สวี่อินอินรีบเชื้อเชิญให้พวกนางนั่ง สีหน้าออกจะกระดากเล็กน้อย
“แต่เดิมพวกเรานัดกันไว้ว่าวันนี้จะไปที่ริมแม่น้ำ ล้อมวงย่างเนื้อกวางกินกัน ข้าไปไม่ได้เสียแล้ว พวกเจ้าไปเถิด สนุกให้เต็มที่ ไม่ต้องห่วงข้า”
ต่งชิงฮวาโบกมือ “เมื่อครู่นี้ข้าได้พูดกับพี่หญิงหวังแล้ว เนื้อกวางจะย่างกันที่เรือนนี้แหละ ไม่ไปที่ริมแม่น้ำกันแล้ว วันนี้พวกเราจะล้อมวงคุยกันที่เรือนท่านก็พอ!”
สวี่อินอินในใจร้องว่า อย่าเลย! สีผึ้งทาปากของนางยังซ่อนอยู่ใต้ตั่งนุ่มอยู่นั่นเอง แต่ใบหน้ากลับทำเป็นดีใจ “เช่นนั้นจะดีหรือ?”
ฟางโย่วฉินหัวเราะ “จะไม่ดีได้อย่างไร ริมน้ำมีอะไรน่าสนุกหรือ อย่างไรก็ไปได้ทุกเมื่อ ตอนนี้สิ่งที่พวกเราต้องการที่สุดคือได้เล่นการละเล่น ‘หมาป่า’ กับพี่หญิงสวี่อีกครั้ง!”
สวี่อินอิน: …… ใช่แล้ว การละเล่นนี้ช่างชวนให้หลงนัก
ต่งชิงฮวากล่าวเสริม “ตอนเช้าข้าให้คนไปส่งเนื้อกวาง เห็นว่าพี่ชายของข้ายังเพิ่งจะนอน! เมื่อคืนนั้นกลับไปยังเล่นต่อถึงยามจื่อแน่ะ! เราเองนอนหลับไปเสียกลางคัน ช่างน่าเสียดาย คราวนี้อย่าให้เสียเวลา รีบเล่นกันเถิด”
การละเล่นนี้มิได้ต้องออกแรง เพียงนั่งใช้วาจาเท่านั้น สบายจะตายไป!
เมื่อภายนอกเรือนตั้งเตาย่างเนื้อกวางเรียบร้อย บ่าวรับใช้จัดแจงภายในเรือน พวกสาว ๆ ก็เริ่มเล่นกันอีกครั้ง เล่นแล้วเล่นอีก ครั้นมากเข้า ทุกคนก็ชำนาญขึ้น ไม่ว่าหลิวอินอินที่พูดแล้วมีช่องโหว่ หรือฟางหรูอี้ที่เล่นมั่ว ๆ ต่างก็เล่นได้ดี ถึงขั้นเป็นฝ่ายหมาป่าก็ยังชนะได้
ครึ่งวันผ่านไป เหล่าสาวต่างกินดื่มกันจนพอใจถ้วนหน้า
วันพรุ่งนี้ก็ต้องกลับแล้ว ครั้นถึงยามบ่าย ทุกคนย่อมไม่ลืมจุดประสงค์หลักของการมาเที่ยวครานี้ -แช่น้ำพุร้อน
แม้สวี่อินอินจะข้อเท้าเคล็ด ก็หาได้เป็นอุปสรรคไม่ เซี่ยซินมีกำลังมาก อุ้มแบกนางไปถึงบ่อได้อย่างมั่นคง เมื่อนั่งแช่ในน้ำ ก็ไม่ต้องขยับกายใด ๆ ตลอดบ่าย ทั้งแช่ ทั้งขึ้นมากินขนม สนทนา แล้วกลับลงไปแช่ต่อ ใช้เวลาไปทั้งวันเช่นนั้น
ส่วนเหล่าบุรุษฝั่งโน้น พากันหลับยาวถึงเที่ยงใหญ่ เมื่อตื่นมากินข้าวแล้ว ก็ชวนกันไปแช่น้ำพุร้อนเช่นกัน ฟางฉงอวิ๋นเมื่อวานยังไม่ได้แช่ วันนี้จึงลงน้ำพร้อมกัน
น้ำพุร้อนอบอุ่นทำให้คนเคลิบเคลิ้มเกือบหลับ ต่งซวงฉีเอนแขนพาดขอบบ่อ หลับตาพักผ่อนอยู่เงียบ ๆ ขณะหม่าอวี่หลินกับเผิงรุ่ยหยวนพูดคุยกันเสียง
อึงอลเรื่องสารพัดทั้งใต้ฟ้า ฟางฉงอวิ๋นกับสวี่ต้าจวิ้นนั่งพิงขอบบ่อในมุมหนึ่งด้วยกัน สวี่ต้าจวิ้นเคลิ้มใกล้จะหลับ พลันได้ยินฟางฉงอวิ๋นเอ่ยขึ้นข้างหูว่า
“พี่สาวเจ้าชอบสีเขียวหรือไม่?” จู่ ๆ สวี่ต้าจวิ้นสะดุ้งจนตาสว่างในบัดดล
อะไรนะ? หมายความว่าอย่างไร? มาถามเรื่องพี่สาวเขาทำไม?
หรือว่าจะจริงดังที่ต่งซวงฉีเคยล้อไว้ครานั้น? ชายผู้นี้คงมีใจแปลก ๆ เป็นแน่!
สวี่ต้าจวิ้นมองเขาอย่างระแวง เห็นอีกฝ่ายสีหน้าสงบ ดุจกล่าวคำว่า
“เจ้ากินข้าวหรือยัง” ไม่มีท่าทีผิดปกติแม้แต่น้อย จนเขาเกือบคิดว่าตนหูแว่วไปเอง แต่ฟางฉงอวิ๋นกลับถามซ้ำอีกครั้ง ครานี้เขาได้ยินชัดถ้อยชัดคำ มิใช่หูแว่วแน่นอน
หรือว่าชายผู้นี้แอบมีใจต่อพี่สาว? ดูอย่างไรก็ไม่เห็นจะใช่นี่นา แล้วถามถึงนางเพราะเหตุใดกัน? สวี่อินอินชอบสีเขียวหรือ? เขาจำได้ว่านางทำเสื้อไว้หลายชุด ทั้งสีเขียว สีชาด สีชมพูอ่อน และสีบัวหลวงอ่อน... สีสันหลากหลายไม่ซ้ำกัน สวี่อินอินสวมสีใดก็ดูดีทั้งนั้น ส่วนจะชอบสีเขียวเป็นพิเศษหรือไม่ — เขาไม่เคยสังเกตเห็นเลย
เขาส่ายศีรษะพลางครุ่นคิดไปสารพัด ว่าฟางฉงอวิ๋นนี่หมายความประการใดกันแน่ แต่ฟางฉงอวิ๋นหาได้ใส่ใจสิ่งที่เขาคิดไม่ เห็นเขาส่ายศีรษะก็เหมือนตัดชื่อออกจากใจ แล้วเปลี่ยนเรื่องไปพูดคุยวิชาความรู้ราวกับมิได้ถามอะไรเมื่อครู่เลย
สวี่ต้าจวิ้น: …… อะไรกันนั่น! คืนนั้นเขาครุ่นคิดอยู่ทั้งคืนก็ยังไม่เข้าใจ
ครั้นรุ่งขึ้นเมื่อออกเดินทางกลับจวนเมือง ต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน สวี่ต้าจวิ้นคิดจะถามสวี่อินอินเสียหน่อย แต่สวี่อินอินกลับเป็นฝ่ายถามขึ้นก่อน “ฟางฉงอวิ๋นหน้าตาดีหรือไม่?”
สวี่ต้าจวิ้น: !!!
“หมายความว่าอย่างไร? พวกเจ้าลับหลังแอบพบกันแล้วหรือ? มิฉะนั้นอยู่ดี ๆ จะมาถามถึงกันได้อย่างไร?”
สวี่อินอินทำหน้างุนงง พลางค้อนเขา “เจ้าจะโง่หรือไร หากข้าเคยพบเขาแล้ว ข้ายังต้องถามเจ้าหรือว่าเขาหน้าตาดีหรือไม่? ข้าตาบอดกระนั้นหรือ?”
สวี่ต้าจวิ้นยังไม่คลายสงสัย สีหน้าไม่เชื่อถือ “แล้วเจ้ามาถามเช่นนี้เหตุใด อยู่ดี ๆ จะมาพูดถึงเขา เพราะเหตุใดกัน?”
สวี่อินอินถอนใจพลางตอบ “ข้าเพียงแต่อยากรู้เท่านั้น คำที่ว่า ‘คนเสียงไพเราะมักหน้าตาไม่งาม’ นั้นเป็นจริงหรือไม่”
แน่นอนว่ายังมีคนที่ทั้งเสียงดีและรูปงามอยู่ แต่ในหมู่คนธรรมดาทั่วไป การจะพบคนที่มีพร้อมทั้งสองสิ่งนั้น ช่างยากนัก เมื่อสวี่ต้าจวิ้นฟังถึงตรงนี้ก็พอเข้าใจเหตุผลของนาง พลันในหัวนึกถึงเสียงของฟางฉงอวิ๋นขึ้นมา