ้านเราสองตระกูลจะได้อยู่ใกล้กัน เวลาอันหนี่ว์กลับไปหาบ้านพี่ใหญ่ก็จะได้ใกล้เข้าอีกหน่อย”
ผู้เฒ่าสวี่ได้ฟังก็รู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง หลานชายของเขายังเรียนอยู่ในสำนักศึกษา ทุกวันต้องพักที่เรือนของน้องสาว หากมีเรือนเป็นของตนในเมืองก็คงจะสะดวกนัก ตรอกจินอวี่ฝางนั้นก็อยู่ใกล้กับสำนักศึกษา เหมาะทีเดียว
เขาจึงยิ้มตอบ “ได้สิ” หลังจากลาฝางฉางซวี่แล้ว ระหว่างทางกลับร้าน สวี่ต้าจวิ้นจึงได้เล่าเหตุผลที่วันนี้ลาหยุดไม่ได้ไปเรียน
“อะไรนะ? ลิ่วหลาง เจ้าพบอ๋องเข่าซานงั้นรึ! อ๋องเข่าซานนั่นแหละหรือคือท่านผู้ใหญ่คนนั้น? แล้วพระองค์จะให้พวกเราช่วยปลูกพริกอย่างนั้นหรือ?!”
ข่าวมากมายถาโถมจนผู้เฒ่าสวี่ตั้งตัวแทบไม่ทัน สมองตามไม่ทันเลยทีเดียว
สวี่ต้าจวิ้นพยักหน้า “ใช่แล้ว ท่านปู่ อ๋องเข่าซานนั่นแหละ ข้าได้ตกลงกับพระองค์ไว้แล้ว พอถึงฤดูเพาะปลูกปีหน้า พวกเราจะรับผิดชอบปลูกพริกให้เติบโตดี เมื่อเก็บเกี่ยวได้แล้ว จะมีคนของอ๋องเข่าซานมารับไปเอง”
ผู้เฒ่าสวี่อ้าปากค้าง “โอ้แม่เจ้า นี่มันวาสนาอะไรกันนี่! บ้านเรากำลังจะได้ทำงานให้กับอ๋องเข่าซานแล้วหรือ!” สวี่ต้าจวิ้นหัวเราะเบา ๆ ที่จริงก็ไม่ต่างอะไรกับการค้าขาย เพียงแต่ผู้ซื้อยินดีจะอำนวยความสะดวกให้ผู้ขายเท่านั้นเอง จะว่าเป็นการรับใช้ก็ได้อยู่หรอก
ยิ่งไปกว่านั้น อ๋องเข่าซานยังประทาน “ป้ายอนุญาต” ให้เขาไว้สำหรับใช้ติดต่องานอีกด้วย นั่นก็แสดงให้เห็นว่าพระองค์ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เพียงใด
________________________________________
ตอนบ่ายของวันเดียวกัน ก่อนที่สวี่ชุนเหอกับคนในเรือนจะออกจากเมืองกลับบ้าน อีกทั้งโจวซื่อก็กำลังว่างอยู่ ผู้เฒ่าสวี่จึงเรียกประชุมครอบครัวขึ้นเล็กน้อย
เริ่มแรก เขาแจ้งเรื่องที่ร้านซื้อสำเร็จแล้ว หนึ่งร้อยสามสิบห้าตำลึง นั่นเท่ากับเงินที่ร้านทำได้ในเดือนแรกพอดี เมื่อได้ฟังยอดรายรับนี้ ทุกคนต่างตะลึง พากันอุทานในใจ “โอ้โห เดือนเดียวได้ตั้งเท่านี้เชียวหรือ!” แต่ละคนในบ้านทำงานทั้งปีก็ยังไม่เคยเห็นเงินขนาดนี้เลย
ในขณะที่ทุกคนยังตะลึง ผู้เฒ่าสวี่ก็กล่าวต่อเนื่องว่า ร้านนี้ต่อไปจะถือเป็นทรัพย์สินกลางของตระกูล เงินที่ได้จะให้เขาและแม่เฒ่าสวี่ถือไว้หนึ่งส่วน ส่วนที่เหลืออีกสามส่วนแบ่งเท่ากันสามเรือน คำพูดนั้นทำให้ทุกคนอึ้งไปอีกระลอก
หม่าซื่อกับโจวซื่อถึงกับยกนิ้วขึ้นนับ เดือนหนึ่งได้หนึ่งร้อยสามสิบห้าตำลึง ถ้าแบ่งสี่ส่วน พวกนางจะได้เท่าไร? นับเท่าไรก็นับไม่ออก รู้เพียงว่ามันมาก เหลือเกิน มากจนคิดไม่ออกว่ามีมากเพียงใด เดือนหนึ่งยังได้เท่านี้ แล้วปีหนึ่งเล่าจะมากสักเท่าไร?
ทั้งสองสะใภ้ใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ พลางเหลือบมองสะใภ้สามที่นั่งข้าง ๆ แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า — ร้านนี้จะเปิดได้สำเร็จก็เพราะลิ่วหลางกับซื่อยา ถ้าไม่มีตำรับของลิ่วหลาง หากไม่มีซื่อยาคอยคิดค้นทดลอง คงไม่มีร้านนี้แน่ และพวกนางก็คงไม่มีส่วนได้ส่วนเสียเลย ถึงจะไม่พูดออกมา แต่ในใจต่างก็รู้อยู่เต็มอกว่า ร้านหม้อไฟนี้เกิดขึ้นเพราะบ้านสวี่ชุนซานโดยแท้
ส่วนจางซิ่วหลาน หากรู้ว่าพวกสะใภ้ทั้งสองคิดอะไรในใจ คงจะยักไหล่แล้วพูดว่า “ข้าไม่ใช่คนงกสักหน่อย แบ่งก็แบ่งไปเถิด ข้าไม่คิดมากหรอก ข้าแค่ตั้งตารอว่าเมื่อไรจะได้เปิดร้านขายข้าวขาหมูเสียทีเท่านั้น”
ในขณะที่สะใภ้ทั้งสองยังมัวคิดวนเวียนอยู่ ผู้เฒ่าสวี่ก็กล่าวต่อว่า รายได้จากร้านหม้อไฟและการขายเครื่องปรุงทั้งหมดจะนับเป็นของเรือนที่สามเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับคนอื่นในบ้าน
เมื่อได้ฟัง ทุกคนต่างยังคงตะลึงกับตัวเลขรายได้จากร้าน จึงไม่มีใครเอ่ยค้าน มีแต่พยักหน้าเห็นด้วยในใจ เพราะมันก็สมควรแล้ว ร้านหม้อไฟกับเครื่องปรุงล้วนเป็นฝีมือของบ้านสวี่ชุนซาน ทั้งสองสามีภรรยาเป็นคนทำเองแทบทั้งหมด พวกเขาไม่ได้ช่วยสิ่งใด จะไปขอส่วนแบ่งก็ไม่งามนัก
หม่าซื่อกับโจวซื่อรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย เพราะเมื่อรายได้นั้นไม่เกี่ยวกับส่วนกลาง ก็แปลว่าสะใภ้สามคงไม่รู้สึกขุ่นเคืองเรื่องการแบ่งรายได้จากร้านกลางอีกต่อไป
พวกนางไม่เคยเจอเงินมากขนาดนี้ แค่ได้ส่วนจากร้านกลางก็มากพอให้ชื่นใจแล้ว จะโลภไปใยอีกเล่า เมื่อผู้เฒ่าสวี่พูดจบ เห็นทุกคนไม่แสดงความขัดข้อง ก็พยักหน้าอย่างพอใจ
……
หลังประชุม ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป สวี่ต้าจวิ้นเห็นว่าใกล้เวลาเลิกเรียนแล้ว จึงรีบไปยังร้านหม้อไฟ เมื่อไปถึง ฟางฉงอวิ๋นกับคนอื่น ๆ ก็เพิ่งมาจากสำนักศึกษาเช่นกัน แม้จะยังไม่ถึงเวลามื้อค่ำ แต่ในร้านก็แน่นอีกแล้ว ผู้คนเต็มทุกโต๊ะ ร้อนระอุคึกคัก บางคนไม่สนเวลา แค่ได้ที่นั่งก็รีบสั่งมากินทันที
เมื่อพรรคพวกมาครบ ต่างก็ออกจากร้านไปเพื่อไม่เกะกะลูกค้า แล้วพากันมุ่งหน้าไปยังหอจันทรา
เผิงรุ่ยหยวนเป็นคนพูดไว้ก่อนแล้วว่า เมื่อร้านเปิด เขาจะเลี้ยงฉลอง จึงนัดไปพักผ่อนกันที่หอจันทรา ฟางฉงอวิ๋นถูกเผิงรุ่ยหยวนกับหม่าอวี่หลินประกบซ้ายขวาแน่นหนา สวี่ต้าจวิ้นเห็นแล้วก็อดสงสัยไม่ได้
“พวกเจ้าจะทำอะไรกันน่ะ?”
หม่าอวี่หลินหัวเราะ “ถ้าไม่จับไว้ เจ้านี่ไม่ยอมไปแน่!”
“ไม่ไปก็ไม่เห็นเป็นไร จะบังคับกันทำไม ที่จริงข้าเองก็ไม่อยากไปเท่าไรหรอก—” ยังไม่ทันพูดจบ ฟางจื้ออันที่อยู่ข้าง ๆ ก็เกี่ยวแขนเขาไว้แน่น
“ใครจะไม่ไปก็ช่าง แต่เจ้าต้องไป! แพ้พนันแล้วจะไม่ยอมงั้นหรือ ไม่มีทาง!”
อีกฝ่ายคือหม่าอวี่หลินที่พูดเสริมทันที “ใช่เลย! ส่วนฟางฉงอวิ๋นน่ะ ถึงใครไม่ไปก็ได้ แต่เขาต้องไป!”