ต่งซวงฉีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกัดฟันตัดสินใจ เขาชำเลืองมองซ้ายทีขวาที แล้วปีนขึ้นไปบนราวระเบียง ยืนตะโกนเสียงดังลั่น
“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! ท่านพ่อได้ยินหรือไม่!” อาจงซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าสะพานทางเข้าหน้าห้องโถงถึงกับนิ่งอึ้ง ไม่ได้เข้าไปห้าม เพราะในเวลานั้น ประตูห้องประชุมได้เปิดออกพอดี
กลุ่มขุนนางที่เพิ่งประชุมเสร็จเดินออกมา พอเห็นเด็กหนุ่มห้อยตัวอยู่บนราวระเบียงเหมือนลิง ก็กลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่ ต่างรีบก้มหน้าเดินผ่านไป
เมื่อท่านต่งเหวยชางเดินออกมาเห็นเข้า ใบหน้าก็พลันดำมืด “เจ้าทำอันใดอยู่ที่นี่กันแน่! เลิกเรียนแล้วไม่กลับไปท่องบทเรียน กลับมาห้อยระเบียงตะโกนเอะอะเช่นนี้ เห็นทีข้าจะปล่อยเจ้ามากเกินไปเสียแล้ว!”
ทันทีที่ต่งซวงฉีได้ยินเสียงบิดา ก็รู้สึกขนลุกซู่ นึกถึงครั้งก่อนที่พูดถึงอ๋องเข่าซานในวันที่เหล่าแม่ทัพเข้าสู่เมือง แล้วถูกบิดาจับได้ กลับถึงบ้านก็โดนเฆี่ยนด้วยไม้เรียวใหญ่หนึ่งชุด คราวนี้ถึงกับอยากเผ่นหนีให้พ้นสายตาทันที แต่ยังดีที่เรื่องที่ท่านอาจารย์ส่งคนไปแจ้งถึงบ้านในวันนี้ บิดาของเขายังไม่รู้เรื่องนั้น
เขาจึงยิ้มแห้ง ๆ พลางหัวเราะแหย ๆ
“ท่านพ่อกล่าวเช่นนี้มิได้แล้วขอรับ! ข้าเห็นว่าฟ้ามืดแล้ว ท่านพ่อยังไม่กลับ อีกทั้งวันนี้หิมะตก ข้าเป็นห่วงท่านพ่อ จึงตั้งใจมารับด้วยตนเอง!”
“จริงหรือ?” ต่งซวงฉีพยักหน้าหงึกหงักเหมือนลูกศิษย์ในห้องเรียน
“แน่นอนสิขอรับ! ท่านพ่อยังไม่เชื่อข้ารึ?”
ต่งเหวยชางจ้องบุตรชายอยู่นาน ก่อนจะผ่อนสีหน้าให้คลายลงเล็กน้อย
“เจ้าคราวก่อนมิได้อยากกินไก่อบจากร้านซ่งหรอกหรือ? งั้นก็แวะซื้อกลับไปสองตัวเถอะ” ว่าแล้วก็ก้าวลงจากบันไดเตรียมกลับ
ต่งซวงฉีรีบวิ่งตาม “ท่านพ่อ เดินช้าหน่อยสิ รอข้าด้วย!” เขาขึ้นรถม้าไปกับบิดา แล้วม้าที่ขี่มาก็สั่งให้คนรับใช้จูงกลับไปแทน นั่งอยู่ด้านซ้าย เขามองบิดาอยู่เงียบ ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“ท่านพ่อ...”
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่มีวันจะกตัญญูถึงขั้นออกมารับข้าดอก มีอะไรก็ว่ามาเถิด อย่าทำเสียงออดอ้อนเหมือนพวกหญิงสาว!”
ต่งเหวยชางไม่แม้แต่จะเงยหน้า สายตาคมกริบยังคงจ้องตรงไปเบื้องหน้า พูดไปอย่างรู้ทันนิสัยบุตรชายดีนัก
ต่งซวงฉีหัวเราะแห้ง “เฮะ เฮะ...” แล้วจึงเล่าเรื่องทั้งหมดอย่างไม่ปิดบัง
“...เรื่องมันเป็นเช่นนี้ ท่านพ่อท่านต้องช่วยนะขอรับ มิเช่นนั้นบิดากับพี่สาวของสหายข้าจะไม่ต้องทนทุกข์โดยไม่เป็นธรรมหรือ?”
ต่งเหวยชางยกเปลือกตาขึ้นมองบุตรชายแวบหนึ่ง “เรื่องนี้ไม่อยู่ในหน้าที่ของข้า จะให้ข้าเข้าไปยุ่งได้อย่างไร?”
“เหตุใดท่านพ่อถึงว่าไม่ได้เล่า? ด้วยตำแหน่งของท่านพ่อ แค่จัดการเจ้าหน้าที่ชั้นปลายแถวคนหนึ่งยังทำไม่ได้เชียวหรือ? ต่อให้เป็นฟางจิงลี่ ก็เป็นเพียงเจ้าพนักงานขั้นแปด จะกล้ามาขัดท่านพ่อหรือ!”
ต่งซวงฉีพูดพลางเอ่ยเสียงหนักแน่น
“ชายชาตรีต้องยืนให้ตรง นั่งให้สง่า ต้องมีคุณธรรมและความซื่อสัตย์ ท่านพ่อเคยสอนข้าเองมิใช่หรือ? สวี่ต้าจวิ้นคือสหายดีของข้า ข้าจะปล่อยให้บ้านของเขาถูกกลั่นแกล้งต่อหน้าต่อตาได้อย่างไรเล่า!”
ต่งเหวยชางฟังบุตรชายพร่ำอยู่นานก็ไม่ไหวติง “เขาเป็นสหายของเจ้า ไม่ใช่ของข้า หากเจ้าคิดช่วย ก็ไปช่วยเองสิ”
ต่งซวงฉีถึงกับอ้าปากค้าง แต่ก็ยังไม่ละความพยายาม เขาพูดอ้อนทั้งเหตุผล ทั้งอารมณ์ จนตลอดทางกลับถึงเรือน แต่ต่งเหวยชางก็ยังไม่ตอบตกลง
เมื่อถึงบ้าน ต่งชิงฮวาและฮูหยินผู้เป็นมารดากำลังรอทานอาหารเย็น พอเห็นบิดาและพี่ชายกลับมาพร้อมกัน ฮูหยินเหลือบมองบุตรชาย ส่วนต่งชิงฮวากลับรีบวิ่งเข้าไปหาบิดา
“ท่านพ่อ! วันนี้พี่สวี่ได้รับบาดเจ็บเพราะม้าคลั่งที่ถนนชิงสุ่ยนะเจ้าคะ! กลางวันแสก ๆ เช่นนั้นอยู่ดี ๆ จะมีม้าคลั่งโผล่มาได้อย่างไร! ท่านพ่อท่านต้องช่วยข้าสืบเรื่องนี้ให้ได้!”
ต่งซวงฉีรีบส่งสายตาให้มารดาเป็นเชิงขอร้องว่าอย่าได้พูดถึงเรื่องที่อาจารย์ส่งคนมาบ้าน แล้วจึงรีบเข้าไปช่วยน้องสาวอ้อนบิดาอีกแรง ทั้งสองคนช่วยกันพูดจนต่งเหวยชางถึงกับปวดหัว สุดท้ายจึงยอมออกรับปาก สั่งให้อาจงออกไปดำเนินการแทน
________________________________________
ค่ำวันนั้น ที่จวนฟางในตรอกเจินหลง ฟางฉุนจง ผู้ดำรงตำแหน่ง “ขุนนางขั้นแปด ฝ่ายธุรการ” ก้าวออกจากห้องของบุตรชาย สีหน้ามืดครึ้ม ทันทีที่ออกจากเรือน คนรับใช้สนิทรีบเดินเร็วเข้ามา “นายท่าน...”
หลังจากกระซิบไม่กี่คำ สีหน้าของฟางฉุนจงก็เปลี่ยนทันที “เขาก่อเรื่องอีกแล้วรึ? ถึงขั้นให้ท่านต่งต้าเหรินส่งคนมาได้เชียว?” ญาติผู้น้องคนนี้เป็นตัวปัญหามาตลอด แต่ก็เป็นเพียงน้องชายคนเดียวของภรรยา จะไม่ช่วยก็ไม่ได้
ฟางฉุนจงเร่งฝีเท้าไปที่ห้องโถง พบกับเจ้าหน้าที่จากจวนขุนนางที่มาส่งข่าว พอฟังเรื่องจนจบ สีหน้าก็ยิ่งหม่นลง
“สกุลสวี่หรือ? ครอบครัวนี้เป็นผู้ใดกัน ข้าไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน?”
หรือว่าญาติผู้น้องไปก่อเรื่องกับคนตระกูลนี้เข้า แล้วเหตุใดทางนั้นจึงได้เกี่ยวโยงกับท่านต่งต้าเหรินด้วยเล่า?
พ่อบ้านรีบอธิบาย “สกุลสวี่นั้นมีบุตรชายชื่อสวี่ต้าจวิ้น เป็นสหายร่วมสำนักศึกษากับคุณชายของตระกูลเรา และก็เป็นสหายกับคุณชายต่งด้วยขอรับ”
ฟางฉุนจงฟังแล้วกลับยิ่งงุนงง จึงสั่งให้พ่อบ้านรีบไปเชิญเฉินเย่ซิงมาพบ
ไม่นาน เฉินเย่ซิงก็มาถึงพร้อมกับพี่สาวคือฟางเฉินซื่อ เมื่อเห็นภรรยา สีหน้าของฟางฉุนจงจึงคลายลงไปบ้าง เดิมตั้งใจจะตำหนิหนัก แต่ก็ระงับไว้ก่อน
“เรื่องม้าคลั่งนั่น เป็นอย่างไรกันแน่?”
เฉินเย่ซิงยิ้มอย่างไม่แยแส “พี่เขยก็รู้ว่าข้าชอบม้า ม้าในคอกของข้ามีตั้งหลายตัว วันหนึ่งขี่ตัวนั้น อีกวันขี่ตัวนี้ ใครจะรู้ว่าตัวนี้จะบ้าคลั่งขึ้นมาได้อย่างไร! แม้แต่คนเลี้ยงม้าของข้าก็ยังโดนเตะบาดเจ็บไปคนหนึ่ง เลยไม่ทันแจ้งข่าวว่าม้าวิ่งหนีออกไป ข้าเองจะรู้ได้อย่างไรว่ามันจะไปทำร้ายผู้ใดเข้า นี่ก็หาใช่เรื่องที่คาดเดาได้ไม่!”
ฟางฉุนจงมองเขาอย่างลึกซึ้ง “แต่ม้าของเจ้าทำให้คนบาดเจ็บ เรื่องการขอขมาชดใช้ เจ้าคงไม่ต้องให้ข้าสอนกระมัง? อีกฝ่ายมิใช่คนธรรมดา เพราะท่านต่งต้าเหรินได้ส่งคนมาถึงจวน นั่นย่อมแสดงว่าท่านให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก หากเจ้าจัดการไม่ดี ข้าก็ช่วยเจ้ามิได้”
ยังไม่ทันที่เฉินเย่ซิงจะเอ่ย ภรรยาของเขาคือฟางเฉินซื่อกลับพูดขึ้นก่อน
“ตั้งแต่เมื่อใดที่ท่านต่งเชี่ยนฮู่ถึงได้ชอบยุ่งเรื่องของผู้อื่น? ม้าคลั่งทำร้ายคนเป็นอุบัติเหตุ มิใช่เจตนา อย่างมากก็เพียงชดใช้ค่ารักษาเท่านั้น จะให้เย่ซิงต้องไปขอโทษถึงบ้านอีกหรือ?”
ฟางฉุนจงกล่าวเสียงขรึม “เรื่องนี้จะง่ายดายดังเจ้าว่ากระนั้นหรือ? หากเป็นเพียงเรื่องของครอบครัวนั้นก็ว่าไปอย่าง แต่ในเมื่อท่านต่งต้าเหรินออกหน้า หากจัดการไม่เหมาะสม เช่นนั้นมิเท่ากับไปล่วงเกินท่านต่งต้าเหรินหรือ?”