“เจ้าลานั่นก็ถูกม้าคลั่งเตะเข้าเต็ม ๆ ตอนนี้นอนอยู่ข้างหลัง ไม่รู้เป็นอันใดหรือไม่”
“ท่านพ่อยังมีเวลามาห่วงเรื่องเงินไม่กี่ตำลึงอยู่อีกหรือ พี่หญิงยังไม่ฟื้นเลยนะ!” สวี่ต้าจวิ้นกลอกตา “แล้วม้าคลั่งนั่นมันมาจากไหน ได้แจ้งทางการแล้วหรือไม่?”
สวี่ชุนซานลูบจมูก ขาเจ็บแปลบขึ้นมาจนต้องสูดลมหายใจ “ตอนนั้นข้าหลบไม่ทัน ถูกเหวี่ยงตกจากเบาะกลิ้งไปหลายตลบ พี่หญิงของเจ้าอยู่ในรถ เจ้าลาก็ยังวิ่งต่อไปอีกหลายก้าวก่อนรถจะคว่ำ นางเลยเจ็บหนักกว่าแน่”
พูดแล้วก็ถอนใจ “รู้อย่างนี้ข้าเดินไปรับเองดีกว่า เช้าออกไปยังเดินไปได้แท้ ๆ แต่กลับคิดว่าหิมะตกอากาศหนาว นั่งรถน่าจะอบอุ่นกว่า อีกอย่างพี่หญิงเจ้าก็แต่งตัวงาม ให้เดินกลับมาดูน่าขันแค่ไหนกัน!
เดิมทีท่านอารองเจ้าบอกว่าจะไปเอง เขาขับรถนิ่งกว่าข้าเสียอีก แต่ข้านี่สิคะนอง คิดว่าพ่อมารับลูกสาวเองคงดูดีนัก จะให้คนอื่นไปแทนได้อย่างไร
เฮ้อ ล้วนเป็นความผิดของข้าเอง! ก่อนหน้านี้ข้าก็ขับได้ดีตลอดไม่ใช่หรือ ไม่เห็นเคยเกิดเหตุอันใด แล้ววันนี้กลับเกิดเรื่องได้ ชะตากรรมจริง ๆ หนีไม่พ้น!”
“ไม่ถูกสิ! ต้องโทษเจ้าม้าคลั่งนั่นด้วย! เหตุใดเราถึงซวยนัก ต้องมาเจอมันเข้า!”
“ก็ไม่รู้ว่ามันเป็นบ้าเพราะอันใด หรือหลุดมาจากที่ใด ตอนนั้นมีคนช่วยแจ้งทางการแล้ว พอเจ้าหน้าที่มาถึงก็เอาม้าคลั่งไป แต่เรื่องราวเป็นอย่างไรยังไม่มีใครบอกเราเลย”
ตรงหน้าประตู ผู้เฒ่าสวี่ก็เอ่ยเสริม “ท่านปู่เขยของเจ้าไปที่ศาลาว่าการเพื่อสืบข่าวแล้ว หากรู้ว่าม้าคลั่งตัวนั้นเป็นของผู้ใด เราจะต้องไปกล่าวเรียกร้องให้ถึงที่สุด”
ม้าดี ๆ เหตุใดถึงบ้าคลั่งวิ่งออกมาทำร้ายคน เวลาผ่านมาตั้งนาน เจ้าของกลับไม่ออกมารับผิด ลูกชายเขาขาหัก แม้จะไม่อันตรายถึงชีวิต แต่ก็ต้องทนทุกข์ทรมาน ส่วนหลานสาวยังไม่ฟื้น ไม่รู้จะเป็นอย่างไร เรื่องนี้ปล่อยไว้ไม่ได้
จะไม่เอาค่ารักษาก็แล้วไป แต่อย่างน้อยต้องมีคำชี้แจงให้ชัดเจน!
จนฟ้าเริ่มมืด เจ้าหน้าที่ก็ยังไม่มารายงานข่าว สวี่ต้าจวิ้นเองก็ไม่ได้คาดหวังกับความรวดเร็วของพวกข้าราชการนัก คะเนว่าถ้าได้ข่าวพรุ่งนี้ก็นับว่าดีแล้ว
แต่แล้วฟางฉางซวี่กลับมาพร้อมข่าวที่ทำให้เขาตกใจหนัก ผู้เฒ่าสวี่เห็นน้องเขยมาก็รีบถามผลทันที
ฟางฉางซวี่สีหน้าไม่ดีนัก “เรื่องนี้ทางศาลาว่าการคงไม่ออกผลอันใด ข้างล่างกดไว้ไม่กล้ารายงานขึ้นไป”
ผู้เฒ่าสวี่ฟังแล้วสีหน้าเปลี่ยนทันที เขาไม่ใช่คนโง่ จับประเด็นได้ในทันใด “เจ้าของม้าคลั่งนั่นมีเบื้องหลังใหญ่สินะ?”
ฟางฉางซวี่พยักหน้า “สุดท้ายตรวจพบว่าม้าคลั่งตัวนั้นเป็นของ ลูกพี่ลูกน้องฝ่ายมารดาของท่านฟางจิงลี่ พวกข้างล่างเกรงใจท่าน ฟางจิงลี่ จึงปิดเรื่องไว้ คาดว่าพรุ่งนี้อาจแค่ส่งคนมาพูดแก้ตัวสองสามคำแล้วปิดเรื่องไปเท่านั้น”
เมื่ออีกฝ่ายเป็นขุนนาง บรรดาข้าราชการผู้น้อยย่อมปกป้องกันเอง ถ้าผู้เสียหายมีอำนาจถึงก็พอสู้ออกได้ แต่พวกนี้ล้วนชินกับการดูทิศทางลม เปลี่ยนข้างตามประโยชน์
ผู้เฒ่าสวี่ไม่คิดเลยว่าจะไปชนเข้ากับคนมีอำนาจ อย่างนี้พวกเขาก็ทำได้เพียงกลืนน้ำตาเงียบ ๆ หรืออย่างนั้นหรือ
สวี่ต้าจวิ้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“ฟางจิงลี่?” นั่นมิใช่บิดาของฟางเหยียนผิงหรือ?
แล้วลูกพี่ลูกน้องของเขาก็คือ ฟางเหยียนผิงนั่นเอง! วันนั้นที่หน้าสวนหมิงเหรินยังเห็นสองคนนั้นยืนอยู่ด้วยกัน ม้าคลั่งเป็นของพวกเขา กลับมาทำร้ายบิดาและพี่หญิงของตน เรื่องนี้ช่างน่าสงสัยนัก! สวี่ต้าจวิ้นขมวดคิ้วนิ่ง จมอยู่ในความคิด ด้านหลัง อู๋ถงที่เงียบอยู่นานฟังเรื่องราวจบก็รีบออกจากโรงหมอ ขับรถม้ากลับไปยังตรอกซงหลิน
เมื่อถึงจวนฟาง ต่งซวงฉีกำลังนั่งคัดหนังสืออยู่ในห้องหนังสือของฟางฉงอวิ๋น ส่วนฟางฉงอวิ๋นนั่งบนเตียงเล็ก วางกระดานหมากไว้ตรงหน้า
อู๋ถงเข้ามารายงาน เล่าเรื่องทั้งหมดตามที่ได้ยินมา เมื่อฟังจบ ฟางฉงอวิ๋นวางกระดานหมากลง ขมวดคิ้วขึ้นน้อย ๆ เมื่อวานฟางเหยียนผิงขอลา ส่วนเมื่อวานสวี่ต้าจวิ้นไปพบอ๋องเข่าซาน
วันนี้ฟางเหยียนผิงอ้างว่าป่วยไม่มาเรียน แต่กลับมีเหตุให้บิดาและพี่หญิงของสวี่ต้าจวิ้นประสบอุบัติเหตุ ที่สำคัญม้าคลั่งนั้นกลับเป็นของญาติทางฝั่งฟางเหยียนผิง เรื่องนี้ อย่างไรก็ดูน่าสงสัยเหลือเกิน สายตาของเขาเหลือบไปมองต่งซวงฉีที่นั่งตรงข้าม กำลังเกาศีรษะหาวไม่หยุด
________________________________________
ในย่านถงหลัวอวี้ เรือนตระกูลต่ง
คนเฝ้าประตูได้ยินเสียงเคาะก็รีบมาเปิด เห็นว่าเป็นคุณชายของตนเอง จึงประหลาดใจนัก “คุณชายกลับมาได้อย่างไร ตอนกลางวันคุณชายน้อยของฟางมิใช่เด็กมาแจ้งว่าท่านจะค้างที่สำนักศึกษาหรือ?”
“เขาพูดอย่างนั้นหรือ?” ต่งซวงฉีขนลุกวาบ ยื่นหน้าเข้าไปมอง “ท่านพ่อรู้หรือไม่?”
คนเฝ้าประตูส่ายหน้า “นายท่านยังออกไปธุระแต่เช้า จนบัดนี้ยังไม่กลับเลยขอรับ” ยังไม่กลับหรือ...
ต่งซวงฉีคิดครู่หนึ่ง สั่งให้คนเฝ้าประตูจูงม้ามาให้ แล้วขี่ม้าตรงไปยังหน่วยกองพันอี้หยาง บิดาของเขา ต่งเหวยชาง เป็นขุนนางยศห้าชั้นเอก ตำแหน่งเชี่ยนฮู่(แม่ทัพระดับกองพัน) ดูแลกองกำลังป้องกันเมืองอี้หยาง ในฐานะบุตรชายคนเดียว เขามาที่นี่บ่อย ไม่มีผู้ใดกล้าขวาง พอถึงที่ทำการ เขาถูกสกัดไว้หน้าห้องประชุม
ตรงหน้าเป็นชายผู้มีสีหน้าเย็นเฉียบยิ่งกว่าหิมะ คือ “ท่านอาจง” ข้ารับใช้คนสนิทของบิดา ต่งซวงฉีจึงหยุดฝีเท้า ยิ้มแหย ๆ แล้วเอ่ยว่า
“ท่านอาจง ท่านพ่อกำลังประชุมหรือ อีกนานไหมจะเสร็จ ข้ามีเรื่องด่วน ช่วยกราบเรียนให้ทีเถิด?”
คนอื่นเขากล้าอ้อนวอนหรือแกล้งยียวนได้ แต่กับอาจงผู้เคร่งขรึม ไม่ฟังใครนอกจากนาย ทั้งยังฝีมือยอดเยี่ยม ต่งซวงฉีเกรงเขามาแต่ไหนแต่ไร
“นายท่านกำลังหารือเรื่องสำคัญ คุณชายโปรดรอสักครู่” แม้ถ้อยคำสุภาพ แต่เสียงเย็นเฉียบจนคนฟังหนาวสะท้าน
ต่งซวงฉีร้อนใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่กล้าฝืนอ้อมผ่านเข้าไป ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาสู้อาจงไม่ได้ ต่อให้คิดจะฝ่าเข้าไปก็ไม่มีทางทำได้