หลิวซื่อเห็นเช่นนั้น ดวงตาหมองคล้อยไปชั่วขณะ คงระลึกถึงเรื่องทะเลาะเพราะผักป่าคราวก่อน แต่ความหวั่นหวาดนั้นก็สิ้นไปในพริบตา เมื่อนึกถึงความถูกเหยียดหยามที่ลูกชายต้องประสบ โทสะทั้งสิ้นผุดขึ้นทั่วร่าง นางมิได้คำนึงถึงสิ่งอื่นใดอีกต่อไป
นางตบต้นขาเบา ๆ แล้วร้องครวญขึ้นเสียงดัง “ถูกกลั่นแกล้งแล้ว! ครอบครัวสวี่เขากลั่นแกล้งเรา! จะบีบให้ตายกันให้ได้! พวกท่านมาดูสิ!”
ก่อนนางตะโกน ครอบครัวโจวและบ้านสือก็ได้ทยอยมาถึงแล้ว เพียงคำครวญยิ่งใหญ่ เสียงคนทั้งหมู่บ้านก็ตามมาดูความวุ่นวายกันยกใหญ่
หลิวซื่อทอดสายตามองไปรอบแล้วตบมือครืน ใบหน้ายิ่งร้องขึ้นเสียงดังว่า “บ้านสวี่นี่ช่างกลั่นแกล้งผู้อื่นนัก! ข้าเพียงมาขอให้พวกท่านรับผิดชอบเท่านั้นเอง หากท่านทั้งหลายพิจารณาเถิด เห็นหรือไม่ว่าเหล่าสตรีในบ้านสวี่ช่างไร้ใจยิ่งนัก ถึงกับให้คนสี่คนมารุมตบตีข้าคนเดียวเสียให้ได้! คิดกันหรือว่ามีเงินเพียงน้อยก็เป็นใหญ่ได้แล้วหรือ ไยจึงดูถูกชาวหมู่บ้านของเราเช่นนี้!”
หญิงคนหนึ่งอดไม่ได้เอ่ยว่า “แม่ของโก่วตัน เจ้าพูดอย่างไร ไยกล่าวเช่นนี้ได้เล่า ครอบครัวสวี่เขากลั่นแกล้งเจ้าอย่างไร ข้าฟังไม่ออกจริง ๆ”
คนทั้งหลายต่างสงสัยไปตาม ๆ กัน หลิวซื่อลากลูกชายมายืนข้างหน้า ชี้ไปยังฝั่งบ้านสวี่แล้วกล่าวว่า “บ้านโน้นดูถูกคน พวกเขากลั่นแกล้งพวกเรา เมื่อสักครู่กลับมาถึงหมู่บ้าน เขาแจกขนมให้ลูกของบ้านโจว บ้านสือก็ได้ เด็กของบ้านอื่นคนก็มี แต่ทำไมหากถึงลูกข้า โก่วตัน กลับไม่ยอมให้! เจ้าว่าจงใจกลั่นแกล้งไม่?
ถ้าเขาจะไม่ให้ จงอย่าให้ใครทั้งนั้น! ใครอยากได้ขนมพวกเจ้าเล่า! ทำไมคนอื่นได้ แต่ทำไมโก่วตันไม่ได้? เด็กจะคิดอย่างไรในใจ! ข้าโดนกลั่นแกล้งจริง ๆ!”
ผู้คนได้ยินแล้วถึงกับตกใจว่า ทั้งเรื่องทั้งหมดเป็นด้วยเหตุข้อนี้หรือ
เรื่องเล็กเพียงขนมเม็ดหนึ่ง จะถือกันปานนั้นเลยหรือ พอให้ก็เป็นบุญคุณ ไม่ให้ก็ช่างเถิด ฝ่ายใดยังคิดว่าคนโน้นติดค้างตนเล่า?
ผู้เฒ่าสวี่เองก็นึกไม่ถึงจะต้องมีเรื่องเพราะขนม เขามองโก่วตัน เด็กน้อยผู้นั้นเขาไม่ค่อยคุ้นเคยนัก เด็กที่มาวิ่งมารอบ ๆ หน้านั้นมากจริง แต่เขาก็แน่ใจว่าได้แจกขนมให้ทุกคนไม่มีตกหล่นเป็นแน่
“เจ้ามั่นใจหรือว่าลูกเจ้า โก่วตัน อยู่ที่นั่นจริง ๆ เมื่อครู่?” เขาถาม เมื่อยังมิทราบต้นเหตุ จึงต้องชี้แจงก่อนแล้วค่อยว่าต่อไป
หลิวซื่อเห็นผู้เฒ่าสวี่ถามเช่นนั้น ดวงตาวูบไหว น้ำเสียงก็ดังก้องตอบว่า “จะไม่อยู่ได้อย่างไร! โก่วตันของข้ายืนด้านหลังเจ้าเลย เจ้ามองเห็นแต่ไม่ยอมให้ ทำอย่างนี้ทำไม! หรือว่าเมื่อก่อนคนบ้านข้าขอยืมเงินต้าโจว มันทำตาไม่ดีใส่ท่านใช่ไหม ท่านจึงเกลียดเรา จึงจงใจเอาแต่เด็กไม่ได้?”
นางชี้นิ้วใส่ผู้เฒ่าอย่างไม่ยั้งคิด
แม่เฒ่าบ้านสือได้ฟังทนไม่ไหว จึงโพล่งสวนขึ้น “แม่ของโก่วตัน เจ้าจะเอาอะไรตะคอกมาถึงบ้านเขาเช่นนี้ ใครเป็นคนติดค้างเจ้า หากพวกเราไม่ให้เจ้าข้าวสาร เจ้าเมื่อหน้าถามพวกเราบ้าง เจ้าอยากจะมาด่าพวกเราหรือ? เจ้าทำเช่นนี้ ใครจะอาศัยอยู่หมู่บ้านเดียวกับเจ้าได้เล่า!”
ผู้คนจึงพากันเอ่ยเห็นด้วยและพากันติเตียนหลิวซื่อ ในหมู่บ้านผู้ใดมีไมตรีจิตกับหลิวซื่อย่อมเตือนสติเธอให้เลิกราเถิด ใกล้วันปีใหม่แล้ว จะมาทะเลาะเพราะเรื่องไรเล่า นางหลิวยังไม่ยอมรับ คว่ำก้นลงนั่งพื้น ร้องไห้ครวญอย่างอุตลุด
“ต้าจ้วง ข้าเรียกเจ้าว่า ต้าจ้วง ใจแข็งหนอ! เจ้ากลับมาเร็วเถิด พวกเขาต่างฉวยโอกาสตอนเจ้าไม่อยู่ กลั่นแกล้งแม่ลูกเรา เหมือนจะให้ฆ่าตายให้รู้แล้วรู้รอด! พวกเจ้าต้องการให้แม่ลูกเราผูกคอตายหน้าบ้านพวกเจ้า เจ้าจึงจะพอใจหรือ!”
ถ้อยคำเช่นนี้ชวนให้ขุ่นเคืองนัก แม่เฒ่าสวี่โกรธจนหน้าซีด หากมิได้ลูกสะใภ้ค้ำจุนไว้คงล้มพับไปแล้ว จางซิ่วหลานเห็นท่าไม่ดี เตรียมจะลุกขึ้นตำหนิอีกคำหนึ่ง แต่ขณะนั้น ท่ามกลางฝูงชน มีเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งอ่อนเสียงกล่าวว่า “เมื่อครู่ขณะที่ท่านปู่สวี่ให้ขนมแก่เรา โก่วตันไม่ได้อยู่ที่นั่นจริงๆขอรับ”
เด็กชายกล่าวจบ หลิวซื่อก็เหลือบมองหน้าเด็กนั้น ดวงตากลายเป็นดุดันกล่าวว่า “เจ้าดูให้แน่หรือ เด็กน้อยผู้ใด กล้าจะปากเสียพูดเท็จ ระวังปากเน่าเถอะ!”
เด็กน้อยตื่นกลัว รีบหลบเข้าซบอ้อมอกมารดา
หญิงคนนั้นที่เป็นแม่เห็นลูกตนถูกเรียกปากเสีย จึงสวนกลับอย่างไม่ปรานี “ไม่รู้ว่าใครปากเน่า! ลูกของข้านั้น ‘กังหย่า’ ไม่เคยพูดเท็จ ข้าไม่ให้เจ้าพูดว่าโก่วตันนะ! ข้าเห็นโก่วตันขโมยของ ขโมยไข่ไก่บ้านคนอื่นไป นี่ไม่ใช่เรื่องปกติหรือ?
ก่อนหน้านี้ข้าไม่ยอมเอ่ย เพราะเกรงว่าเด็กจะขายหน้า แต่แม่ของโก่วตันกลับไม่สอนลูกดี ยังพามาแสดงพฤติกรรมหยาบคายเพื่อจะหลอกเอาขนมจากคนอื่น นี่ข้าไม่พอใจนัก!”
แม่เฒ่าสวี่ฟังแล้วยิ่งโมโห “ข้านึกมาตลอดว่าไข่แม่ไก่ของข้าหายทุกที เหตุใดจึงเก็บไม่ทัน พบคำตอบแล้วว่าถูกโก่วตันเอาไป!”
เมื่อถูกกล่าวอย่างเปิดเผย หลิวซื่อกลับไม่มีความละอาย กลับจ้องหญิงคนนั้นด้วยสายตาแข็งกร้าว “โอ้ ถ้าเช่นนั้นทำไมเจ้าจึงมิได้พูดก่อน? ก็เพราะเจ้าไปกินของเขา พอคนให้ขนมก็อ่อนข้อจึงมาออดอ้อนพวกเราเช่นนี้หรือ? ออดอ้อนแล้วจะได้อะไรเล่า คนเขาจ้างทำงานก็ไม่จ้างเจ้าหรอก เจ้าคิดว่าตนเองเป็นผู้ใดข้าต้องหวั่นเกรงพวกเจ้าหรือ!”
หญิงคนนั้นได้ยินคำกล่าวเช่นนั้น ใบหน้าซีดสลับแดง พูดไม่ออก
หลิวซื่อชำเลืองกลับไปยังผู้เฒ่าสวี่ ตะโกนว่า “ทำไมไม่ให้โก่วตันขนม! วันนี้เจ้าต้องให้คำตอบแก่ข้า มิฉะนั้น แม่ลูกเราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!”
คนทั้งหลายช่างไม่คุ้นเคยกับผู้อวดดีเช่นนี้ จางซิ่วหลานนึกถึงสมัยที่ตนและสามีค้าขายเริ่มแรก ตั้งแผง แกมความระทมที่ยังต้องเจอพวกก่อเรื่อง หากอ่อนข้อคนพาล วันหน้าพวกนั้นก็จะกลับมาวุ่นวายอีก
เมื่อพบคนพาลกล้าหน้าด้านเช่นนี้ เขาจึงไม่ยอมอ่อนข้อไปง่าย ๆ จางซิ่วหลานขึ้นแขนยืดเสื้อ ใบหน้าขึงแล้วชิงตะโกนด่า “อย่างไรเล่า เจ้ายิ่งใหญ่กว่าคนอื่นนักหรือไร ต้องการให้ข้าหอบหีบทองหีบเงินมาเต็ม ๆ มอบขนมให้เจ้าเข้าบ้านหรือ? ข้าจะไปให้เจ้ากินหรือไม่ก็เชิญเข้าเรือนนอนซะเลยหรือ? หากจะอาละวาดก็จงมองดูที่ใดก่อน เผื่อเจ้าคิดว่าบ้านข้าข่มเหงง่ายนักหรือ หันมามองตัวเองเสียก่อนเถิด เจ้าจะเป็นอะไร! รีบ ๆ ไปจากที่นี่เสีย! หากไม่ไป ข้าจะเอาไม้กวาดสากส่ายใส่เจ้า!”
คำพูดนั้นยังไม่ทันขาด มือของนางก็คว้าไม้กวาดใหญ่ขึ้น โบกไปมาเตรียมจะตวัดใส่หลิวซื่อทันที
หลิวซื่อมิหวาดหวั่นผู้คนมองอยู่มากมาย ตะโกนตอบกลับอย่างท้าทาย “อย่างไรเล่า อยากตีให้ตายหรือไร มาตีตรงนี้สิ มาตีเลย หากตายมิได้ ข้าจะอาศัยอยู่ในบ้านเจ้าไปชั่วชีวิต ไม่ยอมจากไป ให้ข้าได้เป็นบรรพบุรุษในบ้านเจ้า!”