ต่งซวงฉีถึงกับตาเป็นประกาย รีบยกตะกร้าหนังสือวิ่งไปทางด้านหลังเพื่อหาฟางฉงอวิ๋นทันที แต่เดิมความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฟางฉงอวิ๋นยังไม่สนิทถึงขั้นจะเข้าออกห้องหนังสือส่วนตัวของอีกฝ่ายได้ ทว่าตอนนี้ทั้งสองเพิ่งเปิดร้านหม้อไฟร่วมกัน เขาจึงรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระยะนี้ดีขึ้นไม่น้อย
เสียงฝีเท้าต่งซวงฉีดังตึกตักขณะวิ่งเข้าลานเรือนของฟางฉงอวิ๋น เขาเกาะขอบประตูเรียกคนออกมา
“ฉงอวิ๋นเอ้ย ให้ข้าเข้าไปหน่อยเถอะ ห้องเรียนหนาวเหลือเกิน! ข้ามาขออาศัยกองไฟหน่อย!”
ครู่หนึ่งประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของฟางฉงอวิ๋น “เข้ามาได้ แต่อย่าได้กล่าวอันใด”
ต่งซวงฉีอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับ “ได้!”
อย่างไรก็ดีก็ยังดีกว่าห้องเรียนที่เย็นเฉียบ ไม่พูดก็ไม่พูดเถอะ ถึงจะน่าเบื่ออยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็นั่งมองคนได้เหมือนกัน ว่าไปแล้ว ฟางฉงอวิ๋นผู้นี้ รูปงามไม่น้อยทีเดียว ใบหน้านั้นสง่างามผุดผ่อง ทั้งสำนักศึกษานี้ นับว่าเขาดูดีที่สุดแล้ว
.................................................
งามนัก — งามอย่างแท้จริง สตรีทั้งเจ็ดนางก้าวเข้ามาเรียงแถวกันอย่างอ่อนช้อย แต่ละนางแต่งแต้มงดงามราวกับเหล่านางฟ้าที่เหาะลงมาจากสวรรค์ ทำเอาบรรดาเหล่าฟู่เหรินทั้งหลายที่นั่งอยู่ในศาลาต่างพากันยกคิ้วด้วยความประหลาดใจ (ฟู่เหริน = สตรีที่ออกเรือนแล้ว)
“โอ้โฮ! เหล่านี้มิใช่นางฟ้าหน้าพระพักตร์ของเจ้าแม่วังสวรรค์หรอกหรือ! งามกันเสียจนข้าผู้เป็นหญิงชรายังอดชื่นใจไม่ได้!”
สตรีร่างอวบในชุดเสื้อคลุมปักลายอักษรมงคลสี่คำ “ความสุข ความมั่งคั่ง อายุยืน ความยินดี” หัวเราะจนหน้ากลมเป็นพระสังกัจจายน์
นางมองดูทีละคน คนข้างหน้าเหล่านั้นล้วนรู้จักดี ทว่าสาวน้อยอีกคนหนึ่งกลับดูไม่คุ้นตา “สาวน้อยผู้นี้เป็นบุตรบ้านใดกันนะ หน้าตาช่างงดงามนัก แก้มกลมเนียน ปากแดงฟันขาว ดูท่าจะเป็นคนมีวาสนาไม่น้อย”
ในห้องโถงมีสตรีนั่งอยู่เพียงสี่คน เบื้องบนสุดคือฟู่เหรินฟาง ภรรยาเจ้าบ้าน ทางขวามีสตรีสองคน หนึ่งคือมารดาของเว่ยซิ่วหรง อีกหนึ่งคือมารดาของเถาเต๋อฮุ่ย — สวี่อินอินเคยพบมาก่อนแล้วเมื่อคราไปบ้านตระกูลเถา
ทางซ้ายคือหญิงที่พูดขึ้นเมื่อครู่ เป็นสตรีวัยมากกว่าคนอื่นอยู่บ้าง นางคือภรรยาของท่านอาจารย์ฟาง
สวี่อินอินจึงค้อมกายคำนับ เมื่อรู้ว่านางเป็นศรีภรรยาของอาจารย์ของสวี่ต้าจวิ้น ก็ยิ่งมองอีกฝ่ายด้วยความเคารพ เมื่อได้ยินว่าผู้สูงวัยถามถึงตน นางจึงก้าวออกมาสองก้าว ตอบอย่างนอบน้อมพร้อมเอ่ยนามตน
เมื่อฟางไป๋ซื่อได้ฟังว่านางคือหลานสาวแห่งร้านสกุลสวี่ ดวงตาก็พลันสว่างวาบ นางยื่นมือเชื้อเชิญอย่างเอ็นดู “เจ้าคืออินอินสินะ ข้ามักได้ยินป้าของเจ้ากล่าวถึงอยู่เสมอ บอกว่าเจ้าเป็นเด็กดีนัก วันนี้ได้เห็นกับตา สมดังที่เขาว่าจริง ๆ ช่างน่ารักนัก!”
สตรีผู้สูงวัยมีแววตาอ่อนโยน เมื่อลากมือสวี่อินอินไว้ มือของนางก็อุ่นนุ่ม สวี่อินอินยิ้มตอบ
“ผู้เยาว์ไหนจะดีเช่นคำของท่านได้กันเล่า เป็นเพราะท่านย่าเล็กรักเอ็นดูหลาน ๆ จึงชมเกินไปเพคะ คำของท่านผู้ใหญ่เช่นนี้ ข้าถึงกับละอายยิ่งนัก”
ฟู่เหรินฟางกับสตรีทั้งสองฟังอยู่ข้าง ๆ พลันสงสัยจึงถามขึ้น
ฟางไป๋ซื่อหัวเราะพลางอธิบาย “ตระกูลฟางแห่งตรอกจินอวี่ ข้ากับภรรยาของญาติผู้พี่เป็นคนละสายกัน นางนั่นแหละคือท่านย่าเล็กของเด็กคนนี้เอง”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง” ทุกคนพยักหน้าเข้าใจ
โดยเฉพาะฟู่เหรินฟาง ที่รู้ดีว่าฟางไป๋ซื่อกับญาติสายนั้นสนิทกันนัก จึงไม่แปลกใจที่นางจะชอบสวี่อินอินเป็นพิเศษ รักหลานก็ย่อมเอ็นดูหลานของหลานตามไปด้วย
ยิ่งมองก็ยิ่งเห็นว่า เด็กสาวผู้นี้รูปงามจริง ๆ ไม่รู้จะบอกว่างามอย่างไรดี เพียงแต่รูปลักษณ์นั้นให้ความรู้สึกอ่อนโยนรื่นรมย์ ทำให้ผู้คนมองแล้วอบอุ่นใจ
ฟู่เหรินฟางเหลือบมองอยู่หลายครั้ง ก่อนจะมองบุตรสาวของตนแล้วถามอย่างสนใจ “วันนี้ลูกหญิงแต่งหน้าไม่เหมือนปกตินะ มิใช่ฝีมือของซูอวี้หรือ?”
ฟางโย่วฉินหัวเราะเบา ๆ แล้วเข้าไปใกล้มารดา “ท่านแม่เห็นเป็นอย่างไรบ้างเล่า? ลูกสาวของท่านวันนี้งดงามหรือไม่เจ้าคะ?”
“งามสิ! แต่งเช่นนี้เหมาะกับเจ้านัก ต่อไปแต่งแบบนี้ก็แล้วกันนะ”
ฟางโย่วฉินหัวเราะ “คงมิได้ดอกเจ้าค่ะ”
“เหตุใดเล่า?”
“เพราะฝีมือประทินโฉมนี้ หาใช่ฝีมือซูอวี้ หากแต่เป็นฝีมือพี่หญิงสวี่ต่างหากเล่า”
ฟู่เหรินฟางชะงัก แล้วเหลือบมองสาว ๆ อีกหลายคน “ของพวกเจ้าก็เช่นกันหรือ?”
“เจ้าค่ะ!”
“โอ้โฮ!” ฟางไป๋ซื่อถึงกับอุทานออกมา พลางจับมือนางไว้ดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “มือคู่นี้ช่างงดงามนัก เดิมก็รู้ว่าเป็นมือที่ชำนาญอยู่แล้ว แต่ไม่คาดเลยว่าจะมีฝีมือถึงเพียงนี้! ได้ยินมาว่าสบู่และยาสีฟันต่าง ๆ ล้วนเจ้าคิดทำขึ้นเอง คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะแต่งหน้าได้งามเช่นนี้ด้วย สมกับคำที่ว่าใจประณีตมือช่างยิ่งนัก!”
ฟางไป๋ซื่อถึงกับจับมือนางไว้ตลอด แม้ถึงเวลาอาหารก็มิยอมปล่อย ถ้ามิใช่เพราะต้องใช้มือกินก็คงยังจับไว้เช่นเดิม ความเอ็นดูของนางช่างอบอุ่นจนผู้ใดก็คงรู้สึกเกรงใจ
แต่สวี่อินอินนั้นช่างพูด และเมื่อเริ่มสนทนาก็ไม่มีใครพูดแทรกได้ นางคุยกับฟางไป๋ซื่อได้อย่างออกรส ไม่มีความกระดากเลยสักนิด ราวปลาว่ายในน้ำ
ฟางไป๋ซื่อที่แต่เดิมก็ชอบอยู่แล้ว ยิ่งพอใจขึ้นอีก ส่วนฟู่เหรินฟางกับสตรีทั้งสองก็รู้สึกประทับใจ นึกในใจว่ามิน่าล่ะ บุตรสาวของตนถึงได้สนิทกับนางนัก สาวน้อยผู้นี้วาจานุ่มนวล กล้าพูดกล้าแสดงออก แต่ก็ไม่เกินขอบ บทจะอ่อนหวานก็น่ารักจับใจ
มื้ออาหารนั้นจึงเต็มไปด้วยความชื่นมื่น สวี่อินอินเองก็รู้สึกสบายใจ ทว่าลึก ๆ ในใจก็อดขบขันไม่ได้ ที่แท้โลกนี้ก็มิได้มีแต่คนเจ้าเล่ห์หรือหญิงผู้สูงศักดิ์ที่หยิ่งยโสอย่างในนิยาย พอสบโอกาสจริง กลับเจอแต่คนอัธยาศัยดีทั้งสิ้น
แน่นอนว่า คนที่ไม่อัธยาศัยดี ก็ย่อมไม่มีโอกาสได้ข้องแวะกับนางอยู่แล้ว
พอถึงยามบ่าย หิมะเริ่มโปรยบางลง หลังอาหารและชาร้อนหนึ่งถ้วย สวี่อินอินจึงขอลา
เมื่อออกจากคฤหาสน์ตระกูลฟาง ก็เห็นสวี่ชุนซานจูงลามารออยู่หน้าประตู
ฟางไป๋ซื่อเห็นว่ามีคนมารับ จึงมิได้ยืนยันจะส่งอีก เพียงเอ่ยชวนให้นางมีเวลาว่างก็มาหาเล่นที่บ้านบ้าง สวี่อินอินตอบรับอย่างนอบน้อม ไม่ปฏิเสธไมตรี แม้ในใจคิดว่าคงไม่ได้ไปอีกก็ตาม นางยืนมองจนรถของฟางไป๋ซื่อจากไปไกล แล้วจึงเดินไปทางบิดา
“ผู้อาวุโสท่านนั้นคือผู้ใดหรือ ข้าดูเจ้าคุยกับนางถูกคอนัก?” สวี่ชุนซานเอ่ยถามอย่างเอ็นดู ยกยิ้มชื่นชมบุตรสาวที่ไม่ว่าที่ใดก็สามารถพูดจาให้คนเอ็นดูได้
ก็เหมือนใครเล่า เหมือนมารดาของนางนั่นเอง!
วันนี้มารดานางออกไปซื้อผักตั้งนานกว่าจะกลับ ทั้งที่หิมะตก ยังนึกว่ามีเหตุอันใด กลับกลายเป็นว่าไปผิงไฟพูดคุยอยู่บ้านคนอื่นเสียได้ ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อวานตอนซื้อเนื้อแกะเท่านั้น เพียงชั่วครู่ก็สนิทเรียกพี่เรียกน้องกันแน่นแฟ้นนัก เก่งเสียจริง!