อู๋ถงพอคิดได้ก็รีบตรงไปยังบ้านตระกูลหวังทันที แน่นอน เขาไม่อาจบุกขึ้นไปถามตรง ๆ ได้หรอก ล้อเล่นหรืออย่างไร! เขาเป็นเพียงบ่าวผู้ติดตาม ปีใหม่ทั้งทีจะให้วิ่งไปถามถึงคุณหนูบ้านเขาเช่นนั้นหรือ ใครจะให้เข้าไปถึงเรือนกันเล่า
แต่บ่าวไพร่ในจวนใหญ่ ๆ ของเมืองอี้หยางฝู่ ต่างก็รู้จักคุ้นเคยกันทั้งนั้น ใครจะไม่มีญาติหรือสหายในบ้านอื่นบ้างเล่า
เขามีทางอยู่ — พี่สาวของเขาแต่งงานไปกับบ้านหนึ่งในเมือง และสามีของน้องสะใภ้ฝ่ายนั้นก็เป็นคนรับใช้อยู่ในบ้านตระกูลหวัง เป็นถึงคนขับรถม้า!
เมื่อคุณชายบ้านนั้นออกไปข้างนอก เขาก็ต้องได้เห็นด้วยตาตนเองแน่
บ้านตระกูลหวังเป็นสกุลใหญ่ที่มีชื่อเสียงในเมืองอี้หยางฝู่ ไม่ด้อยกว่าตระกูลฟางเลย พี่ชายของนายท่านหวังได้รับตำแหน่งขุนนางชั้นสอง ในเมืองนี้ แม้แต่ท่านผู้ว่าการยังต้องให้เกียรติอยู่หลายส่วน เรือนตระกูลหวังตั้งอยู่มาหลายชั่วคน ครอบคลุมพื้นที่เกือบครึ่งของตรอกซงเซียง ด้านหลังยังมีเรือนพักเรียงรายเป็นแนวยาว ซึ่งเป็นที่อยู่ของเหล่าคนรับใช้
วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า พวกข้ารับใช้ที่ไม่ได้อยู่เวรต่างกลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านกันหมด อู๋ถงเคยเจอชายชื่อหม่าเต๋อผู้นั้นมาก่อน เคยพูดคุยกันได้ ครานี้จึงสอบถามทางมาเรื่อย ๆ จนถึงเรือนของเขา
หมาเต๋อเห็นอู๋ถงโผล่มาในวันปีใหม่ก็ให้ประหลาดใจนัก
“วันปีใหม่ยังมาหาข้าทำไมกัน หรือจะมาขอข้าวกิน?” เขาคิดในใจ เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าอู๋ถงรับใช้คุณชายตระกูลฟาง — คุณชายที่ร่ำรวยนักหนา ใคร ๆ ในเมืองนี้ก็รู้ดี ว่ากันว่ามารดาของคุณชายฟางเป็นบุตรสาวของตระกูลเผิง ผู้มั่งคั่งที่สุดในอี้หยางฝู่ เมื่อแต่งออกไปนั้น ขบวนสินสมรสนับสิบลี้ เป็นที่โจษขานทั่วเมือง ได้ยินมาว่าทรัพย์สินเหล่านั้นตอนนี้อยู่ในการดูแลของคุณชายฟางเอง อู๋ถงรับใช้เจ้านายเช่นนี้ จะขาดแคลนกินอยู่ได้อย่างไร แล้วเหตุใดถึงมาหาเขาในวันปีใหม่เล่า? เมื่อได้ฟังจุดประสงค์ที่อู๋ถงเอ่ยออกมา หม่าเต๋อแทบกระโดดลุกขึ้น
“อันใดนะ? เจ้าจะมาสืบเรื่องคุณหนูคนรองบ้านข้า?”
อู๋ถงรีบยกมือปิดปากเขาไว้ “เบาหน่อย! ระวังมีคนได้ยิน ข้าแค่ถามนิดหน่อยเท่านั้น ไม่ได้มีอันใดเป็นพิเศษ เรื่องนี้ไม่มีใครรู้แน่ เอาเถอะ เราเป็นพี่น้องผูกพันกัน เจ้าช่วยข้าหน่อยไม่เสียหายหรอกนะ”
ความจริงพวกเขาก็ถือว่าสนิทกันอยู่ — เพราะพี่เขยของอู๋ถงก็คือน้องเขยของหม่าเต๋อนั่นเอง
จะไม่ช่วยได้อย่างไร แต่หม่าเต๋อขมวดคิ้วคิดหนักอยู่พักใหญ่ ก่อนส่ายหน้า “มันนานเกินไปแล้ว ข้าจำไม่ค่อยได้หรอกนะ เวลาคุณหนูออกไปข้างนอก ข้าก็ไม่อาจมัวจ้องมองได้สิ”
“แค่สิบกว่าวันเอง จะนานอันใดกัน คิดให้ดีหน่อยสิ!” อู๋ถงเร่ง
ในจวนหวังมีคุณหนูเพียงสองคน หม่าเต๋อจำคุณหนูคนรองได้ดีอยู่ เขาขมวดคิ้วเกาหัว คิดเท่าไรก็ยังไม่แน่ใจ
อู๋ถงจึงถามต่อ “เช่นนั้นเจ้าจำได้ไหม ว่าคุณหนูวันนั้นสวมเสื้อสีเขียวหรือไม่?”
“สีเขียว?” หม่าเต๋อทวนคำ สีเขียวแบบไหนกันนะ?
อู๋ถงเองก็อธิบายไม่ถูก “ก็สีประมาณหญ้านั่นแหละ” หม่าเต๋อได้ยินก็พยายามนึกถึงวันที่คุณหนูออกไปวัดผู่หนิง เหมือนจะสวมเสื้อคลุมสีเขียวอมฟ้าอยู่บ้าง
อู๋ถงจ้องเขาไม่กะพริบจนเขาร้อนใจ สุดท้ายจึงพยักหน้า “เหมือนจะใช่นั่นแหละ สีนี้แน่ ๆ”
อู๋ถงได้ยินดังนั้นก็ตาโตยิ้มกว้าง ตบไหล่เขา “คราวหน้าข้าจะพาเจ้าไปดื่มเหล้าเลี้ยงแน่!” พูดจบก็รีบหมุนตัววิ่งกลับไปทันที
คุณชายเอ๋ย! คุณหนูในชุดเขียว ข้าหาเจอแล้ว!
________________________________________
ผู้เฒ่าสวี่อารมณ์ดีนัก ดึงลูกหลานมาดื่มเหล้าด้วยกันหลายจอก มื้อกลางวันลากยาวจนถึงบ่ายแก่ ๆ กว่าจะจบ พอเมาได้ที่ ทุกคนก็เริ่มเอนตัวลงนอนพักให้สร่างเมา ทั่วลานบ้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงกรนดังระงมไปทั่ว เมื่อห้องโถงเก็บกวาดเรียบร้อย แม่เฒ่าสวี่ก็นั่งคุยกับบรรดาลูกสะใภ้และหลานสาวรอบเตาไฟ
มีทั้งเมล็ดแตงโม ถั่วลิสง ขนมหวานกับส้มวางรวมกันเป็นกระบุงเล็ก ๆ ไว้กินเล่นกันอย่างสบายใจ
ได้ยินเสียงกรนดังทั่วลาน แม่เฒ่าสวี่หัวเราะ “ดูสิ เมาแล้วยังกรนอีกนะ ข้าจำได้ว่าเจ้าลูกคนรองไม่เคยกรนเลยนี่นา”
โจวซื่อหัวเราะตอบ “ก็เพราะวันนี้ทุกคนดีใจกันนี่เจ้าคะ ดื่มกินกันจนเต็มอิ่ม!”
ใช่แล้ว — ดีใจเหลือเกิน ไม่มีปีไหนเคยฉลองได้อบอุ่นเช่นนี้มาก่อน
คิดถึงปีที่แล้ว มื้อรวมญาติของทั้งบ้านมีเพียงข้าวต้มลูกเดือยใสสะอาดจนเห็นเงาคน กับผักดองไม่กี่ถ้วยเท่านั้น ปีนั้นยากลำบากนัก ไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อเนื้อ
แม้แต่ชุนสี่กับสามีที่พาลูกกลับมาบ้านแม่ ยังไม่มีของดีพอจะเลี้ยงต้อนรับได้
คิดถึงลูกสาวขึ้นมา อารมณ์ดีของแม่เฒ่าสวี่ก็พลันแผ่วลงทันที
จดหมายที่ให้คนส่งไปถึงบ้านนั้นก็ผ่านไปนานแล้ว ตอนนี้คงถึงมือชุนสี่แล้วกระมัง ไม่รู้ว่าได้รับแล้วหรือไม่ มิรู้เลยว่าชุนสี่กับลูก ๆ จะเป็นเช่นไรบ้าง
นางเหลือบมองลูกสะใภ้คนโตที่กำลังนั่งอยู่ ก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายเองก็คงคิดถึงบ้านเช่นกัน แม่เฒ่าสวี่จึงรีบเก็บความกังวลไว้ในใจ — วันปีใหม่ควรจะรื่นเริง ไม่ควรพูดเรื่องให้หม่นหมอง
มื้อกลางวันกินกันนาน แถมแต่ละคนก็อิ่มจนแทบขยับไม่ไหว พอมีเมล็ดแตงโมกับส้มให้กินเล่นอยู่เรื่อย ๆ จึงไม่มีใครหิวมื้อเย็นกันนัก
ค่ำนี้จึงไม่ต้องทำอาหาร รอจนข้ามปีแล้วค่อยต้มบัวลอยกินคนละถ้วย ถือเป็นสิริมงคล
ผู้เฒ่าสวี่และลูกชายทั้งหลายหลับยาวจนฟ้ามืด พอได้พักเต็มที่ก็ลุกขึ้นเตรียมเฝ้าปีใหม่ แม่เฒ่าสวี่จึงไม่ปลุกใคร เมื่อทุกคนตื่นแล้ว ห้องโถงก็ถูกจุดไฟสว่างไสว เตาไฟสองกระถางแดงโร่ ลุกโชติช่วงอบอุ่น
คืนส่งท้ายปีถือเป็นคืนสำคัญ ต้องมีพิธีมอบอั่งเปาเพื่อความเป็นสิริมงคล เชื่อกันว่าจะปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายให้ออกไป แม้สมัยก่อนบ้านสกุลสวี่จะยากจนเพียงไร ก็ไม่เคยขาดธรรมเนียมมอบอั่งเปา เว้นแต่ปีก่อนเท่านั้นที่จนเกินกว่าจะให้ได้
ปีนี้ฐานะดีขึ้น ผู้เฒ่าสวี่จึงคิดจะมอบเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว เพื่อชดเชยของปีที่แล้ว ขอให้หลาน ๆ ทุกคนอยู่ดีมีสุข สองผู้อาวุโสนั่งอยู่เบื้องบน ยิ้มมองหลาน ๆ ที่เรียงกันอยู่เบื้องล่าง
เริ่มจากสวี่ต้าหลาง สวี่เอ้อร์หลาง ตามด้วยสวี่ซานหลาง สวี่อินอิน แล้วก็สวี่อู่ยาและสวี่ต้าจวิ้น ทุกคนคุกเข่ากราบสองผู้เฒ่า กล่าวอวยพรปีใหม่ จากนั้นก็ได้รับซองแดงจากทั้งสองท่านคนละสองซอง เมื่อผู้เฒ่าทั้งคู่มอบเสร็จ ลูกชายทั้งสามกับภรรยาก็แจกต่อ แน่นอนว่าซองของลูกชายย่อมไม่หนาเท่าของผู้เฒ่า
แต่ต่อให้มีจะให้มากกว่านั้น ก็ทำไม่ได้ — จะเทียบหรือแซงหน้าได้อย่างไร
สวี่ชุนซานเองแต่เดิมเตรียมไว้มากกว่าคนอื่น แต่พอเห็นซองที่บิดามอบให้หลานแต่ละคนหนาไม่ใช่น้อย ก็แอบหยิบเงินคืนออกไปบางส่วน ทำให้ซองของเขาในตอนนี้พอ ๆ กับของพี่ชายทั้งสอง