หม่าซื่อเมื่อเห็นฟางอวี้หลิน ก็เหมือนได้เจอผู้ช่วยชีวิต “ญาติผู้น้องคนโต! เจ้ามาได้จังหวะพอดีเลย!”
ฝ่ายหญิงกับแม่สื่อเห็นว่าหม่าซื่อรู้จักกับขุนนางในกรมการก็สบตากันแวบหนึ่ง ทว่าก็ไม่ได้มีท่าทีหวาดหวั่น เพราะพวกนางถือว่าตนมีเหตุผล ชาวบ้านทั้งหอชาก็เห็นอยู่เต็มตา ต่อให้มีญาติเป็นเจ้าหน้าที่ แต่จะเข้าข้างพวกเดียวกันได้อย่างไร หญิงคนนั้นจึงรีบเข้าไปคว้าแขนเจ้าหน้าที่พลางร้องไห้ฟ้อง ขอให้ช่วยตัดสินความเป็นธรรมให้กับแม่ลูกของนาง
เรื่องนี้จึงกลายเป็น “ฝ่ายตนมีเหตุผล” ทั้งสองข้าง ต่างคนต่างอ้างสิทธิ์ในความถูกต้อง หัวหน้าเวรยามที่มาด้วยกันเห็นเช่นนั้น ก็ไม่สนเสียงโวยวายของแม่ลูกคู่นั้นและแม่สื่ออีกต่อไป สั่งให้พาทุกคนกลับไปยังที่ว่าการเมืองเพื่อสอบถามอย่างละเอียด
เพราะในหอชามีผู้คนมากมาย มุงดูอยู่เต็มจนรบกวนการค้าขายไปหมดแล้ว
เมื่อมีเจ้าหน้าที่เข้ามาเกี่ยวข้อง และอีกทั้งฟางอวี้หลินรู้ดีถึงนิสัยของบ้านลุงใหญ่ จึงช่วยเป็นพยานให้ฝั่งหม่าซื่อ อีกทั้งเขายังรู้จักกับหัวหน้าเวรยามเป็นอย่างดี ทำให้สุดท้ายเรื่องทั้งหมดก็คลี่คลายลงโดยเรียบร้อย ความจริงก็ปรากฏอย่างชัดเจน
แท้จริงแล้วแม่สื่อคนนั้นเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของหญิงคนนั้นเอง ส่วนสาวอ้วนคนนั้นก็เป็นหลานสาวของนาง ตั้งแต่เด็กก็อ้วนกลม ชอบกินไม่ชอบทำอะไร ขี้เกียจกว่าหมูเสียอีก เรื่องแต่งงานจึงเป็นปัญหามาโดยตลอด
แม่สื่อผู้เป็นน้าสาวพยายามหาคู่ให้ไม่รู้กี่ครั้ง แต่ก็ไม่มีใครตกลง แต่งานก็เลื่อนมาเรื่อยจนเกือบอายุยี่สิบปีแล้ว หลอกให้ดูตัวมาก็หลายหนนับไม่ถ้วน แต่ไม่มีครั้งใดสำเร็จ
จนบังเอิญในวันนั้น หม่าซื่อไปเจอแม่สื่อคนนี้เข้าโดยบังเอิญ ตั้งใจเพียงจะหาคนช่วยดูตัวให้ลูกชายในเมืองเท่านั้น พอแม่สื่อได้ยินก็รีบตบมือกับน้องสาว วางแผนหมายจะจับคู่เสียเลย
พวกนางได้สืบข่าวมาว่า ตระกูลสวี่นั้นเป็นครอบครัวผู้ลี้ภัยที่มาจากมณฑลอวิ๋นโจว เดิมเป็นชาวบ้านในชนบท เพียงแต่ทำมาค้าขึ้นจนร่ำรวยในภายหลัง หากลูกสาวได้แต่งเข้าไปก็คงไม่ลำบาก มีข้าวกินมีเสื้อผ้าใส่ ยังพอส่งเงินกลับบ้านได้อีกด้วย ยิ่งได้ยินว่าหม่าซื่ออยากได้ลูกสะใภ้จากในเมือง ก็ยิ่งมั่นใจว่าแผนนี้ต้องสำเร็จแน่
จึงนัดดูตัวกันในหอชาทันที ฝ่ายนั้นก็ไม่ได้ปฏิเสธ ดูเหมือนจะเข้าทางพอดี
แม่สื่อพูดเก่งนัก ปั้นแต่งคำจนลื่นไหล บอกว่าอีกฝ่ายเป็นคนเปิดร้าน เป็นคนเมืองแท้ ๆ ทั้งที่ความจริงครอบครัวนั้นอยู่ในเขตชานเมือง ฐานะก็ไม่ถึงกับดีกว่าชาวบ้านนัก หากแต่งเข้าจริง ๆ คงได้แต่สวดมนต์ภาวนาแล้วล่ะ
หม่าซื่อถึงกับเกือบทำให้ลูกชายเดือดร้อน ครานี้นางเสียใจจนพูดไม่ออก และตั้งแต่นั้นมาก็ไม่กล้าไว้ใจแม่สื่อหน้าไหนอีกเลย เมื่อกลับถึงบ้าน ผู้เฒ่าสวี่และคนในครอบครัวรู้เรื่องทั้งหมด ต่างก็พากันถอนหายใจไม่ขาดปาก ไม่คิดเลยว่าการหาคู่ให้ต้าหลางจะลำบากถึงเพียงนี้
ผู้เฒ่าสวี่มองหลานชายคนโตที่เงียบขรึมมาตั้งแต่เล็ก ก็ได้แต่ถอนใจอีกครั้ง กลัวเหลือเกินว่าผ่านเรื่องราวเช่นนี้หลายครั้ง จะทำให้หลานชายท้อแท้จนไม่อยากแต่งงานเสียแล้ว แบบนั้นคงไม่ดีแน่
คิดอยู่ครู่หนึ่ง ผู้เฒ่าสวี่จึงตัดสินใจไปขอความช่วยเหลือจากน้องสาว
น้องสาวผู้นั้นอยู่ที่ อี้หยางฝู่ มากว่ายี่สิบปีแล้ว รู้เรื่องราวผู้คนที่นั่นดีกว่าพวกเขามากนัก
“ต้าหลางเป็นคนซื่อ พูดไม่เก่ง เอาแต่ตั้งใจทำงาน หากจะหาภรรยาให้เหมาะ ก็ควรหาหญิงที่พูดจาฉลาดคล่องแคล่วสักหน่อย อยู่ด้วยกันจะได้ไม่เงียบเหงา ข้าไม่ได้มีเงื่อนไขอื่นใด ขอแค่ครอบครัวของอีกฝ่ายเข้ากันได้ก็ดีแล้ว”
ฟางสวี่ซื่อซึ่งได้ฟังเรื่องทั้งหมดจากลูกชายแล้ว ว่าหลานสะใภ้ใหญ่พาหลานชายไปดูตัวจนโดนหญิงฝ่ายนั้นใส่ความ ก็รู้สึกเป็นห่วงไม่น้อย คิดถึงเรื่องของสวี่เอ้อร์หลางที่หมั้นหมายเรียบร้อยแล้ว ขณะที่ต้าหลางยังค้างคาไม่ลงตัว จึงตอบตกลงทันที
“พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วงเถิด เรื่องของต้าหลาง ข้าจะจัดการให้เอง!”
เมื่อได้ยินน้องสาวรับปาก ผู้เฒ่าสวี่ก็โล่งใจลงไปมาก คิดว่าต่อไปเรื่องการแต่งงานของเหล่าหลาน ๆ ไม่ว่าจะชายหรือหญิง ก็คงต้องให้ฝากฝังน้องสาวจัดการเสียแล้ว ไม่เช่นนั้นหากพลาดอีกครั้ง ชื่อเสียงของตระกูลคงพังไม่เป็นท่า เรื่องดูตัวแต่งงานนั้น ต้องรู้จักกันดีถึงจะไว้ใจได้จริง ๆ
หลังผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ หม่าซื่อแม้จะยังร้อนใจเรื่องลูกชาย แต่ก็ไม่กล้าไปหาแม่สื่ออีก ได้ยินว่าผู้เฒ่าสวี่มอบหมายให้น้องสาวช่วยดูแลเรื่องนี้ให้ ก็วางใจลงได้บ้าง จึงกลับมาจัดเตรียมของใช้ เตรียมงานสำหรับเทศกาลปีใหม่ที่ใกล้จะมาถึง
เช้าวันเดียวกันนั้นเอง สวี่อินอินก็ออกเดินทางไปพร้อมเซี่ยซิน โดยนั่งรถม้าของต่งชิงฮวาออกจากเมือง เพราะจุดหมายปลายทางของทั้งสองฝ่ายคือที่เดียวกัน จึงร่วมเดินทางไปด้วยกัน ทั้งสะดวกและปลอดภัย
อากาศหนาวเหน็บ ทุกคนจึงเลือกนั่งรถม้า แม้แต่พวกที่ปกติชอบอวดดีอย่างเผิงรุ่ยหยวนกับหม่าอวี่หลิน ก็ไม่คิดจะขี่ม้าในวันเช่นนี้ งานเลี้ยงที่ฟางจื้ออันจัดขึ้นครั้งนี้ เป็นการรวมตัวของเหล่าสหายร่วมสำนักศึกษา บางคนติดธุระจึงมาไม่ได้ เหลือเพียงกลุ่มหุ้นส่วนร้านหม้อไฟสิบเอ็ดคนเท่านั้นที่ร่วมทางมา
ส่วนฝ่ายหญิงให้ต่งชิงฮวาเป็นเจ้าภาพ ได้เชิญสวี่อินอิน หวังหนิงซวง ฟางโย่วฉิน หลิวอินอิน เถาเต๋อฮุ่ย และพี่สาวของฟางจื้ออันนามว่า ฟางหรูอี้ มาร่วมด้วย รวมถึงบ่าวรับใช้และองครักษ์ที่ติดตามมาด้วย ขบวนรถม้าทอดยาวจนเห็นหัวขบวนแล้วต้องรออีกครึ่งชั่วยามกว่าจะเห็นท้ายขบวน
พวกเขาออกจากประตูเมืองทางเหนือ มุ่งสู่จุดหมายที่ห่างจากตัวเมืองราวหนึ่งชั่วยามครึ่ง — นั่นคือ “เมืองน้ำพุร้อน”
เมืองน้ำพุร้อน สมชื่อของมัน ตั้งอยู่ในหุบเขาเมิ่งกู่ ซึ่งมีบ่อน้ำพุร้อนตามธรรมชาติอันเลื่องชื่ออยู่บนนั้น ตระกูลผู้มั่งคั่งอย่างฟางและต่งต่างมีเรือนพักตากอากาศอยู่เชิงเขาแห่งนี้มาช้านาน ตั้งแต่บทที่น้ำพุร้อนเพิ่งถูกค้นพบ ก็มีคนแห่กันมาซื้อที่ดินสร้างเรือนพักเต็มไปหมด ทุกวันนี้ต่อให้มีเงินพันตำลึงก็อาจยังซื้อที่ตรงนี้ไม่ได้อีกแล้ว
แต่ถึงไม่มีที่ดินของตนเองก็ไม่เป็นไร เพราะในเมืองน้ำพุร้อนนั้นมีโรงเตี๊ยมและโรงอาบน้ำพุร้อนมากมาย ทั้งหรูหราและเรียบง่ายให้เลือกตามฐานะ
หากมีเงินมากพอ จะเหมาทั้งโรงไว้พักและแช่เองก็ยังได้ ด้วยเหตุนี้เอง พอถึงฤดูหนาว เมืองน้ำพุร้อนจึงครึกครื้นเป็นพิเศษ แม้ใกล้ถึงวันปีใหม่แล้วก็ยังเต็มไปด้วยผู้คน
เมื่อขบวนรถเข้าใกล้ตัวเมือง ความเร็วก็ต้องลดลง เพราะถนนแน่นขนัดไปด้วยรถม้าและผู้คน พวกเขาผ่านกลางเมืองไปถึงเชิงเขาเมิ่งกู่ ไม่นานนักก็ถึงเรือนพักของตระกูลฟางก่อนเป็นแห่งแรก เหล่าบุรุษพอลงจากรถม้าได้ก็วิ่งเข้าไปในเรือนด้วยความคึกคะนอง
สวี่ต้าจวิ้นเดินไปทางรถของต่งชิงฮวา เมื่อเข้าใกล้จึงยืนอยู่ข้างนอกแล้วเรียกสวี่อินอินขึ้นเสียง “เล่นให้สนุกนะ หากมีเรื่องอันใดก็ให้เซี่ยซินมาเรียกข้าได้เลย”