ผู้เฒ่าสวี่กล่าวว่า “รอเรื่องของต้าหลางตกลงแล้ว ข้าก็จะฝากให้อาหญิงของเจ้าช่วยดูเรื่องของซื่อยาด้วย!”
——
เมื่อสวี่ชุนซานได้ยินดังนั้น ก็คิดในใจว่า ถ้าดำเนินเรื่องไวเพียงนี้ เกรงว่าปีหน้าคงจะต้องหมั้นกันแน่แล้วหรือไม่? แต่ฝ่ายลูกสาวนั้น ยังมิได้เร่งร้อนเลยสักนิด
เรื่องนี้ลูกสาวฝากเขาให้ช่วยดู เขาก็ต้องหาทางถ่วงเวลาไว้ให้ดี
ครั้นคิดดังนั้น เขาก็กลอกตาเล็กน้อยก่อนกล่าวขึ้นว่า “ท่านพ่อ เรื่องของซื่อยา ยังไม่ต้องรีบหรอกกระมัง? ตามลำดับจากพี่ถึงน้อง อย่างไรก็ควรให้เรื่องของซานหลางตกลงก่อน แล้วค่อยถึงซื่อยาไม่ใช่หรือ?”
ผู้เฒ่าสวี่เหลือบมองลูกชายหนึ่งที “ซานหลางน่ะก็แก่กว่าซื่อยาแค่ครึ่งเดือน จะให้เร่งก่อนนางก็ไม่จำเป็น รอถึงปีหน้าค่อยพูดถึงก็ยังทัน ส่วนเรื่องซื่อยา ตอนนี้ต่างหากที่ควรใส่ใจให้มาก”
การหาคู่ ดูตัว หมั้นหมาย จนถึงแต่งงาน ทั้งขบวนการต้องหาฤกษ์ยามให้เหมาะ ดีที่สุดคือใช้เวลาครึ่งปีจึงจะสำเร็จ หากเลยปีใหม่นี้แล้วยังไม่เริ่ม ซื่อยาก็จะอายุสิบเจ็ดแล้ว สวี่ชุนซานได้แต่เงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะรีบกล่าวต่อ “แต่ร้านของเราตอนนี้ยังต้องพึ่งซื่อยาอยู่มิใช่หรือ? ในสมุดเล่มนั้นยังมีอีกหลายอย่างที่ยังทำไม่เสร็จ หากนางแต่งออกไปก่อน แล้วร้านเราจะทำอย่างไรดี? อย่างไรก็ต้องรอจนทำทุกอย่างในสมุดให้เสร็จเสียก่อน ให้คนในบ้านเรียนรู้กันครบ ทั้งบ้านพี่ใหญ่พี่รองต่างมีร้านของตนแล้วและมั่นคงดีแล้ว ค่อยให้ซื่อยาแต่งออกไปเถิด”
อย่างไรเสีย สิ่งที่อยู่ในสมุดเล่มนั้น จะเสร็จเมื่อไรก็ขึ้นอยู่กับสวี่อินอินพูดคำเดียว ถ้าอยากแต่งเมื่อไร ก็บอกว่า “ทำเสร็จแล้ว” เท่านั้นเอง สวี่ชุนซานพูดจบ ก็เห็นบิดาจ้องตาเขาเขม็ง
เขาสะดุ้ง “ท่านพ่อ มองข้าทำไมเช่นนั้นเล่า?” ผู้เฒ่าสวี่สูดหายใจลึก พยายามกดอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมา ถึงอย่างไรลูกชายก็โตแล้ว อีกไม่นานก็จะได้อุ้มหลานตนเอง เขาจึงยังไว้หน้าให้บ้าง หากเดี๋ยวมีแขกเข้าร้านมาเห็นเข้าคงไม่งามนัก แต่ไม่ตีสักหน่อยก็คงจะกลั้นไม่อยู่ จึงได้ชี้หน้าลูกชายแล้วด่าเสียชุดใหญ่
“ลองฟังเจ้าพูดสิ นี่มันคำพูดของคนหรือของอะไร? เป็นคำของคนเป็นพ่ออย่างนั้นรึ? ข้าคิดว่าเจ้ากลับตัวได้แล้วแท้ ๆ ไยถึงยังพูดอะไรเลวร้ายไร้หัวใจเช่นนี้อีก! เจ้ามิใช่รักลูกสาวหรือ? แล้วพูดคำแบบนี้ออกมาได้อย่างไร! เจ้าคิดอย่างไรในหัวกันแน่ ซื่อยานั่นก็ลูกสาวแท้ ๆ ของเจ้า เจ้ารังแกใครไม่รังแก มารังแกลูกตัวเองหรือ? หรือว่าลูกสาวติดหนี้เจ้ากับบ้านนี้อย่างนั้นหรือ? ถึงต้องอยู่ใช้หนี้ไม่ให้แต่งไปตลอดชีวิต? เจ้ากินอยู่ได้ก็เพราะลูกสาวหรือไง? เจ้าไม่มีแขนไม่มีขาหรือถึงคิดอะไรไม่ได้เลย? ของในสมุดนั้นยังทำไม่หมดแล้วอย่างไร? ก็ให้เอาเป็นสินสมรสติดตัวไปสิ นางแต่งไปก็เปิดร้านของตนเองได้ มีรายได้มั่นคงก็ยังดีไม่ใช่หรือ? เจ้าเป็นพ่อแท้ ๆ แต่กลับไม่คิดเพื่อประโยชน์ของลูก พูดคำเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร! คำนี้กลืนกลับเข้าไปเดี๋ยวนี้นะ! ต่อไปห้ามพูดอีก หากให้ซื่อยาได้ยินเข้า นางคงเสียใจแค่ไหนรู้หรือไม่!”
สวี่ชุนซานหน้าสลด “ขอรับ ๆ ท่านพ่อ ข้ารู้แล้ว ข้าผิดเอง ข้าเพียงแค่ไม่อยากให้ซื่อยาแต่งออกไปเร็วเกินไปเท่านั้นเอง!”
ผู้เฒ่าสวี่ชะงัก มองลูกชายอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เริ่มเข้าใจ แท้จริงลูกชายมีลูกสาวเพียงคนเดียว จะไม่รักได้อย่างไร เขาเองเมื่อคราวก่อนก็ยังเสียดายลูกสาวตอนแต่งออกไป เพราะเมื่อหญิงแต่งงานแล้ว ก็กลายเป็นคนของบ้านอื่น แม้กลับมาบ้านตนก็เรียกว่า “กลับเรือนมารดา” แล้วจะกลับได้บ่อยสักเพียงใดเล่า
ที่แท้ เจ้าลูกนี่ก็แค่ไม่อยากให้ลูกสาวต้องแต่งออกไปเท่านั้นเอง เข้าใจได้อยู่หรอก
เขาจึงผ่อนเสียงลง “ชุนซานเอ๋ย ลูกสาวโตแล้วก็ต้องออกเรือน จะให้เราเก็บไว้อยู่บ้านตลอดชีวิตได้อย่างไร?”
สวี่ชุนซานคิดในใจว่า — ถ้าให้ข้าเลือกได้ ข้าก็อยากให้ลูกสาวอยู่บ้านตลอดชีวิตด้วยซ้ำ หลานชายของท่านพ่อคนหนึ่ง ข้ายังตั้งใจไว้ในใจแล้วว่าจะให้เป็นคู่กับนางในอนาคต!
แม้คิดต่างจากบิดา แต่เมื่อเห็นความรักความห่วงใยในแววตาผู้เฒ่า เขาก็อ่อนใจลง
จึงเอ่ยปลอบ “ข้าก็อยากให้ซื่อยาแต่งดีอยู่สุขเช่นกัน ท่านพ่อดูสิ ตอนนี้พวกเราแค่ทำร้านเล็ก ๆ มีเงินอยู่บ้างเท่านั้น นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรเลย ไม่มีตระกูล ไม่มีชื่อเสียง จะหาคู่ให้ลูกที่เหมาะสมก็ลำบาก บ้านที่เราพอใจเขาคงไม่มอง ส่วนบ้านที่มองเรา เราก็คงไม่อยากยกลูกให้ไป
ข้าจึงคิดว่า อย่าเพิ่งเร่งเรื่องนี้ รอให้ลิ่วหลางสอบได้ก่อนเถิด ต่อให้ได้เพียงระดับซิ่วไฉ พอมีชื่อว่าเป็นพี่สาวของซิ่วไฉ คำสู่ขอก็จะสูงขึ้นอีกขั้น ถ้าได้เป็นพี่สาวของผู้สอบได้ระดับจวี่เหริน หรือของขุนนางขึ้นมาอีก จะไม่ดียิ่งกว่าหรือ?”
“ท่านพ่อ ท่านว่าอย่างไร?”
คำพูดนั้นทำให้ผู้เฒ่าสวี่อดรู้สึกฮึกเหิมไม่ได้ หลานชายนั้นฉลาดหลักแหลม ใครจะรู้ อาจสอบได้จริง ๆ ก็เป็นได้ หากเขาสอบได้ถึงขั้นจวี่เหรินหรือจิ้นซื่อ จะเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลเพียงใด ถึงเวลานั้น พี่สาวของเขาย่อมหาคู่ครองดี ๆ ได้แน่นอน แต่... ลิ่วหลางตอนนี้ยังอายุเท่าไรเอง?
ต่อให้เป็นเด็กอัจฉริยะ จะสอบได้เป็นบัณฑิตตอนอายุสิบแปดหรือ?
สมมุติว่าได้จริง ตอนนั้นซื่อยาก็อายุยี่สิบเอ็ดแล้ว! หญิงใดยี่สิบเอ็ดแล้วยังไม่ออกเรือน จะไปเป็นภรรยารองของผู้อื่นหรือ หรือต้องหาสามีที่อ่อนวัยกว่านางอีกหรือ?
ผู้เฒ่าสวี่ได้แต่ส่ายหัวในใจ เขาไม่เห็นด้วยกับความคิดเพ้อฝันของลูกชาย แต่ก็ไม่เอ่ยค้านออกมาตรง ๆ เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าลูกคนนี้ก็ทำไปด้วยความรักต่อลูกสาวนั่นเอง
จึงตอบอย่างอ่อนโยนว่า “ก็ลองดูไปก่อนเถิด หากยังหาคู่ที่พอใจไม่ได้จริง ๆ ค่อยว่ากันอีกที”
แต่ในใจกลับคิดแน่วแน่แล้ว ว่าต้องไปพูดกับน้องสาวตนให้ช่วยดูเรื่องนี้ให้เต็มที่ ขอให้ซื่อยาได้แต่งกับครอบครัวที่เหมาะสมที่สุด ไม่ต้องเป็นบ้านสูงศักดิ์ ขอเพียงบ้านฐานะดีพอ มีชีวิตไม่ต้องลำบาก สามีมีใจรักใคร่ บิดามารดาสามีไม่ดุดัน วันคืนราบรื่นก็เพียงพอแล้ว
——
วันที่ยี่สิบเก้าเดือนสิบสอง ร้านรวงในตัวเมืองส่วนใหญ่ปิดทำการกันเกือบหมด ร้านของตระกูลสวี่เองก็เปิดแค่ครึ่งวัน ตอนเช้าเปิดรับลูกค้าที่มารับของที่สั่งไว้ พอส่งของครบแล้วก็ปิดร้านลง
ระหว่างที่อาหารกลางวันกำลังเสร็จพอดี สวี่อินอินกับสวี่ต้าจวิ้นช่วยกันตรวจสมุดบัญชี ปิดยอดไว้ รอเปิดร้านอีกครั้งในวันที่ห้าของเดือนอ้าย ซึ่งจะเป็นบัญชีเล่มใหม่ของปีหน้า