“ท่านต่งเป็นน้องเขยของผู้บัญชาการเมืองอี้หยาง พวกเราจะไปขัดได้อย่างไรเล่า” ฟางเฉินซื่อมองไปทางเฉินเย่ซิง สีหน้าไม่สู้ดี เม้มปากเงียบไม่กล่าวอะไรอีก เห็นว่าครานี้พี่เขยไม่คิดจะเข้าข้างตน เฉินเย่ซิงก็หน้าเสีย ก้มคอพูดเสียงอุบ “ให้ข้าไปขอโทษคนพวกนั้นน่ะหรือ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”
ฟางฉุนจงถลึงตาใส่ “เจ้ามีเรื่องบาดหมางอะไรกันนัก? เจ้าเป็นผู้ใหญ่มีบ้านช่องแล้ว จะอยู่ให้สงบสักหน่อยไม่ได้หรือ? ตอนนี้ท่านอ๋องเข่าซานยังอยู่ในอี้หยางฝู่ หากเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมา อย่าได้พาให้ข้าซวยไปด้วยก็แล้วกัน!”
น้ำเสียงของเขาหนักแน่นเป็นครั้งยาก เฉินเย่ซิงรู้ว่าอีกฝ่ายเอาจริง จึงหันไปหาพี่สาว “พี่หญิง...”
แต่ฟางฉุนจงกลับขัดขึ้นทันควัน “เรียกใครก็ไม่ช่วย! พรุ่งนี้เช้า เจ้าจงถือของไปขอโทษด้วยตัวเอง จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยกับตระกูลสวี่ให้ได้!”
“ฟางฉุนจง เจ้าจะขึ้นเสียงกับข้าทำไม! เอาแต่ดุด่าว่าข้าไม่หยุด ลูกของเจ้าถูกคนรังแกจนกลับมาในสภาพนั้น ทำไมไม่กล้าพูดกับพวกนั้นบ้างเล่า!”
ฟางเฉินซื่ออดตะโกนออกมาไม่ได้ ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาเอ่อรื้น “ลูกชายผู้แสนน่าเวทนาของข้า เขาเพิ่งอายุสิบสี่ปีเท่านั้น ยังหนุ่มแน่นนัก แต่ชั่วชีวิตนี้กลับต้องนอนติดเตียงไปตลอด เขาชีวิตพังหมดแล้ว! เจ้าผู้เป็นพ่อเก่งนักมิใช่หรือ เหตุใดไม่ล้างแค้นให้ลูกเล่า!”
ฟางฉุนจงสีหน้าเคร่งตึงและอัดอั้นอยู่นาน ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้ ใช่ เขาไร้ความสามารถ จะให้เขากล้าไปต่อกรกับอ๋องเข่าซานหรือ? ยังไม่ทันลงมือ ตระกูลฟางก็คงถูกทัพองครักษ์ดำกวาดล้างทั้งตระกูลแล้ว!
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงต่ำ “ก็เพราะเจ้าตามใจเขามากไป! หาไม่เขาจะกล้าทำตัวไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเช่นนี้หรือ? แม่ที่ตามใจลูกย่อมทำลายลูกได้!”
พูดจบก็หันไปถลึงตาใส่เฉินเย่ซิงอีก “เจ้าเองก็เช่นกัน! พรุ่งนี้ไปขอโทษเสียโดยดี หากยังกล้าก่อเรื่องอีก อย่าหวังให้ข้าช่วยเก็บกวาดให้!”
ฟางเฉินซื่อดวงตาแดงเรื่อ ใบหน้าแสดงความแค้นเคือง
“คนที่ไม่ควรแตะต้องเช่นนั้นหรือ? ลูกของข้าเป็นเด็กเรียบร้อยนัก เขาจะไปล่วงเกินอ๋องเข่าซานได้อย่างไร? ชัดเจนว่ามันเป็นเพราะสวี่ต้าจวิ้นอิจฉาลูกของข้า ไม่รู้ใช้กลอุบายอันใด ทำให้ท่านอ๋องเข้าข้างเขา จนลูกข้าถูกทำร้าย! เขามีอ๋องเข่าซานคุ้มครอง ข้าแตะต้องไม่ได้หรือ แล้วเหตุใดจะไม่เล่นงานครอบครัวของมันแทน ให้มันลิ้มรสความทุกข์เสียบ้าง! น่าเสียดาย ม้านั่นไม่อัดมันให้ตายเสีย!”
ฟางฉุนจงชะงัก “ที่แท้เรื่องที่อ๋องเข่าซานเล่นงานเหยียนผิง เกี่ยวข้องกับเด็กแซ่สวี่ผู้นั้นงั้นหรือ? แล้วเรื่องนี้เป็นฝีมือเจ้า?” กล่าวคือ เรื่องม้าคลั่งนี้ เป็นแผนของพี่น้องคู่นี้สินะ!
“ใช่ แล้วอย่างไร? เจ้ากลัวอำนาจก็ไปมอบข้าให้เขาสิ!” น้ำเสียงฟางเฉินซื่อแข็งกร้าว ฟางฉุนจงสีหน้าหม่นหมอง ถอนหายใจยาวในที่สุด เขาไม่มีวันส่งมอบภรรยาไปแน่ เรื่องนี้ก็ต้องปิดปากให้แน่น ว่าเป็นเพียงม้าคลั่งวิ่งพล่านออกมาเองไม่เกี่ยวกับผู้ใด ภรรยาเขาพูดถูก เขาไม่กล้าแตะอ๋องเข่าซาน แล้วจะทำอันใดกับเด็กหนุ่มแซ่สวี่นั้นได้?
บุตรชายของเขานอนขยับไม่ได้อยู่บนเตียงเช่นนี้ เขาจะให้เขากลืนความแค้นลงไปได้อย่างไร! แต่ตอนนี้อ๋องเข่าซานยังอยู่ในอี้หยางฝู่ เขาจึงไม่กล้าเคลื่อนไหว ต้องอดกลั้นไว้ก่อนเท่านั้น!
……
คืนนั้น สวี่อินอินฟื้นสติขึ้นมาแล้ว แม้จะยังปวดศีรษะและคลื่นไส้ ตัวอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่ยังจำคนรอบข้างได้ กินข้าวต้มได้ กินยาได้ ไม่มีอันตรายร้ายแรงใด คนในตระกูลสวี่ต่างถอนหายใจโล่งอก
รุ่งขึ้นก็สามารถออกจากหมอไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว วันนั้นสวี่ต้าจวิ้นจงใจลาหยุดครึ่งวัน รอให้ท่านหมอเขียนใบสั่งยาเสร็จ แล้วให้จับยามาเรียบร้อย ขณะที่ผู้เฒ่าสวี่เพิ่งจ่ายเงินเสร็จ ก็มีชายคนหนึ่งยกพวกเดินเข้ามา — เฉินเย่ซิงนั่นเอง
รู้ว่าม้าตัวนั้นเป็นของคนมีอำนาจเกินกว่าชาวบ้านอย่างพวกเขาจะต่อกรได้ ผู้เฒ่าสวี่จึงทำใจไว้แล้วว่าจะต้องกลืนความอยุติธรรมนี้ไว้เพียงถอนใจ
“โชคยังดี ลูกชายกับหลานสาวไม่เป็นอะไรมาก”
แต่ไม่คาดคิดว่า เพียงข้ามคืน เจ้าของม้าจะมาขอโทษด้วยตัวเอง!
ผู้เฒ่าสวี่ถึงกับงง มองเฉินเย่ซิงที่หอบหิ้วหีบของขวัญเต็มมือ ทั้งขอโทษทั้งรีบจ่ายค่ารักษาพยาบาล แถมยังทิ้งเงินไว้ให้เป็นค่าติดตามอาการอีกด้วย ท่าทีเรียบร้อยจนพูดไม่ออก
“นี่หรือที่ว่าคนมีอำนาจ เขาเรียกว่าปิดเรื่องไว้หรือ? เจ้าของม้านี่ดูจริงใจดีเสียยิ่งกว่าใคร”
หากเป็นในชนบท บ้านไหนเกิดเรื่องเช่นนี้ ก็คงไม่มีใครมาขอโทษถึงเพียงนี้แน่ คนเขาออกตัวมาดีถึงเพียงนี้ จะรั้งไว้ไม่ให้จบก็ดูจะใจร้ายเกินไป ไหน ๆ มันก็เป็นม้าคลั่ง ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าของม้าจะคาดถึงอยู่แล้วมิใช่หรือ?
ผู้เฒ่าสวี่ไม่ใช่คนช่างเอาความอยู่แล้ว กำลังจะอ้าปากบอกว่าช่างเถิด ก็ถูกหลานชายดึงแขนไว้
“คิดไม่ถึงว่าม้าคลั่งตัวนั้นจะเป็นของท่านเฉินก่วนซื่อ(ผู้ดูแลเฉิน)” สวี่ต้าจวิ้นก้าวออกมา เอ่ยยิ้ม ๆ “เฉินก่วนซื่อยังจำข้าได้หรือไม่ วันที่หน้าประตูสวนหมิงเหริน เราเคยพบกัน”
เฉินเย่ซิงสบตากับดวงตาเยือกเย็นของสวี่ต้าจวิ้น จึงรู้สึกสะท้านวาบในใจ เด็กหนุ่มคนนี้ แม้ยังเยาว์วัยแต่สายตาคมกล้าเยือกเย็นนัก ไม่น่าแปลกที่สามารถเข้าเฝ้าอ๋องเข่าซานได้ เมื่อนึกถึงหลานชายที่เคยเกลียดชังเด็กผู้นี้ อยากให้หายไปจากโลก กลับไม่เพียงไม่สำเร็จ ยังถูกอ๋องเข่าซานลงทัณฑ์จนพิการ ทั้งหมดล้วนเพราะเด็กคนนี้! เขาแทบอยากจะบีบคอฆ่ามันให้ตายคามือ!
แต่ฟางฉุนจงพูดถูก ตอนนี้อ๋องเข่าซานยังอยู่ในอี้หยางฝู่ ความแค้นนี้ต้องกลืนไว้ก่อน มือของเฉินเย่ซิงที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่น แต่สีหน้ายังคงยิ้มอยู่
“ใช่ ข้าจำได้ดี หลานชายข้ากับเจ้าก็เป็นสหายร่วมสำนักศึกษา คิดไปแล้วก็ถือว่าไม่ใช่คนอื่น ม้าตัวนั้นดันคลั่งออกมาทำร้ายคน ข้าเองก็รู้สึกผิดนัก หวังว่าคงไม่ถือสา”
สวี่ต้าจวิ้นยังคงยิ้มอยู่ แต่แววตาแฝงคมมีด “ม้าคลั่งก็ควรขังไว้จัดการ แต่กลับปล่อยมันออกมาจนทำร้ายผู้คนได้ เช่นนั้นย่อมเป็นความผิดของเจ้าของม้า ทว่าเห็นแก่คุณชายเหยียนผิงแล้ว ก็ให้จบเพียงเท่านี้เถิด”