แต่เจ้าหมอนี่กลับทำให้เรื่องดี ๆ กลายเป็นเรื่องชวนอายเสียได้ในพริบตา
สวี่ต้าจวิ้นรีบทำหน้าขรึม ต่อยหมัดหนึ่งเข้าที่แขนฟางจื้ออัน “เจ้าคิดอะไรกันอยู่! ชายชาติบุรุษอย่าทำตัวต่ำทรามเช่นนั้นสิ!”
แต่ไม่ว่าเขาจะพูดด้วยความจริงจังเพียงใด ฟางจื้ออันก็ยังยักคิ้วหลิ่วตาไม่หยุด จนกลัวอีกฝ่ายจะโกรธ จึงรีบยกมือโบกพลางพูดแก้ “เออ ๆ ๆ เจ้าสูงส่ง ข้าต่างหากที่คิดอกุศล!”
สวี่ต้าจวิ้นกลอกตา พลางหันหลังเดินหนี “พอเถอะ ๆ ข้าไม่ไปแล้ว!”
ต่งซวงฉีรีบวิ่งตามมาช่วยพูดไกล่เกลี่ย “เอ้า เอาเถอะน่า เจ้าไม่รู้รึไงว่าฟางจื้ออันมันปากไวแค่ไหน อย่าถือสาเลย เจ้านี่ต่อให้ปากสกปรกยังไง ก็ขี้ขลาดนัก มีใจแต่ขลาดกลัวอยู่แล้ว!”
เขาพูดพลางยิ้มแหย “พอดีบ้านข้าก็มีเรือนพักอยู่แถวนั้น ข้ากลับไปจะบอกน้องสาวให้ชวนพวกสหายของนางไปด้วย!”
พอสวี่ต้าจวิ้นได้ยินก็หยุดเดินทันที แช่น้ำพุร้อนอะไรพวกนั้น สวี่อินอินก็ชอบอยู่แล้ว ตอนแรกที่เขาได้ฟังข่าวเรื่องนี้ ใจเขาก็นึกถึงสวี่อินอินโดยอัตโนมัติ แต่พอคิดได้ว่าที่นี่มีกฎเข้มเรื่องการแยกชายหญิง ต่างจากยุคของเขา ก็อดเป็นห่วงชื่อเสียงของนางไม่ได้
เขาไม่ใช่คนจุกจิกอะไรนัก แต่เรื่องนี้เกี่ยวกับเกียรติของพี่สาว จะประมาทไม่ได้ ทีแรกก็คิดจะไม่ไปเสียแล้ว ทว่าเมื่อได้ยินว่าฝ่ายหญิงจะมีกลุ่มไปด้วยแยกกัน ก็เท่ากับทั้งสองฝ่ายได้เที่ยวเหมือนกัน ดีเสียอีก!
เขาพยักหน้ารับทันที เมื่อกำหนดวันกันเรียบร้อย ก็รีบวิ่งกลับบ้านไปเล่าให้สวี่อินอินฟัง พอสวี่อินอินได้ยินว่าจะได้ไปแช่น้ำพุร้อน ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นทันที “เมื่อไหร่กัน?”
“อีกสองวันข้างหน้า พักสองคืนแล้วกลับ จากนั้นเราก็จะได้กลับหมู่บ้านไปฉลองปีใหม่พอดี”
ใช่แล้ว — ปีใหม่นี้ พวกเขายังต้องกลับหมู่บ้านไปอยู่ดี แม้ในเมืองจะสะดวกสบายกว่า แต่ครอบครัวอื่น ๆ ที่มาด้วยกันก็ล้วนอยู่ที่หมู่บ้านทั้งสิ้น ปีใหม่หากไม่กลับไปคงจะเงียบเหงาเกินไป
ผู้เฒ่าสวี่ได้กำหนดไว้นานแล้ว ให้สวี่ชุนเหอหยุดมาจากวันที่ยี่สิบห้าเพื่อเตรียมงานปีใหม่อยู่ที่บ้าน ส่วนเขากับสวี่เอ้อร์หลางจะดูแลร้านต่อไปจนถึงวันที่ยี่สิบเก้า ค่อยปิดร้านแล้วกลับหมู่บ้าน
ด้านสวี่ชุนซานกับภรรยาก็เช่นกัน ต้องจัดการเรื่องเครื่องปรุงหม้อไฟให้เสร็จสิ้นก่อน แล้วค่อยกลับในวันที่ยี่สิบเก้าเหมือนกัน สวี่ชุนซานรู้ว่าลูกสาวกับลูกชายจะออกไปเที่ยวด้วยกัน หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่ห่วงอะไร ปล่อยไปเที่ยวครึ่งเดือนก็ยังไม่ว่า ทว่าในยุคนี้เขากลับอดกังวลไม่ได้
แต่จะห้ามไม่ให้นางไปงั้นหรือ? ก็ไม่ได้เหมือนกัน ในยุคนี้ผู้หญิงถูกจำกัดยิ่งกว่าผู้ชาย เวลาจะออกนอกบ้านยังต้องคลุมม่านหมวก หากพ่อแม่ยังขังลูกสาวไว้อีก มันจะเรียกว่าอะไรได้เล่า? อยากเที่ยวก็ต้องได้เที่ยว!
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขาจึงเอาเงินติดตัวออกไป พอกลับมาอีกที ก็พาคนหนึ่งมาด้วย สวี่อินอินเห็นสตรีรูปร่างสูงใหญ่ อายุราวสิบเจ็ดสิบแปดที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก็ถึงกับนิ่งอึ้ง “ท่านพ่อ…นี่มันเรื่องอันใดกันเจ้าคะ?”
สวี่ชุนซานใช้เวลาครึ่งวันเดินเลือกจากพ่อค้าทาสหลายแห่ง กว่าครึ่งวันกว่าจะได้คนนี้มา สีหน้าภูมิใจนัก “อินอิน ดูสิ ชอบหรือไม่? นางเก่งเรื่องหมัดมวย จะได้คอยปกป้องเจ้าให้พ่อสบายใจ เจ้าตั้งชื่อให้นางเถิด ตั้งแต่นี้นางจะติดตามเจ้าทุกที่!”
สวี่อินอินถึงกับเงียบงันไปพักใหญ่ ตอนแรกนึกว่าท่านพ่อซื้อหญิงคนหนึ่งมาจะรับเป็นอนุภรรยาเสียอีก ที่แท้ซื้อมารับใช้นางเองหรือ!
นางจึงเริ่มพิจารณาหญิงสาวคนนั้นอย่างละเอียด — ที่ว่ารูปร่างใหญ่โตนั้นไม่เกินจริงเลย สูงกว่าหนึ่งจ้างเจ็ดคืบ (ราวเมตรเจ็ดสิบ) สูงกว่าท่านพ่อเสียอีก
รูปร่างสูงใหญ่ หลังหนากว้าง เอวหนา มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นหญิงกำยำเต็มตัว แต่ใบหน้ากลับกลมมน ดวงตาสีดำกลมโตวาววับราวลูกองุ่น มองนางอย่างตั้งความหวังไว้เต็มเปี่ยม
“หน้าตาเป็นเด็กสาว แต่ร่างเป็นบุรุษชัด ๆ” สวี่อินอินคิดในใจ แล้วก็อดชอบขึ้นมาทันที
“เจ้าชื่ออะไรดีหนอ…” นางคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ต่อไปเจ้าชื่อ ‘เซี่ยซิน’ ละกัน”
หญิงสาวรีบโค้งคำนับ “บ่าวเซี่ยซิน ขอคารวะคุณหนูเจ้าค่ะ!”
นับแต่นั้นมา เซี่ยซินก็มาอาศัยอยู่ห้องข้างห้องของสวี่อินอิน อยู่ติดตามรับใช้ทุกย่างก้าว ไม่ว่าจะไปไหนทำอะไร เซี่ยซินจะคอยช่วยเหลือตลอด
สวี่อินอินสูงเพียงหนึ่งจ้างหก (ราวหนึ่งเมตรหกสิบ) รูปร่างบอบบาง ยามยืนเคียงกับเซี่ยซินที่สูงใหญ่ราวภูเขา ก็ราวกับลูกนกเกาะข้างยักษ์อย่างไรอย่างนั้น
ในสายตาของสวี่อินอิน นางอดคิดไม่ได้ว่า —
“คุณพี่เซี่ยซินคนนี้ มีพลังแบบบุรุษเต็มตัวเลยจริง ๆ!”
________________________________________
รุ่งขึ้น สวี่อินอินพาเซี่ยซินไปที่ร้าน ผู้เฒ่าสวี่เห็นก็อึ้งไปครู่ใหญ่ รู้ว่าเป็นสาวใช้ที่สวี่ชุนซานซื้อให้ลูกสาว ก็ยิ่งตะลึงอยู่พักหนึ่งกว่าจะตั้งตัวได้
เขาพึมพำอย่างทึ่ง “เจ้านี่…รักลูกสาวเสียจริงนะ” เพียงไม่นาน ลูกชายก็ถึงกับหาซื้อสาวใช้มาคอยติดตามลูกสาวแล้ว
แต่พอเห็นเซี่ยซินเดินตามสวี่อินอินไปทุกฝีก้าว ผู้เฒ่าสวี่ก็พยักหน้าอย่างพอใจ ครานี้เขาถึงได้รู้ว่าที่ผ่านมาเวลามองหลานสาวออกไปข้างนอก เหตุใดถึงรู้สึกเหมือนมีอะไรขาดหายไป — ก็เพราะขาดสาวใช้เช่นนี้นี่เอง!
ต้องยอมรับว่า เมื่อซื่อยาเดินออกไปไหนพร้อมสาวใช้เช่นนี้ ดูสมฐานะและเป็นธรรมชาติยิ่งนัก “ป้าสี่กับพวกออกไปแล้วหรือเจ้าคะ?” สวี่อินอินถาม
ผู้เฒ่าสวี่พยักหน้า “ออกไปแล้ว”
พูดถึงเรื่องนี้ เขาก็อดบ่นไม่ได้ “เขาว่ากันว่าพวกในเมืองมักพิถีพิถัน เวลานัดดูตัวมักต้องมี ‘ข้ออ้าง’ มาบังหน้าไว้ ไม่เปิดเผยว่ามาดูตัวกัน แต่ครอบครัวนี้กลับนัดดูตัวกันในโรงน้ำชาอย่างตรงไปตรงมา ข้าก็ยังรู้สึกประหลาดใจอยู่ ไม่รู้ว่าวันนี้จะเป็นอย่างไร”
เพราะอีกฝ่ายไม่คิดปิดบัง จึงไม่ได้ให้อู่ยาไปด้วยตามแผนเดิม จะให้เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ไปนั่งในโรงน้ำชาดูตัวก็ดูไม่เหมาะนัก สวี่อินอินคิดในใจ “ในยุคหลัง ๆ การดูตัวก็ล้วนพบหน้ากันตรง ๆ นี่นา อย่างน้อยก็ทำให้รู้จักอีกฝ่ายได้ดียิ่งขึ้น”