สวี่ต้าจวิ้นคิดไม่ผิด พอแดดโผล่ขึ้นแล้ว เดินทางได้มากกว่าวันก่อนครึ่งชั่วยาม ผู้เฒ่าสวี่จึงโบกมือให้ขบวนหยุดพัก อีกทั้งการกินเสบียงก็เร็วกว่าวันก่อน ตั้งต้นออกเดินแต่หัววัน กว่าจะถึงฟ้ามืดสนิทจึงหยุดหาที่พัก
อย่างไรก็ดี มืดแล้วก็ไม่ต้องกังวลเรื่องมื้อเย็น เพราะยามค่ำไม่ต้องกินอะไรกันอยู่แล้ว แค่หาที่นอนแล้วหลับก็สิ้นเรื่อง ไม่ต้องยุ่งยาก คืนนี้เวรยามเป็นของสวี่ชุนซานกับสวี่ซานหลาง สวี่ซานหลางเฝ้ายามครึ่งแรก ส่วนสวี่ชุนซานเฝ้ายามครึ่งหลัง เดิมควรเป็นสวี่ชุนซานที่ขึ้นเฝ้ายามครึ่งแรก เหมือนสองคืนก่อนที่สวี่ชุนเหอกับพี่น้องผลัดกันเฝ้ายามครึ่งแรก ทว่าคราวนี้สวี่ชุนซานล้มตัวลงนอนตั้งแต่หัวค่ำ แย่งเวลาพักครึ่งแรกไป ทำให้สวี่ซานหลางต้องยอมเฝ้ายามครึ่งแรกแทน
ท่านย่าสวี่เห็นเข้าแล้วก็พึมพำในใจ “เจ้าสาม นี่เจ้าคิดจะเกียจคร้านอีกแล้วหรือ?”
คิดพลางก็มาหาสวี่ซานหลางก่อนนอน กำชับว่า “หากถึงเวลาพลัดเวรแล้ว ญาติฝ่ายแม่เจ้าเปลี่ยนเวร เจ้าก็ต้องปลุกท่านอาขึ้นมาผลัด ถ้าเขาไม่ยอมตื่น เจ้าก็จงบีบปลุกให้ลุกขึ้น อย่าได้ใจซื่อปล่อยให้อาสามเจ้าขี้เกียจ” นางมิได้อยากจุกจิกนัก แต่เพราะเจ้าสามในอดีตเคยเกียจคร้านมากจนทำได้แม้กระทั่งนอนรวดเดียวจนถึงเช้า
สวี่ซานหลางรับคำเต็มปาก แต่ในใจกลับคิดว่า หากอาสามลุกไม่ขึ้นจริง ๆ ตนก็จะเฝ้ายามทั้งคืนเองก็ได้
ยิ่งเพราะภาพอาสามยามนั้นที่บ้านท่านเจ้าของที่ดิน ที่ยังสว่างไสวอยู่ในใจเขา ลบล้างภาพอาสามผู้ขี้เกียจในอดีตจนสิ้น อีกทั้งสองวันมานี้เขาเห็นเต็มตา ว่าอาสามคอยประคองสะใภ้สามและลูกสาวเดินมาตลอด ช่างเป็นสามีและบิดาที่ดีเหลือเกิน เขาเองก็คิดจะเอาเป็นเยี่ยงอย่าง ต่อไปก็จะปฏิบัติดีกับภรรยาและบุตรสาวเช่นนี้ ท่านย่าสวี่เห็นหลานชายคนที่สามซื่อจนเหมือนพ่อของเขา จึงคิดว่าตนเองควรแกล้งทำเป็นตื่นขึ้นมายามดึก เพื่อคอยดูให้แน่ว่าเจ้าสามลุกขึ้นเปลี่ยนเวรจริง
แต่ความจริงแล้วนางคิดมากเกินไป สวี่ชุนซานมิได้คิดจะเกียจคร้านอีก นั่นมันตัวตนเมื่อก่อน ตอนนี้เขาไม่ใช่คนเดิมแล้ว เหตุที่เขาเลือกเฝ้ายามครึ่งหลัง เพราะเขาเชื่อว่าหากจะเกิดเหตุอะไร ย่อมต้องเกิดในยามดึก เขามีนิ้วทองคำ ถึงเวลานั้นย่อมระมัดระวังได้ยิ่งกว่าซานหลาง แม้ไม่คิดถึงผู้อื่น เพียงเพราะภรรยาและบุตรสาว เขาก็พร้อมจะกัดฟันลุกขึ้นเฝ้ายามให้ตลอดรอดฝั่ง!
ค่ำคืนนี้พวกเขามาถึงที่พักช้าแล้ว เมื่อถึงก็พบว่ามีคนจำนวนมากนอนเรียงรายอยู่ก่อนแล้ว ฟ้ามืดสนิทคล้ายโรงอาบน้ำกลางแจ้งที่มีคนแน่นขนัด ทุกคนเบียดเสียดกันเป็นแนวยาว เสียงกรนดังสนั่น ทั้งเสียงกัดฟันยามหลับ รวมทั้งเสียงเด็กร้องไห้ สารพัดเสียงผสมปนเป จนแทบรบกวนโสตประสาท ราวกับเป็นการบรรเลงซิมโฟนี หากใครนอนหลับได้ในสภาพนี้ล้วนเป็นผู้แกร่ง สวี่อินอินเบิกตาจ้องมองดวงดาวหม่นเลือนบนท้องฟ้า สมองเหนื่อยล้าเกินกว่าจะคิดอะไรได้อีก เหนื่อยล้า เหนื่อยจนแทบหมดเรี่ยวแรง แม้รอบกายเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง แต่เมื่อปล่อยใจว่างเปล่า ในที่สุดก็ค่อย ๆ หลับไป นางไม่รู้ว่าตนเองกรนหรือไม่ แต่ก็รู้ว่า เมื่อเหนื่อยหนัก หลับแล้วใคร ๆ ก็มักกรนทั้งนั้น คนที่หลับย่อมไม่รู้เรื่อง แต่คนที่ยังตื่นอยู่กลับต้องทนฟังเสียงกรนก้องหู ความรู้สึกนั้นไม่ต้องพูดถึง
สวี่ซานหลางนั่งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เบื้องซ้ายคือท่านลุงโจวซานชวน เบื้องขวาคือท่านลุงรองจาง
เขานั่งคั่นอยู่ตรงกลาง ทั้งสองคนยังคุยกันอยู่เรื่อย ๆ สวี่ซานหลางฟังไปพลาง จึงพอเบี่ยงเบนความสนใจจากเสียงกรนได้บ้าง แต่เปลือกตาก็เริ่มหนัก ขณะคุยกัน ลุงรองจางก็ได้ยินเสียงกรนชัดเจนมาจากข้าง ๆ หันมามองเขาหนึ่งที แต่ก็ไม่ได้ปลุก เพียงหันไปคุยกับโจวซานชวนต่อไป ตลอดวันเดินทางมาด้วยความเหนื่อยอ่อน ร่างกายใคร ๆ ก็อยากล้มตัวลงนอนทันที แต่ด้วยหน้าที่ จึงไม่อาจนอน ต้องนั่งคุยไปเรื่อย ๆ เพื่อข่มตาไม่ให้หลับ ในเสียงกรนที่ดังระงม เวลาก็ล่วงเข้าสู่ยามดึก รอบกายมืดสนิท มองไม่เห็นสิ่งใด นอกจากเงาดำเรียงราย เมื่อถึงเวลาผลัดเวร สวี่ชุนซานที่เฝ้าจดจำไว้ ก็ลืมตาขึ้นทันที เขาลุกขึ้นนั่ง มองดูภรรยาและลูกนอนหลับสนิท จึงค่อย ๆ ลุกขึ้น ก้าวไปยังที่ที่ผู้คนยืนคุมอยู่ อีกห้าคนก็มาพร้อมเพื่อเปลี่ยนเวร
เห็นสวี่ซานหลางเผลอหลับไปแล้ว สวี่ชุนซานก็หัวเราะเบา ๆ “ย่าของเจ้ากำชับให้เจ้าปลุกข้าขึ้นเปลี่ยนเวร เจ้ากลับนอนหลับสนิทเสียเอง หากข้าไม่ตื่น พวกเราก็ได้เปรียบเสียแล้วสิ” สวี่ซานหลางเก้อเขินจนต้องยกมือเกาศีรษะ ลุงรองจางเองก็ง่วงเต็มที ไม่คิดจะกลับไปนอนกับครอบครัว เพียงทิ้งตัวลงนอนตรงนั้น พอได้ยินคำพูดของสวี่ชุนซาน ก็หันมาบ่นว่า
“หากเจ้าไม่ลุก ข้าก็กะว่าจะปลุกเจ้าเอง เจ้าคิดจะเกียจคร้านรึ? ฝันไปเถอะ! ดีที่เจ้ารู้หน้าที่ของตนแล้ว เจ้าก็โตป่านนี้ อีกไม่กี่ปีก็ได้เป็นตาแล้ว สมควรจะลงหลักปักฐานได้เสียที…” เขาบ่นพลางก็หลับไปในพริบตา เสียงกรนตามมาอย่างรุนแรงจนเกือบทำสวี่ชุนซานหูดับ ลุงรองจางคนนี้ กรนดังเกินยี่สิบคนรวมกัน
ช่างเป็นเวรเป็นกรรมแท้ สวี่ชุนซานส่ายหน้า รีบยกมืออุดหูไว้ จากนั้นก็ตั้งสติ จ้องมองไปโดยรอบ