ขณะที่ตู้ซื่อกำลังแนะนำกันอยู่นั้น ทั้งสวี่เอ้อร์หลาง ท่านย่า และสวี่อินอินก็ลอบเหลือบมองเด็กสาวลั่วชิวหงอย่างรวดเร็ว บทที่ทั้งสองฝ่ายทำความเคารพกัน สวี่อินอินและลั่วชิวหงต่างก็ยกม่านหมวกขึ้นเพียงครึ่งหนึ่ง
ลั่วชิวหงอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี นางสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีชมพูอ่อนกับกระโปรงสีขาวอมชมพู ทรงผมเกล้ามวยเรียบประดับเพียงปิ่นหนึ่งอัน ผิวขาวระเรื่อ ดวงตาเป็นประกายสดใส แม้ไม่ถึงขั้นงามสะดุดตา แต่ก็ถือได้ว่าเป็นกุลสตรีผู้เรียบร้อยงดงาม ยังไม่ทันได้พูดคุยกัน เพียงเห็นแวบเดียว สวี่เอ้อร์หลางก็หน้าแดงขึ้นมา รีบก้มศีรษะ ไม่กล้ามองซ้ำอีก
ท่านย่าก็พลอยพอใจอยู่ในใจเช่นกัน เด็กสาวผู้นี้ดูแล้วช่างถูกชะตา
ด้านลั่วหวังซื่อกับลั่วชิวหงก็ลอบสังเกตชายหนุ่มผู้นี้เช่นกัน สวี่เอ้อร์หลางคิ้วเข้มตาคม ใบหน้ามีเลือดฝาด ดูจากท่าทางแล้วมิใช่คนร่างกายอ่อนแอป่วยไข้แน่ ยิ่งเห็นแววตาแจ่มชัด ซื่อตรง มองมาทางนี้เพียงแวบเดียวก็รีบก้มหน้า ไม่ใช่คนหุนหันบุ่มบ่าม ถือได้ว่าเป็นหนุ่มที่หน้าตาน่ามองและมีท่าทีสุภาพที่สุดในบรรดาคู่ดูตัวที่พวกนางเคยเจอมา
สองแม่ลูกสบตากันอย่างเข้าใจ ทั้งคู่ล้วนรู้สึกพอใจในใจลึกๆ เมื่อทั้งหมดเดินผ่านประตูวัดเข้าไป ก็ตรงไปยังพระอุโบสถใหญ่เพื่อสักการะ แม้จะมาดูตัว แต่วันนี้เป็นวันขึ้นสิบห้า คนมากราบพระอยู่แล้ว อีกทั้งช่วงสองสามปีนี้ภัยธรรมชาติบ่อย ผู้คนอดอยาก ท่านย่าสวี่ก็ไม่ได้มาทำบุญที่วัดเสียนาน ครานี้จึงตั้งจิตศรัทธาจุดธูปกราบพระ ขอพรให้ครอบครัวอยู่เย็นเป็นสุข ปลอดภัยแข็งแรง
วัดผู่หนิงขึ้นชื่อเรื่องอาหารเจ อุบาสกอุบาสิกาหลายคนที่ไหว้พระเสร็จ บ้างก็กลับทันที บ้างก็ไปฟังพระสวดที่วิหารข้าง แล้วรอรับประทานอาหารเจ
เมื่อท่านย่าสวี่กราบพระเสร็จ ออกมาพร้อมคนในครอบครัว ตู้ซื่อกับพวกอีกสามคนก็ไหว้เสร็จรออยู่ก่อนหน้า เห็นพวกเขาออกมา ตู้ซื่อก็หัวเราะถามจางซิ่วหลานว่า
“อาหารเจที่วัดผู่หนิงนี่อร่อยนัก น้องซิ่วหลานจะกลับเลยหรือจะอยู่ชิมกันก่อน?” คำถามฟังเหมือนพูดลอยๆ แต่ความหมายในทีนั้นชัดเจน
จางซิ่วหลานเหลือบมองท่านย่า ก่อนตอบอย่างรู้กันว่า
“ได้ยินว่าอาหารเจของที่นี่อร่อยนัก ยังไม่เคยลองเลย ไหนๆ ก็มาทั้งที ต้องชิมสักหน่อยแล้วล่ะเจ้าค่ะ”
ตู้ซื่อยิ้มกว้างขึ้นทันที “เช่นนั้นเราก็ไปนั่งฟังท่านเจ้าอาวาสสวดมนต์กันก่อนดีหรือไม่เล่า?”
จางซิ่วหลานพยักหน้า “ไปสิ ข้ารู้นิสัยลูกสาวดี นางคงนั่งไม่อยู่แน่ ให้เอ้อร์หลางพาเดินชมรอบวัดดีกว่า” ตู้ซื่อหันไปมองลั่วชิวหงแล้วยิ้มกล่าวกับสวี่อินอินว่า
“อินอิน ให้ชิวหงไปกับเจ้าด้วยเถิด!” คำพูดไม่กี่ประโยคของบรรดาผู้ใหญ่ ก็เป็นอันลงความเห็นโดยปริยาย ตู้ซื่อจึงเข้าไปพยุงท่านย่ากับจางซิ่วหลาน แล้วร่วมกับลั่วหวังซื่อมุ่งหน้าไปทางวิหารข้าง
ในวิหารมีคนอยู่มาก ทั้งหมดหาที่ว่างคุกเข่าบนเบาะและเริ่มฟังสวด แต่ก็ใช่ว่าจะต้องฟังจนจบ ท่านย่าสวี่อายุมาก สุขภาพไม่แข็งแรง จะให้คุกเข่านานย่อมไม่ไหว
อีกทั้งทั้งสองฝ่ายต่างก็มีเจตนาอยู่แล้ว จะมัวนั่งฟังธรรมอย่างเดียวคงเสียเวลา ที่นี่ก็ไม่สะดวกจะพูดคุยให้รู้เรื่องกันด้วย ดังนั้นไม่นานนัก แม่เฒ่าสวี่ก็เริ่มอ่อนแรง จางซิ่วหลานจึงรีบประคองไว้ แล้วให้เณรน้อยช่วยนำไปห้องสงบเพื่อพักผ่อน ฝ่ายตู้ซื่อกับลั่วหวังซื่อก็ตามไปด้วย ในห้องสงบซึ่งเงียบสงัดไร้ผู้คน ทั้งสองฝ่ายจึงนั่งลงสนทนากันอย่างเปิดเผย ทุกอย่างจึงดำเนินไปโดยราบรื่นไม่ติดขัด
ส่วนทางสวี่อินอิน ทั้งสามคนเดินเที่ยวชมรอบวัด วัดผู่หนิงกว้างใหญ่ทีเดียว ตลอดทางแทบไม่เจอผู้คน สองสาวจึงยกม่านหมวกขึ้นหมด สวี่อินอินเดินอยู่ตรงกลาง ข้างซ้ายคือสวี่เอ้อร์หลาง ข้างขวาคือลั่วชิวหง เดินกันมาไกล ทั้งสองเงียบงันไม่เอื้อนวาจา
สวี่อินอินทนไม่ไหว จึงเริ่มชวนลั่วชิวหงพูดก่อน ด้วยความเป็นคนพูดเก่ง นางก็พาอีกฝ่ายคุยจนสนิทกันอย่างรวดเร็ว แล้วอย่างแนบเนียนก็หาหัวข้อให้สวี่เอ้อร์หลางเข้ามาร่วมสนทนาด้วย
เมื่อเริ่มคุยกันได้ ทั้งคู่ก็ดูสนุกสนาน ต่อให้สวี่อินอินไม่พูด ทั้งสองก็ยังคุยกันต่อได้เรื่อยๆ เห็นดังนั้น สวี่อินอินก็ร้องเบาๆ
“โอ๊ย เท้าข้าเริ่มเจ็บแล้ว เดินไม่ไหวละ ข้าขอนั่งพักตรงนั้นก่อนแล้วกัน พวกท่านสองคนไปเดินต่อเถิด”
ว่าแล้วนางก็เดินไปนั่งบนม้านั่งหิน เป็นการเปิดโอกาสให้ทั้งสองได้อยู่กันตามลำพังอย่างเปิดเผย ทั้งคู่สบตากันแวบหนึ่ง แล้วเดินต่อไปด้วยกัน
สวี่อินอินนั่งลง มองดูพี่ชายกับลั่วชิวหงคุยกันไปพลาง ยิ้มบางๆ อย่างพอใจ — ไปเถิด ไปพูดคุยกันเรื่องชีวิต เรื่องอนาคต พูดไปเรื่อยๆ ก็แล้วกัน ภารกิจของนางในวันนี้ก็นับว่าลุล่วงแล้ว
ในหัวเสียงของระบบก็เอะอะดังขึ้นอย่างตื่นเต้นไม่หยุด
[โฮสต์โปรดทราบ! ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่สามารถเก็บสะสมได้!]
สวี่อินอินไม่แม้แต่จะสนใจ นางสั่งให้มันเงียบเสียงไปทันที จนรอบตัวกลับมาเงียบสงบ จึงเริ่มเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ ไม่ใช่ว่านางไม่อยากได้โอกาสแลกเปลี่ยน แต่ลองฟังดูสิ ระบบรายงานอะไรมา
ให้เก็บต้นโพธิ์กับดอกม่านถัวหลัว — ล้อเล่นรึ? นี่มันในวัด จะให้ข้าไปเก็บของพรรค์นั้นได้อย่างไร! นางเลยสั่งมันให้เงียบไปเสีย
โต๊ะหินตั้งพิงอยู่ข้างกำแพง อีกฟากของกำแพงมีพุ่มไผ่ขึ้นอยู่แน่น ด้านหน้าโต๊ะมีบ่อน้ำหนึ่งบ่อ ภาพตรงหน้าทำให้นางนึกถึงละครสืบสวนย้อนยุคที่เคยดูในชาติปางก่อน บทที่นางชอบที่สุดคือ “วัดจินหลงกับป่ามายา”
ไม่รู้ว่าหลังกำแพงนี้เป็นที่ใด สวี่อินอินชะโงกดูผ่านหน้าต่างลายหมื่นตัวบนกำแพง เห็นเพียงสีเขียวทึบของแมกไม้ซ้อนกันแน่น ขณะกำลังคิดอยู่ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากหลังผนัง
“คุณชาย เหตุใดท่านมาที่นี่เล่า พระอาจารย์หยวนจี้รออยู่ที่สวนไผ่เขียว!”
ผ่านไปชั่วครู่ จึงมีเสียงตอบกลับมาอีกเสียงหนึ่ง
“ไปกันเถอะ”
เพียงสองคำสั้นๆ แต่เสียงนั้นทุ้มลึกชวนฟังจนมีพลังดึงดูด หูของสวี่อินอินพลันอ่อนชาจากความไพเราะของเสียงนั้น — เสียงช่างน่าฟังนัก ฟังแล้วชวนให้หลงใหลเหลือเกิน นางอดไม่ได้ที่จะชะโงกมองผ่านหน้าต่าง แต่ก็ไม่เห็นผู้ใดเลย พลันนึกขึ้นมาได้ว่า ในโลกนี้มักมีข้อเท็จจริงอยู่อย่างหนึ่ง — คนที่เสียงดีมักหน้าตาไม่งามนัก ในเมื่อสวรรค์ย่อมไม่ประทานพรให้ครบทุกสิ่ง เรื่องดีๆ คงไม่อาจรวมอยู่ในคนเดียวได้หรอกกระมัง คนที่ทั้งรูปงามและเสียงเพราะพร้อมกันบนโลกนี้มีอยู่น้อยนัก ที่จะบังเอิญให้ตนได้พบเจอนั้น เห็นจะเป็นไปไม่ได้จริงๆ