เมื่อเสียงของฟางฉงอวิ๋นดังขึ้น สวี่อินอินก็เลิกคิ้วขึ้นทันที ตอนแนะนำตัวเมื่อครู่ เสียงมีเพียงไม่กี่คำจึงยังไม่แน่ใจนัก แต่พอได้ฟังชัด ๆ ตอนนี้ นางแทบจะแน่ใจได้เลยว่า เสียงนี้แหละ คือเสียงของบุรุษที่นางได้ยินในวันนั้นที่วัดผู่หนิง! ไม่มีผิดแน่! เช่นนั้นแล้ว... เขาก็คือฟางฉงอวิ๋นสินะ?
สายตาของสวี่อินอินทอดไปทางอีกฝั่ง แววตาแฝงความอยากรู้อยากเห็น
ส่วนฟางฉงอวิ๋นที่เป็นหมายเลขเก้า ซึ่งเป็นพวกเดียวกับนางในเกมนี้ จะพูดว่าอย่างไรเล่า? จะกล้าลุกขึ้นมาเหยียบพวกเดียวกันเองหรือ? เกมเดินมาถึงขั้นนี้ เขาเองก็แทบพูดไม่ออกแล้วด้วยความงุนงง
ดังนั้น คำกล่าวของเขาจึงไม่ออกตัวว่าเป็นนักพยากรณ์ เพียงแสดงตนว่าเป็นผู้เล่นธรรมดาที่หลับตาเล่นไปตามนักพยากรณ์เท่านั้น จากนั้นก็เข้าสู่ช่วงลงคะแนน
นอกจากสวี่ต้าจวิ้นที่ยังไม่ได้ลงคะแนนแล้ว และนอกจากหลิวอินอินที่ดื้อดึงลงคะแนนให้สวี่อินอินซึ่งไม่ได้เปลี่ยนผลใด ๆ ที่เหลืออีกเจ็ดเสียง ล้วนเทให้หลิวอินอินทั้งหมด หลิวอินอินถึงกับน้ำตารื้น มองไปทางฟางจื้ออันก่อนจะเอ่ยถ้อยคำสุดท้ายด้วยเสียงสั่น
“ข้านี่แหละ... นักพยากรณ์ตัวจริง!”
สิ้นคำ นางก็ลุกออกจากวง ไปนั่งด้านหลังเพื่อชมเกมต่อในฐานะผู้ถูกคัดออก
“ค่ำคืนมาถึงแล้ว ขอทุกคนปิดตา”
ราตรีที่สองเริ่มต้นขึ้น
ต่งซวงฉีและหม่าอวี่หลินซึ่งอยู่ฝ่ายหมาป่าด้วยกัน ต่างมองสวี่อินอินเป็นตาเดียวด้วยความทึ่งในฝีมือร้ายกาจ พวกเขารอให้นางเป็นผู้นำโจมตีในรอบต่อไป
สวี่อินอินคิดไว้ล่วงหน้าแล้ว — ตอนนี้นักพยากรณ์ตัวจริงถูกคัดออกไปแล้ว ส่วนแม่มดกับนักล่ายังไม่แน่ใจว่าเป็นใคร รอบนี้จะเลือกฆ่าใครดี?
นางเว้นต่งชิงฮวาไว้ก่อน ยังไม่อยากฆ่านางเร็วเกินไป ส่วนหมายเลขเจ็ด ฟางจื้ออัน คือคนที่เมื่อคืนถูกนักพยากรณ์ตรวจแล้วพบว่าเป็นฝ่ายดี
และ... น้องชายเจ้าตัวป่วนของนางก็ยังอยู่ — ไว้ใช้เป็นตัวเบี่ยงเบนดีนัก
สวี่อินอินคิดพลางนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนชูนิ้วส่งสัญญาณให้ผู้ตัดสินเส่าหง — ชี้ไปยังหมายเลขแปด
“หมาป่าจงหลับตา นักพยากรณ์จงลืมตา” ...แต่ไม่มีใครลืมตา เพราะนักพยากรณ์ได้ออกไปแล้ว
“แม่มดจงลืมตา”
ฟางเหวินเหอเปิดตาขึ้น ยาแก้พิษของเขาใช้หมดไปแล้ว จึงไม่อาจรู้ได้ว่าคืนนี้หมาป่าฆ่าใคร เหลือเพียงขวดยาพิษอีกหนึ่งขวด แต่ก็ยังลังเลว่าจะใช้กับใครดี จึงตัดสินใจรอดูสถานการณ์อีกคืน
รุ่งเช้า เส่าหงในฐานะผู้ตัดสินประกาศเสียงดัง “เมื่อคืนคนที่ตายคือหมายเลขแปด เจ้าจะใช้ทักษะของตนหรือไม่?”
ต่งซวงฉีและหม่าอวี่หลินถึงกับเบิกตา — “อะไรกัน! ดันฆ่านักล่า!”
ฟางฉงอวิ๋นเองก็ตะลึงไปชั่วขณะ เขาหันมองซ้ายขวา ก็ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนลงมือ แต่ในเมื่อมีทักษะติดตัว ย่อมต้องใช้ให้คุ้ม
สมองของเขาคิดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเลือกเป้าหมายที่เขา “รู้สึก” ว่าน่าจะเป็นหมาป่ามากที่สุด เขากวาดตามองทีละคน แล้วก็เอ่ยเสียงหนักแน่น “ข้าขอพาหมายเลขเก้าไปด้วย”
หม่าอวี่หลิน ผู้ที่เพิ่งชื่นชมพี่สาวของสวี่ต้าจวิ้นในใจเมื่อวานนี้ — หน้าเหวอทันที “เจ้าแน่ใจหรือ? เจ้าจะเสียใจนะ!”
ฟางฉงอวิ๋นปรายตามองเขา “ไม่เสียใจ ไปเถอะ!”
หม่าอวี่หลินถอนหายใจ แล้วก็ถูกคัดออกไปพร้อมกัน
เส่าหงมองรอบ ๆ แล้วกล่าว “รอบนี้เริ่มกล่าวจากหมายเลขเจ็ด”
ฟางจื้ออัน (หมายเลขเจ็ด) ถึงกับงง “อะไรกัน! เพียงกระพริบตาเดียว คนในวงเหลือแค่หกคนแล้วเนี่ยนะ? ใครกันแน่ที่เป็นหมาป่า!”
เขาได้แต่เกาศีรษะอย่างมึนงง “ข้าไม่มีหัวคิดอะไรแล้ว ข้าเป็นผู้เล่นธรรมดา ขอฟังนักพยากรณ์พูดก่อนแล้วกัน”
ต่อมาหมายเลขหก ฟางเหวินเหอหันไปมองฟางจื้ออัน จากนั้นเหลือบมองต่งซวงฉีและสวี่ต้าจวิ้น ก่อนจะมองผ่านไปยังสองสาวที่นั่งอีกฝั่ง พูดตามตรง เขามองไม่ออกเลยว่าใครคือหมาป่ากันแน่
ความคิดแล่นไวในหัว — ถ้าหมายเลขสองคือนักพยากรณ์จริง เหตุใดหมาป่าถึงไม่ฆ่านางเมื่อคืน? กลับไปฆ่าหมายเลขแปดแทนรึ?
สมมติฐานหนึ่งผุดขึ้นมาในใจ หรือว่าหมายเลขสองคือหมาป่าที่ฆ่าตัวเองเมื่อคืนก่อน และหมายเลขหนึ่งต่างหากที่เป็นนักพยากรณ์ตัวจริง... ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ก็น่ากลัวเกินไปแล้ว!
แต่หากเป็นเช่นนั้น ใครกันคือพวกของนาง? คนทั้งวงแทบจะเทคะแนนตามนางหมด ไม่มีพิรุธชัดเจนเลยสักคน หากเขาออกตัวว่าเป็นแม่มดตอนนี้ และประกาศเห็นด้วยกับสวี่ต้าจวิ้นตามทฤษฎีเมื่อคืน จะไม่กลายเป็นเปิดเผยตัวเองให้โดนฆ่ารึ?
ฟางเหวินเหอคิดพลางนิ่งหน้า แล้วพูดเรียบ ๆ “ข้าเองก็ยังไม่เข้าใจสถานการณ์นัก แต่สิ่งที่ข้าไม่แน่ใจคือ หากหมายเลขสองเป็นนักพยากรณ์จริง แล้วเหตุใดหมาป่าถึงไม่ฆ่านางเมื่อคืน กลับไปฆ่าหมายเลขแปดแทน? หรือจะตั้งใจปล่อยให้นางมีชีวิตเพื่อกล่าวในวันนี้?”
พูดจบ เขาหันไปทางตำแหน่งของหมายเลขสอง “ข้าอยากฟังดูว่าเจ้าตรวจสอบใครเมื่อคืน ว่ามีเหตุผลหรือไม่”
หากสวี่อินอินพูดไม่เข้าหูเขา เขาคิดไว้แล้วว่าจะใช้พิษฆ่านางในคืนนี้แน่นอน
จากนั้นหมายเลขห้า — สวี่ต้าจวิ้น — กล่าวเสียงดังก้อง “ตอนนี้ข้ามั่นใจแล้วล่ะ ว่าหมายเลขสองคือหมาป่าที่ฆ่าตัวเอง! ทุกคนฝ่ายดีตามข้าลงคะแนนให้นางออกซะ แม่มดไม่ต้องออกตัว รักษาตัวไว้ให้ดี หากรอบนี้หมาป่ายังอยู่ คืนหน้าขอให้ใช้พิษฆ่านางเลย ไม่อย่างนั้นเราฝ่ายคนดีก็แพ้แน่!”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความฮึกเหิม ราวกับเห็นชัยชนะอยู่ตรงหน้า
ต่งซวงฉี (หมายเลขสี่) เหลือบตามองไปมา “ทั้งหมายเลขหกกับหมายเลขห้าพูดก็มีเหตุผลทั้งคู่ ข้าคิดไม่ทันหรอก ข้าขอฟังนักพยากรณ์หมายเลขสองก่อนก็แล้วกัน”
ครั้นถึงตาต่งชิงฮวา นางฟังทั้งสวี่ต้าจวิ้นที่มั่นใจสุดขีดว่าสวี่อินอินเป็นหมาป่า และฟางเหวินเหอที่พูดถึงข้อสงสัยว่า “เหตุใดเมื่อคืนหมาป่าไม่ฆ่านักพยากรณ์” เข้าไปประกอบกัน ในใจจึงเริ่มลังเลขึ้นมา
นางจึงหันมามองสวี่อินอิน “พี่หญิงสวี่ บอกข้าตามตรงเถิด เจ้าใช่หมาป่าหรือไม่?”
สวี่อินอิน: … เด็กน้อยเอ๋ย ข้าจะบอกความจริงกับเจ้าได้อย่างไรเล่า
นางยิ้มบาง ใบหน้าเรียบสงบ “หมายเลขสองกล่าวบ้าง สำหรับคำถามของหมายเลขหกว่าเหตุใดหมาป่าถึงไม่ฆ่าข้าเมื่อคืน ข้าเองก็สงสัยอยู่เหมือนกัน เดิมข้าก็คิดว่าคืนนี้ข้าคงไม่รอดเสียแล้ว และได้เตรียมใจไว้เรียบร้อย แต่หมาป่ากลับไม่เลือกฆ่าข้า”
“ส่วนหมายเลขห้าซึ่งกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจว่าจะลงคะแนนข้า และยังเร่งเร้าให้แม่มดฆ่าข้าอีก ยิ่งทำให้ข้าสงสัยในความตั้งใจของเขาเข้าไปใหญ่”
“เมื่อคืนข้ากล่าวแล้วว่าจะตรวจสอบเขา และข้าก็ได้ตรวจสอบจริง ๆ ผลที่ผู้ตัดสินชูนิ้วโป้งลงให้ข้าดู ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ข้ารู้ว่าคิดถูก คนผู้นี้มีพิรุธมากจริง ๆ”
“ข้าคิดว่าหมาป่าไม่ฆ่าข้าเมื่อคืน ก็เพราะอยากให้พวกเจ้าสงสัยข้านั่นเอง เห็นหรือไม่ เล่ห์หมาป่านี่ช่างแยบยลนัก! พอมีหมายเลขห้า หมาป่าอีกตัวก็กระโดดออกมาพูดแบบนี้เข้า ก็ยิ่งทำให้พวกเจ้าคล้อยตามสงสัยข้ามากขึ้นใช่หรือไม่เล่า?”