คราวนี้พี่รองได้รู้ก่อน เขาคิดว่ามีพลังวิเศษทั้งทีไม่ใช้ก็เสียของ จึงลองสืบดูทางโน้นก่อน รู้พื้นเพไว้ก็ดี
ผู้เฒ่าสวี่ว่า “เป็นผู้ดูแลร้านตู้ข้างบ้านเป็นคนแนะนำ เด็กสาวแซ่ลั่ว เป็นญาติกับเขา อยู่แถบซอยหลัง บ้านเปิดร้านของชำ” สวี่ต้าจวิ้นได้ความแล้วก็ตรงไปหาสวี่ชุนซานในเรือนหลัง สวี่ชุนซานถูกจางซิ่วหลานสั่งให้นอนต่ออีกสองวัน เบื่อจนแทบทนไม่ไหว ทุกวันก็ใช้ของวิเศษส่องดูโน่นนี่ ถึงไม่ก้าวพ้นเรือน ก็เหมือนได้เห็นทิวทัศน์ทั่วตัวเมือง ความรู้สึกก็ไม่เลว เพียงแต่มักเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น แทงตาอยู่บ่อย ครั้งนี้ก็เพิ่งจะโดนแทงตาไปหยกๆ เห็นลูกชายเข้ามา เขารีบว่า “มานั่งใกล้ๆ ให้ข้าล้างตาหน่อย”
สวี่ต้าจวิ้นว่า “ท่านพ่อทำอะไรอยู่ ดูอะไรที่ไม่ควรดูมาหรือ”
สวี่ชุนซานทำหน้าเคร่ง “ทำอะไรอะไรกัน พ่อไม่ได้เห็นเจ้ามาหลายวัน อยากดูหน้าลูกให้ชัดๆ ไม่ได้หรือ”
“ได้ขอรับ” สวี่ต้าจวิ้นพยักหน้า แล้วเล่าเรื่องพี่รองจะดูตัว “บ้านอยู่ซอยหลังเปิดร้านของชำ ท่านพ่อมองไปทางนั้นดูที ว่าพอเห็นหน้าตาเด็กสาวหรือไม่”
สวี่ชุนซานที่เพิ่งเห็นภาพไม่สมควรมาหมาดๆ รีบปฏิเสธ “มองสะเปะสะปะไป เดี๋ยวได้เห็นสิ่งไม่ควรเห็นเข้า ถ้าทีหลังเด็กสาวคนนั้นได้คู่กับพี่รองของเจ้า ข้าจะไม่อายแย่หรือ”
สวี่ต้าจวิ้นจึงคิดว่าจะลอง “ฟัง” แทน เขาคลายจิตใจ ส่งความรับรู้ไปทางซอยหลัง เสียงมากมายต้องคัดทิ้งทีละส่วน กว่าจะระบุตำแหน่งร้านลั่วก็ใช้เวลาหน่อย ครู่หนึ่งยังไม่ได้ยินสิ่งสำคัญนัก เพียงได้ยินเสียงหญิงสาวที่พูดจาคล่องแคล่ว มีระเบียบ ฟังดูไม่เลว เขาจึงหยุดพัก
ถึงเวลาอาหาร สวี่ชุนซานจึงมองไปทางบ้านลั่ว แล้วบอกสวี่ต้าจวิ้นว่า “เด็กสาวหน้าตาใช้ได้ ทั้งบ้านกินข้าวกันสนุกสนาน บรรยากาศไม่แพ้บ้านเรา ดูท่าครอบครัวนี้น่าจะดี”
สวี่ต้าจวิ้นฟังแล้วก็วางใจ คิดว่ามะรืนนี้ค่อยไปดูตัวกัน จะสำเร็จหรือไม่ก็เป็นเรื่องวาสนา เรื่องแต่งภรรยาเป็นเรื่องชั่วชีวิต ย่อมต้องดูบุญพาวาสนาส่งอยู่แล้ว
วันถัดมา ท่านย่าเข้ามาเมืองแต่เช้า มอบให้หม่าซื่ออยู่เฝ้าบ้าน พอรู้ว่าหลานหกซื้อเรือนไว้ ก็อยากตามสวี่อินอินไปดู ผู้เฒ่าสวี่อดใจไม่ไหว จึงให้สวี่เอ้อร์หลางคุมร้าน แล้วตนก็ตามไปด้วย ทั้งสามใช้ทางลัด ไม่นานก็ถึง ผู้เฒ่าสวี่พยักหน้าลับๆ ว่าใกล้จริง
สองผู้เฒ่าดูเรือนที่เครื่องเรือนครบถ้วนแล้วก็ว่า “นี่ก็ย้ายเข้าอยู่ได้เลย จะจัดอันใดอีกเล่า”
สวี่อินอินในใจว่า: ที่ที่ต้องอยู่ทุกวัน ความเพลิดเพลินของการตกแต่งอย่างประณีต พวกท่านไม่เข้าใจ นี่เป็นบ้านจริงๆ ของนาง เป็นพื้นที่ส่วนตัวอย่างแท้จริง จึงอยากจัดแต่งให้ดี นางเป็นคนใส่ใจความประณีต ในกระท่อมจะวางที่นอนนุ่มย่อมไม่เหมาะ ในเรือนใหญ่จะปูเสื่อฟางก็ดูไม่เข้าตา
เห็นนางยืนกราน ผู้เฒ่าสวี่จึงโบกมือ “เอาเถอะ เจ้าดูเอาเอง”
สวี่อินอินอยู่จัดแต่ง สองผู้เฒ่ากลับร้าน ระหว่างทาง ท่านย่าถามผู้เฒ่าสวี่ว่า “ข้าดูท่านเดี๋ยวนี้ก็เออออตามซื่อยาเหลือเกิน แต่ก่อนหลานๆทั้งหลาย ท่านก็ฟังแต่ความเห็นลิ่วหลาง”
ผู้เฒ่าสวี่มองนาง “ข้าฟังความเห็นที่มีเหตุผล ซื่อยาเมื่อก่อนก็ไม่พูดอันใด ตอนนี้ที่บ้านเราเปิดร้าน ซื้อเรือนได้ ก็ล้วนเป็นบุญคุณของนาง ทั้งสิ้น พูดแล้ว ซื่อยาฉลาดและเก่ง ข้าเอนเอียงให้นางหน่อยก็ไม่ผิด พรุ่งนี้ไปวัดผู่หนิง เจ้าพาซื่อยาไปด้วย”
หลังเรือนเป็นเรือนเล็กสองห้อง กับเรือนใหญ่หนึ่งห้อง สวี่อินอินตัดสินใจยึดเรือนใหญ่ เปิดหน้าต่างก็เห็นดอกเหมยที่ลาน หน้าต่างหลังพิงต้นตองตึง ฤดูวสันต์คิมหันต์ฝนสาดใบตอง ก็เป็นภาพงามไปอีกอย่าง เรือนใหญ่แบ่งเป็นห้องนอก—รับแขก และห้องใน—อยู่กินนอน เครื่องเรือนครบ
ห้องนอกตั้งตั่งหลัวฮั่นหนึ่งตัว สองข้างมีเก้าอี้สี่ตัวกับโต๊ะเล็ก ด้านซ้ายมีประตูวงลายหมื่นอักษรเข้าสู่ห้องใน หลังประตูวงกั้นเป็นห้องฉากผ้ามุ้งเล็กๆ ริมหน้าต่างวางตั่งอ่อนลายเมฆ หน้าต่างนอกเป็นต้นตองตึง หน้าร้อนเอนกายนอนกลางวันก็ดี ห้องในมีเตียงไม้หอมแกะลายมงคลสี่เสา หัวเตียงมีโคม ข้างหน้าต่างวางโต๊ะเครื่องแป้ง ท้ายเตียงกั้นฉาก หลังฉากตั้งอ่างอาบน้ำไม้หวงฮวาลี ด้านนอกมีตู้เสื้อผ้าแปดมงคล กลางห้องวางโต๊ะกลมกับม้านั่งกลมสี่ตัว เรือนจัดวางเป็นระเบียบ เรียบง่ายสะอาดตา ดูดีนัก
สวี่อินอินตักน้ำมา แล้วชวนจางซิ่วหลานมาช่วยเช็ดถูเครื่องเรือน กวาดถูเรือนและลานให้เรียบร้อย กลางคันนางพกเงินออกไปซื้อของ เที่ยงกว่าๆ ร้านผ้าเอาของมาส่ง ผ้าห่มและผ้าม่านเตียงนางซื้อสำเร็จรูป งานปักประณีต งามและทนกว่าทำเอง เรือนของนางใช้ผ้าห่มผ้าไหมสีเขียวน้ำทะเลเป็นผ้านวมลายกลม ผ้าม่านเตียงสีงาช้างปักลายผลไม้ดอกไม้ ตั่งอ่อน ตั่งหลัวฮั่น และเก้าอี้รับแขกด้านนอกก็ปูเบาะนุ่มไว้ชั้นหนึ่ง
ส่วนเรือนหน้าด้านนอกย่อมเป็นที่อยู่ของสวี่ชุนซานกับจางซิ่วหลาน ห้องโถงใหญ่ก็ใช้รับแขกสนทนา ข้างในเป็นห้องอยู่กินนอน ภายในก็ล้วนเป็นเครื่องเรือนไม้หอมแดงทั้งชุด จัดวางเข้าชุด ครบถ้วนไม่บกพร่องเลย