พอได้ฟังดังนั้น ฟางไป๋ซื่อก็ไม่พอใจขึ้นมา จ้องเขาเขม็ง “กระทบอะไรหรือ? จะกระทบสิ่งใดกัน?” หลานชายนั้นมีเพียงอู๋ถงคอยรับใช้ อยู่ข้างกายยังไม่เคยรับสาวใช้แม้คนเดียว มิได้เหมือนลูกพี่ลูกน้องที่ให้หญิงงามคอยปรนนิบัติข้างหมอน เขาวางตนเคร่งครัดถึงเพียงนี้ จะไปกระทบอันใดเล่า
บุตรชายบุตรสะใภ้ก็จากไปแล้ว นางกับสามีแก่เฒ่าสองคน เหลือเพียงหลานชายคนนี้ นางในใจเพียงหวังให้หลานชายได้แต่งภรรยาที่รู้หนาวรู้ร้อน กลับมาทะนุถนอม เอาใจใส่และเข้าอกเข้าใจเขาเสียเร็ววัน อีกทั้งอยากให้มีลูกหลานสืบสกุล เสียงหัวเราะให้คึกคัก จะได้มีชีวิตชีวาในจวนบ้าง
“ปีนี้ฉงอวิ๋นก็จะลงสนามแล้วมิใช่หรือ? ท่านก็มิได้ว่าอย่างไรหรือ ด้วยวิชาความรู้ของเขา ผ่านการสอบระดับเซียนซื่อ(อำเภอ)ไปจนถึงการสอบระดับหยวนซื่อ(สำนัก) ย่อมไม่เป็นปัญหา ข้าคิดว่าหลังปีใหม่จะเริ่มจัดการให้เขาเสียบ้าง ก็หาได้ขัดข้องอันใดไม่ ท่านพวกบุรุษนั่นแล มิค่อยใส่ใจเรื่องในบ้าน ดันนึกว่าการสู่ขอนัดหมายจนถึงแต่งนั้นทำกันในชั่วครู่ ที่เชื่องช้าก็สองสามปีเชียวนะ!”
ฟางอาจารย์กดใจมิให้หลานลงสนามก่อนหน้ามาตลอด ก็เพื่อให้สั่งสมวิชาให้เต็มที่ ตั้งใจให้ฮึดเพียงครั้งเดียวคว้าบัณฑิตมา บัดนี้เห็นว่าถึงกาลแล้ว การสอบอยู่ไม่ไกล เขาไม่ยอมให้มีสิ่งใดมารบกวนจิตใจหลาน
ทว่าก็เห็นใจความห่วงใยของภรรยาต่อหลานอยู่ไม่น้อย จึงยอมผ่อนผันว่า “เช่นนั้นรอให้ผ่านการสอบหยวนซื่อเสียก่อน ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เจ้าก็เริ่มจัดการเรื่องสู่ขอให้ฉงอวิ๋นเถิดดีหรือไม่”
หลังการสอบสำนัก ก็ล่วงเข้ากลางปีไปแล้ว เท่ากับผ่านไปอีกหนึ่งปี เมื่อนึกถึงตนที่แต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อย ลูกชายก็หาได้เข้มงวดเรื่องนี้ ไยเล่าตนจึงต้องไปกีดกันหลานไม่ให้หมั้นหมายแต่เนิ่น ๆ?
ฟางไป๋ซื่อบ่นพึมพำคำหนึ่ง แล้วไม่เอ่ยโต้ตอบสามีอีก เพียงหันไปถามหลานว่า “ฉงอวิ๋น เจ้าคิดเช่นไร?”
ฟางฉงอวิ๋นเข้าใจดีถึงความรักห่วงใยของย่า และเข้าใจยิ่งกว่าถึงความหวังที่ปู่ฝากไว้ ตัวเขาเองก็ยังคงกำหมัดแน่น มุ่งหมายจะสอบให้ได้ชื่อเสียง ทว่าความเคร่งครัดมิได้ต้องพิสูจน์ด้วยการแต่งหรือไม่แต่ง เขาคุมตนเองได้ ต่อให้แต่งแล้ว ก็ไม่ให้กระทบต่อการอ่านหนังสือเข้าสอบอย่างแน่นอน หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงเออออไปตามคำของปู่ แต่บัดนี้ คลื่นในใจใช่ว่าจะสงบ เขามิอาจทำเป็นไม่ใส่ใจได้อีก
คุณหนูชุดเขียวผู้นั้น ดูท่าถึงวัยที่ควรพูดเจรจาสู่ขอแล้ว เขากลัวว่าหากมัวผัดผ่อน นางอาจมีคู่หมั้นไปเสียก่อน ทว่าคนงามนั้นเป็นผู้ใด เขายังไม่อาจรู้แน่ชัด ครั้นตริตรองอยู่ชั่วครู่ เขาก็มิได้เอ่ยความในใจ เพียงว่า
“ท่านย่า รอถึงหลังปีใหม่ค่อยพูดกันเถิด”
ฟางไป๋ซื่อหาได้จับพิรุธไม่ คิดเพียงว่าหลานกลัวนางจะลำบากใจ จึงยอมผ่อนปรนเอ่ยออกมาเช่นนั้น แต่ฟางอาจารย์กลับมองหลานชายอยู่เนิ่นนาน หาได้กล่าวสิ่งใด กินเสร็จ ฟางฉงอวิ๋นกลับเรือนตน เขาเป็นคนมีระเบียบวินัย ตั้งใจจะทำสิ่งใดในแต่ละวันย่อมทำให้แล้วเสร็จ
หากมีเรื่องติดขัด กลางคืนก็จะจุดตะเกียงชดเชยให้ครบ ตามเวลาแล้วควรเป็นช่วงพักกลางวันสองเค่อ จากนั้นจึงลุกมาฝึกอักษร ทว่ากลางวันนี้ ฟางฉงอวิ๋นวางการงีบไว้ก่อน พอรอให้อู๋ถงกินข้าวแล้ว เขาก็อดถามไม่ได้ “ยังสืบไม่พบอีกหรือ?”
นับแต่กลับจากเมืองน้ำพุร้อน ฟางฉงอวิ๋นก็สั่งใช้อู๋ถงให้ไปสืบความของเหล่าคุณหนูอย่างลับ ๆ ผลที่ได้ นอกจาก เถาเต๋อฮุ่ย กับ ฟางโย่วฉิน แล้ว ผู้ที่วัยพอจะตรงกับคุณหนูชุดเขียวที่เขาได้พบ มีอยู่สามคน คือ คุณหนูหวัง หวังหนิงซวง พี่สาวของฟางจื้ออัน ฟางหรูอี้ และพี่สาวของสวี่ต้าจวิ้น สวี่อินอิน
แต่ก็ยังไม่อาจปักธงได้ ด้วยสตรีวัยนี้รูปร่างความสูงมิได้แตกต่างกันนัก อ่อนกว่าหนึ่งสองปีก็ยากจะแยกแยะ ต่งชิงฮวา กับ หลิวอินอิน ก็เป็นไปได้เหมือนกัน เพื่อกันพลาด ฟางฉงอวิ๋นจึงสั่งให้อู๋ถงไปตรวจดูเสียตรง ๆ ว่าในวันที่สิบแปดเดือนสิบสองนั้น ใครบ้างไปวัดผู่หนิง
สองสามวันนี้ อู๋ถงวิ่งเต้นจนขาแทบหลุด เช้าวันนี้ก็ยังตระเวนอยู่นอกบ้าน
ครั้นเพิ่งกลับมากินข้าว นายท่านก็ถามขึ้นทันที อู๋ถงลอบประหลาดใจนัก
ตั้งแต่เมื่อใดที่คุณชายของเขาใส่ใจสิ่งใดถึงเพียงนี้ แถมยังเป็นเรื่องของคุณหนูอีกด้วย อู๋ถงแอบมองนายหนึ่งครั้ง ก็ยังจับพิรุธมิได้ ดีที่วันนี้ออกไปแล้วมีความคืบหน้า
เขาจึงเรียนว่า “วันนั้น คุณหนูตระกูลหวังกับคุณหนูตระกูลสวี่ ล้วนไปวัดผู่หนิงขอรับ” สองคนไปทั้งคู่หรอกหรือ ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้ ฟางฉงอวิ๋นอดตื่นตะลึงมิได้ ครั้นตริตรอง เขาก็สั่งให้อู๋ถงไปสืบต่อ ดูว่าทั้งสองวันนั้นสวมอาภรณ์สีใด
อู๋ถง: “……”
“คุณชาย ท่านช่างหาเรื่องยากให้กับบ่าวเกินไปแล้วนะขอรับ กว่าบ่าวจะรู้แน่ชัดว่าคุณหนูทั้งสองไปวัดผู่หนิงกันวันนั้น ก็สิ้นแรงไม่น้อย บัดนี้ผ่านไปสิ้นสิบวัน จะให้รู้ว่าพวกนางสวมสิ่งใดในวันนั้น เห็นจะยากลำบากยิ่งนัก”
ว่าพลางแอบเหลือบตามองนาย เอ่ยเสียงแผ่วว่า “ตามความคิดบ่าว คุณชายควรหาโอกาสไปพบคุณหนูทั้งสองด้วยตนเองจะดีกว่า ทั้งสะดวก ทั้งไม่พลาดผิด”
ฟางฉงอวิ๋นเหลือบมอง เขาก็ก้มหน้ามองรองเท้าตนทันที
เงียบอยู่ครู่ ก็ได้ยินคุณชายเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ไม่ต้องไปสืบแล้ว ออกไปเถิด”
อู๋ถงชะงักเหลือบแลนายน้อยวูบหนึ่ง จึงค่อยล่าถอยออกมา พอพ้นประตูห้องหนังสือ ปิดประตูเรียบร้อย อู๋ถงก็หันกลับไปมองลอบลูบคางตน ในฐานะเด็กหนังสือคู่กาย บ่าวคนสนิท ผู้ติดตาม และยังทำหน้าที่เยี่ยง “สาวใช้” ให้คุณชาย การแบ่งเบาความกังวลของนาย คือหน้าที่โดยชอบ ย่อมมิอาจละเลยได้ เขาจะทนเห็นคุณชายเศร้าใจเพราะเรื่องนี้อยู่ได้อย่างไร นั่นมิใช่สิ่งที่เด็กหนังสือคู่กาย บ่าวคนสนิท ผู้ติดตาม และ “สาวใช้” ที่ดีพึงกระทำ ครั้นตัดสินใจ อู๋ถงก็เผ่นเท้าออกนอกลานไปทันที
คุณชายฝึกอักษรไม่ชอบให้ใครรบกวน อีกทั้งเคยชินกับการโขลกหมึกเอง ไม่ต้องคนคอยรับใช้ อาศัยช่องว่างนี้ เขาจะไปให้ไวและกลับให้ไว บ้านสกุลสวี่
กลับหมู่บ้านไปฉลองปีใหม่แล้ว การออกนอกเมืองยุ่งยากนัก ส่วนบ้านตระกูลหวังอยู่ใกล้ แค่ตรอกซงเซียงข้างหน้าเท่านั้น
อู๋ถงคิดง่าย ๆ เพียงสืบให้ชัดว่าคุณหนูตระกูลหวังใช่คนผู้นั้นหรือไม่ เรื่องทั้งปวงก็คลี่คลาย หากมิใช่คุณหนูหวัง ก็ต้องเป็นคุณหนูสวี่แน่ ๆ เช่นนั้นก็ไม่ต้องไปบ้านสวี่สืบซ้ำให้เสียเวลา