“แล้วเหตุใดเจ้าถึงตั้งใจเรียนขนาดนั้นเล่า?” สวี่อินอินถามด้วยความสงสัย
พอได้ยินเช่นนั้น สวี่ซานหลางก็มีท่าทีขวยเขินอยู่บ้าง ครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า
“ข้าเพียงอยากรู้หนังสือบ้าง จะได้จำและคำนวณบัญชีได้เหมือนท่านก็เท่านั้นเอง!” อ้อ ที่แท้ก็อยากทำงานเป็นคนทำบัญชีหรือผู้จัดการร้าน แต่ไม่อยากเข้าเรียนในสำนักศึกษา
สวี่อินอินกระพริบตา “ถ้าเช่นนั้น ให้หาสำนักศึกษาที่สอนวิธีคิดเลขด้วยลูกคิดโดยเฉพาะดีหรือไม่?” แน่นอนว่าเรื่องการทำบัญชีนางสอนได้อยู่แล้ว ทว่าการคิดด้วยลูกคิดนั้นนางเองก็ยังไม่ชำนาญนัก จะให้สอนตารางคูณเก้าคูณเก้าดีหรือไม่?
นางใช้เองไม่เป็นไร แต่หากสอนผู้อื่นจนแพร่หลายออกไปก็คงจะลำบากใจอยู่ไม่น้อย เช่นเดียวกับเรื่องพริกนั่นแหละ ต้องปั้นเรื่องโกหกเสียเหนื่อยขนาดไหนกว่าจะกลบได้?
ตารางคูณเก้าคูณเก้านี่ก็เหมือนกัน จะให้พูดว่าตนเป็นคนคิดค้นขึ้นเองงั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นคงได้ชื่อเสียงโด่งดังจนวุ่นแน่ ดังนั้นก็ยังควรหาครูมาสอนจะดีกว่า
เรียนเพียงการคิดด้วยลูกคิด ไม่ต้องท่องตำรา “จือหูเจ๋อเยี่ย” งั้นหรือ? (หมายถึงการเรียนแบบท่องจำตามตำราเก่าโดยไม่เน้นปฏิบัติจริง)
สวี่ซานหลางมีทีท่าว่าสนใจขึ้นมาจริง ๆ สวี่อินอินเห็นดังนั้นจึงหันไปพูดกับผู้เฒ่าสวี่ในทันที ทุกวันนี้ในสายตาของผู้เฒ่าสวี่ คนที่พูดแล้วมีน้ำหนักในบ้านก็ยังคงเป็นสวี่ต้าจวิ้นดังเดิม แต่บัดนี้ก็ต้องเพิ่มสวี่อินอินเข้าไปอีกคน
สิ่งใดที่สวี่อินอินเอ่ยขึ้นมา ผู้เฒ่าสวี่ก็จะฟังและไตร่ตรองด้วยความตั้งใจเสมอ
เมื่อได้ยินว่านางอยากให้หาสำนักศึกษาที่สอนการคิดด้วยลูกคิดให้สวี่ซานหลาง ผู้เฒ่าสวี่ก็ขบคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไขว้มือหลังตรงไปยังโรงน้ำชาข้าง ๆ
ร้านของสองบ้านอยู่ติดกัน อีกทั้งยังมีเจ้าเด็กน้อยเสี่ยวลิ่วที่ขยันคล่องแคล่วมักวิ่งไปมาระหว่างสองร้านอยู่เสมอ ทำให้ผู้เฒ่าสวี่กับผู้ดูแลร้านหลี่ร้านชาของฝั่งตรงข้ามคุ้นเคยกันดี เวลาไม่มีลูกค้าก็มักจะคุยกันอยู่บ่อยครั้ง
ผู้ดูแลร้านหลี่พอได้ฟังเรื่องนี้ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจทันที “ตรงตรอกจิ่นซิ่วในซอยหลังนี่เอง มีบัณฑิตนามซู เข้าสอบเค่อจวี่ไม่สำเร็จ แต่เชี่ยวชาญด้านการคำนวณอยู่ไม่น้อย เลยเปิดสำนักเล็ก ๆ รับศิษย์ไว้สอนการทำบัญชีและคิดลูกคิดโดยเฉพาะ ไม่ได้สอนเพื่อสอบ ขณะนี้ก็ยังรับคนอยู่ ค่าศึกษาเดือนละหกตำลึงเงิน”
ผู้เฒ่าสวี่ไม่คาดคิดเลยว่าเพียงถามก็ได้คำตอบในทันที แถมยังอยู่ใกล้เพียงเท่านี้ เห็นทีจะเป็นวาสนา จึงขอบคุณผู้ดูแลร้านแล้วกลับไปยังร้านตนเอง ก่อนจะเรียกสวี่ชุนเหอมาบอกข่าว
สวี่ชุนเหอได้ฟังว่าลูกชายของตนจะได้ไปเรียนวิชาลูกคิดก็พลันยินดีนัก ในยุคเช่นนี้ หากมีวิชาติดตัว ย่อมมีหนทางไปข้างหน้า การคำนวณบัญชีก็เป็นงานดี ได้ยินมาว่าคนทำบัญชีเดือนหนึ่งได้ค่าจ้างถึงหนึ่งตำลึงเชียว ไม่ต้องกลัวจะตกงานเลยทีเดียว จึงรีบตอบตกลงทันที
สวี่ต้าจวิ้นในวันนั้น หลังเลิกเรียนก็ยังคงไปหาฟางฉงอวิ๋นเพื่อขอคำชี้แนะเรื่องบทความเช่นเคย จึงได้รู้ข่าวว่าบิดาและลุงของฟางเหยียนผิงถูกปลดจากตำแหน่งทั้งหมด เมื่อเห็นแววตาของฟางฉงอวิ๋นที่ดูมีนัยแฝงอยู่ สวี่ต้าจวิ้นอดถามไม่ได้ว่า “ท่านอาจารย์กับตระกูลฟางที่ตรอกเจินหลง น่าจะไม่สนิทกันนักใช่หรือไม่?”
ฟางฉงอวิ๋นตอบว่า “ย่อมไม่สนิทเท่าความสัมพันธ์กับท่านปู่เก้าหรอก”
สวี่ต้าจวิ้นได้ยินดังนั้นจึงค่อยโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า “แต่เรื่องที่บ้านนั้นเกิดขึ้น ข้าไม่รู้เลยแม้แต่น้อย!”
เขาพูดจริงแท้ — ก็ใครจะไปคิดได้ว่าอ๋องเข่าซานที่บอกว่า “มีการจัดการแล้ว” จะหมายถึงการปลดอำนาจและตำแหน่งของตระกูลฟางไปเสียทั้งหมด เมื่อไร้ทั้งอำนาจและเกียรติ ตระกูลฟางในเมืองหลวงนี้ก็เหลือเพียงชื่อในเครือญาติเท่านั้น การที่อ๋องเข่าซานลงมือถึงเพียงนี้ ทำให้ในใจของเขาเกิดความรู้สึกที่ยากจะพรรณนาได้
เขานึกได้เพียงประโยคเดียว— “บัณฑิตย่อมพลีชีพเพื่อผู้มีพระคุณที่รู้คุณค่า”
เมื่ออ๋องเข่าซานให้ความสำคัญถึงเพียงนี้ สิ่งที่พระองค์มอบหมาย เขาก็ต้องทำให้สำเร็จให้ได้
พอเรื่องบทความสิ้นสุดลง เขาก็ตั้งใจว่าจะเขียนแผนงานให้ละเอียดเสียที
ฟางฉงอวิ๋นมองเขาอย่างลึกซึ้ง แต่ไม่ได้พูดต่อถึงเรื่องนี้ กลับเปลี่ยนหัวข้ออย่างเป็นธรรมชาติแทน ฟางฉงอวิ๋นกล่าวว่า
“วันนั้นข้าได้ยินเจ้ากับท่านอาอวี้ซิงพูดกันว่าอยากซื้อเรือนเล็กในตัวเมืองพอดี บังเอิญนัก ข้ามีเรือนหลังหนึ่งอยู่แล้ว เป็นเรือนสองลาน ตั้งอยู่ที่ตรอกชิงอวิ๋น ด้านหน้าของตรอกซงหลิน ห่างจากตรอกหยางหลิวไม่ไกล ตอนนี้ว่างอยู่พอดี หากเจ้าต้องการ ข้ายินดีมอบโฉนดให้ดูก่อน เงินไม่ต้องรีบจ่ายก็ได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สวี่ต้าจวิ้นถึงกับประหลาดใจ คนทั่วไปมักจะไล่ลูกค้าซื้อเรือนเพื่อหวังกำไร แต่ฟางฉงอวิ๋นกลับเป็นฝ่ายเสนอมาขายให้เขาเสียเอง ย่อมไม่ใช่เพราะเรื่องเงินแน่ แล้วเพราะเหตุใดกันเล่า?
เขาจึงพูดอย่างตรงไปตรงมา “ศิษย์พี่ฟาง เหตุใดท่านจึงดีต่อข้านัก?”
พลางหัวเราะแหย่ต่อเบา ๆ ว่า “หรือจะเป็นอย่างที่ต่งซวงฉีกับฟางจื้ออันพูดไว้จริง ๆ กันนะ?”
ฟางฉงอวิ๋นผู้นี้เป็นคนมีวินัย เฉลียวฉลาด และรักการศึกษา ดูอย่างไรก็ไม่ใช่คนที่จะหลงใหลจนไม่รู้ผิดชอบเพราะความรัก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางเป็นไปได้ถึงอย่างไรครั้งนั้นต่งซวงฉีกับฟางจื้ออันได้พบสวี่อินอินกับตา ต่างพากันมาที่ร้านบ่อยกว่าเดิม ครั้นสวี่อินอินบาดเจ็บ ทั้งคู่ก็ยังส่งยาดีสำหรับรักษาเลือดคั่งมาให้ผ่านมือของเขา (แม้เขาจะปฏิเสธไม่รับก็ตาม)
ฟางฉงอวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย “ข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าพี่สาวของเจ้า หน้ากลมหรือเรียว ชื่อเสียงเรียงนามอย่างไร เพียงได้ยินคำบอกเล่าครึ่ง ๆ กลาง ๆ ของสองคนนั้น แล้วจะเกิดความชอบพอกระนั้นหรือ? เจ้าคิดว่ามีเหตุผลหรือ?”
สวี่ต้าจวิ้นส่ายหัวทันที เรื่องนี้มันฟังไม่ขึ้นจริง ๆ แต่ถ้าเช่นนั้น...เพราะเหตุใดเล่า?
ฟางฉงอวิ๋นคลายคิ้ว แล้วยิ้มบาง “ข้าคนนี้ มีนิสัยชอบคบหากับคนที่เข้ากันได้ดีเท่านั้น บางที ตั้งแต่วันที่เจ้าแนะนำตัวในสำนักศึกษา ข้าก็รู้สึกว่าจริตของเจ้าคล้ายกับข้า จึงเห็นว่าเข้ากันได้”
“แม้ข้าจะอายุมากกว่าเจ้าห้าปี แต่ในเมื่อเราเป็นสหายร่วมเรียน จะเป็นเพื่อนกันก็หาได้ผิดธรรมเนียมใด ๆ การช่วยเหลือกันในเรื่องเล็กน้อยระหว่างสหาย ก็เป็นเรื่องปกติ เจ้าคิดอย่างไรเล่า?”
เพื่อนที่แท้ย่อมไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อย นั่นแหละจึงจะเรียกว่า “มิตรแท้” ได้จริง
สวี่ต้าจวิ้นยังรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย — ศิษย์พี่ฟางอยากเป็นเพื่อนกับเขาเชียวหรือ? โอ้…ช่างเป็นเสน่ห์ของข้าที่มิอาจต้านทานได้เสียจริง
สวี่ต้าจวิ้นถึงกับยืดอกอย่างภาคภูมิใจ พลางเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ศิษย์พี่ฟางพูดถูกยิ่งนัก ได้เป็นสหายกับท่าน ถือเป็นเกียรติและความยินดีของข้ายิ่งนัก”
ฟางฉงอวิ๋นหัวเราะเบา ๆ “เช่นนั้น ข้าจะมอบโฉนดและกุญแจเรือนให้เจ้าทันทีเลยดีหรือไม่?”
สวี่ต้าจวิ้นนั้นก็อยากซื้อเรือนอยู่พอดี จะได้สะดวกเวลาไปกลับเข้าเมือง เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่มีเงิน ต้องรอให้ร้านหม้อไฟปิดบัญชีเสียก่อน ซึ่งก็คงถึงสิ้นเดือน อีกทั้งเรือนก็ใช่ว่าจะหาที่ถูกใจได้ภายในเวลาอันสั้น