สวี่อินอินคิดในใจ เจ้าเด็กนี่จะมาถือเรื่องระหว่างชายหญิงไปทำไมกันเล่า
เห็นชัดว่ากลัวว่านางหากไม่แต่งหน้าในคืนนี้ จะทำให้เพื่อนร่วมวงของเขา “ตกตะลึง” เสียมากกว่า!
ระหว่างที่พูดกันนั้น ข้างนอกก็จัดเตรียมสถานที่เรียบร้อยแล้ว เหล่าชายหนุ่มทั้งหลายก็ก้าวเข้าสู่เรือนโถงกลาง จากห้องด้านทิศตะวันออก เหล่าสตรีจึงค่อย เดินออกมา มีฉากกั้นอยู่ระหว่างกลาง มองเห็นเพียงเงาเลือนรางของอีกฝั่ง แต่ไม่อาจเห็นว่าใครเป็นใคร
สวี่ต้าจวิ้นตะโกนเรียกพี่สาวจากหลังฉาก พลางพูดเสียงดังว่า
“ได้ยินว่าทางพวกพี่สาวก็เล่นการละเล่นหมาป่ากันอยู่พอดี! พวกเราทางนี้ก็เล่นอยู่เหมือนกัน หากรวมกันเล่นสิ ยิ่งคนเยอะยิ่งสนุก!”
เขาเพิ่งพูดจบ ฟางเหวินเหอก็รีบแฉทันที
“คุณหนูสวี่ เรื่องจริงคือเจ้าหนุ่มนี่แพ้ทุกตา พอโมโหก็เลยมาหากองหนุน ได้ยินว่าคุณหนูสวี่เล่นการละเล่นนี้เก่งนัก พวกเราก็อยากได้วิชาบ้าง ไม่ทราบว่าคุณหนูจะกรุณาให้ร่วมเล่นได้ด้วยหรือไม่?”
สวี่ต้าจวิ้นรีบหันมาถลึงตาใส่เพื่อน เจ้าสารเลว เจ้าจะพูดให้ขายหน้าอยู่ต่อหน้าสาวๆทำไมกันเล่า! แบบนี้ข้าจะยังสนุกได้อีกไหม!?
แน่นอนว่าหลังคำพูดของฟางอวี้หลิน สิ่งที่ได้ยินกลับมา คือเสียงหัวเราะขบขันเบา ๆ จากหลังฉาก จนใบหน้าสวี่ต้าจวิ้นแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย
สวี่อินอินได้แต่ยกมือแตะหน้าผาก เจ้าเด็กนี่จริง ๆ! แต่สีหน้าไม่เปลี่ยน นางไม่อาจรู้ได้ว่าคนพูดคือใคร จึงเพียงหันไปทางที่เสียงดังมา แล้วกล่าวอย่างสงบว่า
“น้องชายของข้าเป็นคนเปิดเผย ตลกขบขันอยู่เสมอ ทำให้ทุกท่านได้ขบขันกันบ้างก็ดีนัก ส่วนข้าเพียงพอเล่นได้อยู่บ้าง หากทุกท่านยินดี ข้าก็ยินดีร่วมด้วย”
________________________________________
คำว่า “น้องชายของข้าเป็นคนเปิดเผย ทำให้ทุกท่านได้หัวร่อกันบ้าง”
ทำให้เหล่าชายหนุ่มหลังฉากต่างนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
สตรีผู้นี้…ช่างน่าสนใจนัก! ยิ่งเสียงของนางนั้นอ่อนหวานละมุน ฟังแล้วรู้ได้ทันทีว่างามเพียงใด ฟังเสียงก็เห็นรูปได้ — ฟางจื้ออันยิ้มพึงพอใจในใจ ดูสิ ที่ข้าพูดไว้ไม่เกินจริงเลย!
ฟางจื้ออันเชิดคางขึ้นเล็กน้อย เขาไม่เคยพูดเกินจริงสักหน แต่ก็นั่นแหละ ฉากกั้นนี่สิช่างน่ารำคาญนัก ตั้งแต่ครั้งก่อนที่ได้เห็นหน้าคุณหนูสวี่เพียงคราหนึ่ง หลังจากนั้นก็ไม่มีโอกาสเห็นอีกเลย จิตใจจึงคันยิบ ๆ
ด้านฟางฉงอวิ๋นเองก็รู้สึกคันใจไม่ต่างกัน เพราะท่ามกลางกลิ่นหอมต่าง ๆ ในเรือน เขากลับจับได้อย่างชัดเจนถึงกลิ่นหอมของดอกเหมย พอคิดถึงเหตุการณ์ตอนบ่ายที่พบกันริมน้ำ ก็เดาได้ไม่ยากว่าสตรีผู้นั้นก็คือคนที่อยู่หลังฉากตรงนี้แน่
เท่าที่เขาทราบ ฝั่งสาว ๆ มีอยู่ราวหกเจ็ดคน เขารู้ว่าใครเป็นน้องสาวของใคร พี่สาวของใคร แต่ที่รู้จักจริง ๆ มีเพียงสองคน — ฟางโย่วฉิน และ เถาเต๋อฮุ่ย น้องสาวของสหายของตน แล้วจะเป็นใครกันเล่า…
สายตาของฟางฉงอวิ๋นจ้องแน่วนิ่งที่ฉากกั้น พยายามจะมองทะลุไปให้เห็นสักรอยเงาแห่งสีเขียว แต่ก็เห็นได้เพียงเงาคนเลือนรางเท่านั้น เสียงของอีกฝ่ายเขาก็แยกไม่ออก จำต้องเก็บความอยากรู้อยากเห็นไว้ในใจ แต่สำหรับการละเล่นคืนนี้…กลับยิ่งรู้สึกตื่นเต้นขึ้นอย่างประหลาด
ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นเพียงไม่กี่อึดใจ หลังสวี่อินอินพูดจบ ฟางเหวินเหอก็โค้งคำนับแล้วกล่าวว่า “ขอรับการสั่งสอนด้วยความยินดี”
แล้วการละเล่นก็เริ่มต้นขึ้น เมื่อจะเล่นรวมกัน ทั้งหมดมีถึงสิบแปดคน ซึ่งมากเกินไป จึงตกลงแบ่งออกเป็นสองชุด ชุดละเก้าคน เล่นสลับกัน
แบ่งเป็น — หมาป่า 3 คน ผู้มีหน้าที่พิเศษ 3 คน และชาวบ้าน 3 คน
รอบแรก ฝั่งสาว ๆ มี สวี่อินอิน หลิวอินอิน และต่งชิงฮวา ฝั่งหนุ่ม ๆ มี สวี่ต้าจวิ้น ฟางฉงอวิ๋น ฟางจื้ออัน ต่งซวงฉี ฟางเหวินเหอ และหม่าอวี่หลิน
ส่วนตำแหน่งผู้ตัดสิน หากให้ฝั่งใดฝั่งหนึ่งทำเกรงจะไม่เหมาะ จึงตกลงให้ เส่าหง ผู้มีสมองคล่องกว่าใครเป็นผู้ดำเนินการละเล่น เก้าคนนั่งเข้าที่ ฝั่งหนึ่งสามเก้าอี้ อีกฝั่งหนึ่งหกเก้าอี้ เริ่มแนะนำตัวทีละคนให้รู้ตำแหน่งกัน
“ลำดับที่หนึ่ง หลิวอินอิน”
“ลำดับที่สอง สวี่อินอิน”
“ลำดับที่สาม…”
“……”
เหล่าคุณหนูนั่งอยู่เบื้องล่าง ส่วนเส่าหงนั่งบนแท่นกลาง มือเท้าเย็นชื้น ไม่ต่างจากฝันไปนัก เขาแอบกลืนน้ำลายอย่างประหม่า แล้วให้กำลังใจตนเองว่าจะต้องดำเนินการละเล่นให้ดี เมื่อแจกไพ่ให้ผู้ร่วมเล่นทั้งเก้าคนเสร็จ ก็เริ่มเข้าสู่กระบวนการ
“ฟ้ามืดแล้ว ขอทุกท่านปิดตา”
“หมาป่าจงลืมตา”
รอบแรก สวี่อินอินที่จับได้ไพ่หมาป่า ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองซ้ายมองขวา สองสาวอีกฝั่งไม่ลืมตา แสดงว่าไม่ได้อยู่ทีมเดียวกัน นางจึงชูมือเป็นสัญญาณไปทางอีกฟากของฉาก ไม่เกินคาด ลำดับที่สี่กับลำดับที่เก้าก็ชูมือขึ้นเช่นกัน
เมื่อยืนยันพวกพ้องเรียบร้อย ก็ถึงเวลาตัดสินใจเลือกเหยื่อคนแรก
สวี่อินอินนิ่งสงบ ยกนิ้วโป้งชี้มาที่ตนเอง ฟากตรงข้าม หม่าอวี่หลินกับต่งซวงฉีเห็นเช่นนั้น ต่างก็งงงัน เล่นแบบนี้ก็ได้ด้วยหรือ? แล้วจะเล่นกันยังไงล่ะเนี่ย!
“หมาป่าจงปิดตา”
“นักพยากรณ์จงลืมตา จะตรวจสอบใคร?”
หลิวอินอินลืมตาขึ้น หน้าแดงนิด ๆ แล้วยกนิ้วเป็นสัญญาณหมายเลขเจ็ด — ฟางจื้ออัน เมื่อเส่าหงชูนิ้วโป้งขึ้น แสดงว่าเป็นฝ่ายดี หลิวอินอินยิ่งหน้าแดงยิ้มมุมปากก่อนจะหลับตาลง
“แม่มดจงลืมตา คืนนี้ผู้ตายคือนาง เจ้าจะใช้ยาขนานช่วยหรือไม่? เจ้าจะใช้ยาพิษหรือไม่?” ฟางเหวินเหอที่ได้บทแม่มด ลืมตาขึ้น พอเห็นหมายเลขสองก็เลิกคิ้วคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะยกนิ้วโป้งขึ้น ใช้ยาช่วย จากนั้นก็หลับตา
“นักล่าจงลืมตา” ฟางฉงอวิ๋นลืมตาขึ้นนิดหนึ่ง มองเงาอีกฝั่งสามคน ก่อนจะหลับตาเช่นเดิม
“รุ่งเช้ามาแล้ว เมื่อคืนนี้เป็นคืนแห่งความสงบ ขอเริ่มการพูดจากหมายเลขหนึ่ง”
คืนสงบ? ต่งซวงฉีและหม่าอวี่หลินสบตากันในใจ ให้ตายสิ! แบบนี้ก็ได้ด้วย?
หลอกเอายาแก้พิษออกไปได้หนึ่งขวด — ไม่รู้แม่มดจะน้ำตาตกหรือเปล่านะ
ทั้งสองแทบจะมั่นใจแล้วว่า แม่มดต้องอยู่ในกลุ่มพวกเขานี่แหละ — วีรบุรุษช่วยหญิงงามงั้นรึ? ฮึ! แบบนี้ต้องโต้กลับเสียหน่อย!
งั้นรอบนี้ก็ลงคะแนนให้เจ้าสวี่ต้าจวิ้นนี่แหละ!
ให้หม้อพิษของเขาเสียของไปเลย! ทั้งคู่หัวเราะเย็นในใจโดยไม่ให้ใครเห็น แล้วสบตากันเพียงชั่ววูบ ตัดสินใจกันอย่างพร้อมเพรียงด้วยความยินดีนัก