นางเอ่ยพลางหันไปทางต่งชิงฮวา “จงเชื่อในการวินิจฉัยของตนเอง ข้าขอไม่กล่าวมาก ฝ่ายคนดีอย่าให้ผู้มีใจแอบแฝงทำให้ระส่ำระสาย รอบนี้ข้าจะลงคะแนนให้ผู้ที่ข้าตรวจพบว่าเป็นคนร้าย จบคำ”
ต่งชิงฮวาทำหน้าอึดอัดลำบากใจ ฝั่งตรงข้ามฟางเหวินเหอก็ขมวดคิ้ว ยอมรับอย่างเสียไม่ได้ว่าคำกล่าวของหมายเลขสองมีเหตุผล หากหมายเลขห้าเป็นหมาป่าจริง เรื่องทั้งหลายก็เป็นอันอธิบายได้ ฟางจื้ออันเหลือบมองสวี่ต้าจวิ้น แล้วมองไปอีกฝั่งด้วยความงุนงง เริ่มลงคะแนน
พี่น้องสวี่ทั้งสองตัดสินใจฉับไว ต่างลงคะแนนใส่อีกฝ่าย ต่งชิงฮวากับฟางจื้ออันลังเลอยู่เนิ่นนาน ท้ายสุดชูหมายเลขห้า จากนั้นต่งซวงฉีก็ลงให้หมายเลขห้าเช่นกัน สุดท้ายฟางเหวินเหอไตร่ตรองอยู่นาน แล้วลงคะแนนที่ขัดกับใจตนให้หมายเลขห้า เพราะเห็นว่าจะลงหรือไม่ก็ไม่เปลี่ยนผลอยู่ดี ผลชัดเจน สวี่ต้าจวิ้นถูกคัดออกด้วยห้าเสียง เขาโกรธจนทุบโต๊ะ ฮึดฮัดคร่ำครวญทิ้งถ้อยคำสุดท้ายว่า “แม่มดเอ๋ย ต้องวางยาพิษหมายเลขสองให้ได้ ไม่เช่นนั้นเราต้องพ่ายแน่!” บนโต๊ะยังเหลือห้าคน คือหมาป่าสอง ชาวบ้านสอง และผู้มีหน้าที่หนึ่ง การละเล่นยังเดินหน้า ฟ้ามืด จงหลับตา
สวี่อินอินคาดได้ว่า ค่ำคืนนี้นางคงถูกลอบวางพิษ ไม่น่ารอดถึงรุ่งเช้า จึงส่งสัญญาณมือบอกแนวทางแก่ต่งซวงฉีฝั่งตรงข้ามว่าจะให้ทำสิ่งใดเมื่อเช้า แล้วเลือกสังหารหมายเลขหกฟางเหวินเหอ
หากฟางเหวินเหอไม่ใช่แม่มด การละเล่นย่อมไม่จบลงในเช้าวันนี้ ต่งซวงฉีจึงต้องดึงคะแนนของฟางจื้ออันหรือไม่ก็ต่งชิงฮวาเพียงคนใดคนหนึ่ง เพื่อคว้าชัย
แม่มดฟางเหวินเหอลืมตาขึ้น โดยไม่ลังเล ใช้พิษสังหารหมายเลขสอง
แม้คำกล่าวของหมายเลขสองจะฟังแน่นหนาหาข้อโต้แย้งได้ยาก แต่เขาก็ขอเสี่ยงสักครั้ง
รุ่งเช้า เส่าหงผู้ตัดสินประกาศ “เมื่อคืนผู้ตายคือหมายเลขสองกับหมายเลขหก” น้ำเสียงเจือความตื่นเต้นน้อย ๆ “การละเล่นจบแล้ว ฝ่ายหมาป่าชนะ!”
“อะไรนะ! เป็นอย่างไรไป?”
“ใช่แล้ว ไยจึงจบลงเช่นนี้ เกิดสิ่งใดขึ้น?”
ต่งซวงฉีกระโดดผางตบโต๊ะ ดวงหน้าตื่นเต้นยิ่ง “คุณหนูสวี่เล่นได้คล่องเหลือใจ! นำพาเราสู่ชัยชนะแท้ ๆ นับถือ นับถือ!”
ผู้ถูกคัดออกต่างกลับเข้ามาเพื่อทบทวนการละเล่น หม่าอวี่หลินอยากกระโดดข้ามฉากไปเห็นหน้าคุณหนูสวี่กับตาตนเอง
ฟางจื้ออันตบโต๊ะ “ดีจริง! แท้ที่จริงหมาป่าคือพวกเจ้าสามคนหรือ นึกไม่ถึงจริง ๆ!”
หลิวอินอินก้าวเข้ามาด้วยตาแดงก่ำ “พี่หญิงสวี่!”
ต่งชิงฮวาก็ไม่อยากเชื่อ “พี่หญิงสวี่ เป็นท่านจริง ๆ หรือ!”
สวี่ต้าจวิ้นทุบอกพะอืดพะอม “เห็นหรือไม่ ข้าบอกแล้วว่าสวี่อินอินน่ะลวงฆ่าตนเอง! พวกเจ้าก็ไม่เชื่อ ยังลงคะแนนขับข้าออกไปอีก น่าโมโหยิ่งนัก!”
เขาหันไปหาฟางเหวินเหอ “เจ้าเป็นแม่มดใช่หรือไม่ เป็นเจ้าที่วางยาพิษหมายเลขสองหรือ แล้วเหตุใดเมื่อวานจึงลงคะแนนไล่ข้า?”
ฟางเหวินเหอยักไหล่ “ข้าจะลงหรือไม่ ผลก็เหมือนเดิม” แม้เขาจะวางยาพิษถูกตัว แต่ยามแรกก็เผลอช่วยหมาป่าเข้าเสีย เฮ้อ การละเล่นนี้เล่นพลาดยิ่งนัก
คิดได้ดังนั้นจึงเหลือบมองสวี่ต้าจวิ้น “มิใช่ว่าเจ้าตามหาพี่สาวมาเพื่อเอาคืนหรือไร เหตุใดนางชนะพวกเราแล้ว เจ้าจึงยังโกรธนัก?”
สวี่ต้าจวิ้นทำหน้าเคร่ง “แม้พี่สาวข้าจะลวงพวกเจ้าได้ ข้าก็ยินดีอยู่ดอก แต่ข้าก็ไม่ลืมว่าข้าเป็นฝ่ายคนดี!”
เผิงรุ่ยหยวนซึ่งนั่งดูมาตลอดจนเลือดสูบฉีด รีบร้องขอเปิดตาถัดไป “รอบหน้าขอให้คุณหนูสวี่ลงเล่นอีกเถิด ข้าอยากขอคำชี้แนะ!”
ด้านฟางอวี้ซิงยกมือ “ตำแหน่งของข้ายกให้หลานสาวเถิด ข้าขอดูอีกตา สนุกยิ่งนัก!”
ฟางเว่ยไถก็ว่า “ข้ายกตำแหน่งให้สวี่ต้าจวิ้นเถิด ข้าอยากดูว่าพี่น้องคู่นี้จะเล่นอย่างไร”
เมื่อได้ยินดังนั้น เถาเต๋อฮุ่ยกับฟางโย่วฉินก็อยากชมอยู่เหมือนกัน จึงสละที่นั่งออกอีกสองตำแหน่ง แล้วการละเล่นใหม่ก็เริ่มขึ้น ฝ่ายสตรีมีหวังหนิงซวง ฟางหรูอี้ และสวี่อินอินที่ลงอีกตา
ฝ่ายบุรุษมีเผิงรุ่ยหยวน ฟางโจว ฟางถงสือ และสวี่ต้าจวิ้นที่ลงอีกตา เช่นเดียวกับฟางฉงอวิ๋นและฟางเหวินเหอที่ถูกเชิญให้เล่นอีกตา
ผู้ตัดสินยังคงเป็นเส่าหง ทุกคนจับไพ่ การละเล่นเปิดฉาก
“ฟ้ามืดแล้ว ขอทุกท่านปิดตา หมาป่าจงลืมตา”
ครานี้หมาป่าคือหมายเลขหนึ่งฟางหรูอี้ หมายเลขห้าฟางโจว และหมายเลขเก้าฟางเหวินเหอ สามหมาป่ายืนยันตัวตนกันแล้ว สองคนที่เหลือต่างยอมรับฟางเหวินเหอเป็นหัวหน้า คอยฟังคำสั่ง ฟางเหวินเหอกวาดตามองรอบวง แล้วชี้เป้าแรกที่สวี่อินอิน
“นักพยากรณ์จงลืมตา” สวี่อินอินที่อยู่ตำแหน่งหมายเลขสองอีกครั้งถึงกับยิ้มปลง ฟ้าดินหาได้ปรานีผู้ใด รอบก่อนนางเป็นหมาป่าลุกขึ้นสวมบทนักพยากรณ์ รอบนี้กลับได้ไพ่นักพยากรณ์จริง ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเชื่อนางหรือไม่
ช่างยากนัก นางกวาดตามอง แล้วเลือกตรวจหมายเลขเก้าฟางเหวินเหอ
ตามประสบการณ์รอบก่อน คนผู้นี้เล่นเป็น จึงต้องตรวจ ผู้ตัดสินชูนิ้วโป้งลง
สวี่อินอินยิ้มน้อย ๆ แล้วหลับตา
“แม่มดจงลืมตา...”
แม่มดฟางฉงอวิ๋นลืมตา ก็เห็นผู้ตัดสินชูหมายเลขสองให้
“……”
จะช่วยหรือไม่ช่วยดี?
รอบก่อนมีหมาป่าลวงสังหารตัวเอง รอบนี้คงไม่เล่นกลเดียวกันอีกกระมัง?
ฟางฉงอวิ๋นลังเลอยู่มาก สุดท้ายกัดฟันช่วย “นักล่าจงลืมตา”
สวี่ต้าจวิ้นที่ได้ไพ่นักล่าลืมตาขึ้น แอบชูกำปั้นเบา ๆ คิดในใจว่า หากถูกคัดออกหรือถูกฆ่า จะพาใครไปดี
“รุ่งสางแล้ว ค่ำคืนแรกปลอดภัย เริ่มกล่าวจากหมายเลขหนึ่ง”
หมายเลขหนึ่งฟางหรูอี้เป็นคนใจร้อน ซื่อจนเก็บงำไม่มิด แถมเล่นยังไม่คล่อง ได้ไพ่หมาป่าก็แทบโป๊ะแตก ดังนั้นฟางเหวินเหอจึงส่งสัญญาณให้นางทำทีว่าไม่รู้เรื่อง พูดน้อยไว้ก่อน คำกล่าวแรกจึงไม่มีสาระมากนัก กล่าวเพียงสั้น ๆ ไม่มีสิ่งใดเพิ่ม
ครั้นถึงคราวสวี่อินอินกล่าว ยาแก้พิษได้ใช้ไปแล้ว หากลุกขึ้นแสดงตัวเป็นนักพยากรณ์ย่อมถูกสังหารในยามค่ำแน่ แต่เมื่อตรวจพบตัวผู้ต้องสงสัยแล้ว นางก็แน่วแน่ว่าจะลุกขึ้นนำฝ่ายคนดีสู่ชัยชนะ