เมื่ออยู่ตามลำพัง เขาก็แอบมอบอั่งเปาให้อินอินกับต้าจวิ้นคนละซอง ภายในบรรจุแท่งเงินสิบตำลึงเต็ม ๆ ตอนมอบให้สวี่อินอิน เขายิ้มตาหยีพลางว่า
“อินอิน เอาไว้เถิด พ่อหวังว่าปีใหม่นี้เจ้าจะมีแต่ความสุขทุกวัน ทุกสิ่งล้วนราบรื่นและมีความสุขเสมอ”
พอถึงคราวของสวี่ต้าจวิ้น เขากลับทำสีหน้าจริงจังนัก
“เอาไว้ พ่อหวังว่าปีใหม่นี้ เจ้าจะตั้งใจเล่าเรียน มุมานะให้ถึงที่สุด พยายามให้สอบได้อันดับหนึ่งทุกครั้ง”
สวี่ต้าจวิ้น : …อันดับหนึ่งหรือ? ท่านพ่อจะให้ข้าข้ามศิษย์พี่ฟางฉงอวิ๋นไปเสียหรืออย่างไร? ทำไมตอนพูดกับพี่สาวถึงอวยพรให้มีแต่ความสุขทุกวัน แต่พอถึงตาข้ากลับต้องตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสืออย่างเดียวเล่า ฮึ! ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!
เมื่อกลับเข้าไปในห้องโถง ทุกคนพูดคุยอวยพรปีใหม่กันอย่างครึกครื้น ตั้งแต่ผู้เฒ่าสวี่ไปจนถึงสวี่อู่ยา ทุกคำอวยพรก็ยังคงเป็นการฝากความหวังไว้กับเขาให้ตั้งใจเรียนจนสอบสำเร็จให้ได้ชื่อเสียงกลับมา
เขามองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและแววตาที่คาดหวังของคนทั้งบ้าน
ในใจได้แต่ถอนหายใจ…เส้นทางสู่การสอบคัดเลือกเป็นบัณฑิตนั้น ทั้งยาวไกลและเหน็ดเหนื่อยนัก แต่ก็ต้องมุ่งไปข้างหน้าโดยไม่อาจหันหลังกลับ แม้ฟ้าจะโปรยมีดลงมาก็ต้องฝ่าฟันไปให้ถึง
สู้นะ เจ้าหนุ่มผู้ไม่อยากเรียน!
…
อู๋ถงกลับมาถึงจวนด้วยใบหน้าที่แดงปลั่งด้วยความตื่นเต้น ราวกับออกไปพบสมบัติมาได้ เขาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในเรือน แล้วชนเข้ากับฮูหยินผู้เฒ่าฟางไป๋ซื่อซึ่งเพิ่งเดินเล่นหลังงีบตื่นอยู่ตรงเฉลียง ฟางไป๋ซื่อเห็นเขาแต่ไกลก็ร้องเรียกขึ้น อู๋ถงสะดุ้ง รีบเก็บสีหน้าให้เรียบ ย่อตัวเข้าไปคารวะอย่างนอบน้อม
“ฮูหยินผู้เฒ่า มีสิ่งใดให้บ่าวรับใช้หรือขอรับ?”
ฟางไป๋ซื่อถาม “เจ้าไม่อยู่รับใช้คุณชาย แล้วออกไปไหนมาหรือ? ไปทำอันใดมา?” นางสังเกตเห็นอยู่หลายวันแล้วว่า บ่าวคนนี้ออกนอกจวนวันละหลายครั้ง ทั้ง ๆ ที่เป็นช่วงใกล้ปีใหม่ แต่ละวันกลับวิ่งไปวิ่งมาจนผิดสังเกต วันนี้วันส่งท้ายปี ยังออกไปอีกหรือ?
อู๋ถงรีบตอบ “เรียนฮูหยินผู้เฒ่า บ่าวไม่ได้ทำสิ่งใดเพียงออกไปจัดการธุระให้คุณชายขอรับ” ฟางไป๋ซื่อพยักหน้า คิดถึงเรื่องที่หลานชายมักให้เขาออกไปส่งข้อความถึงหัวหน้าการค้าของตระกูล จึงไม่เอะใจนัก แต่เวลานี้เรื่องในจวนก็จัดการเสร็จหมดแล้ว ทั้งบัญชีก็ตรวจเมื่อวันที่ยี่สิบแปด หัวหน้าการค้าก็เพิ่งมาเข้าเฝ้า จะมีธุระอันใดให้วิ่งขนาดนี้อีกเล่า?
อีกอย่าง สีหน้าที่อู๋ถงมีเมื่อครู่ช่างร่าเริงนัก เหตุใดถึงได้ดีใจเช่นนั้น?
นางหรี่ตาจ้องเขา ความคิดแล่นพล่าน — เด็กคนนี้อายุเท่าไรแล้วนะ? เหมือนจะมากกว่าหลานชายอยู่ปีหนึ่ง เห็นทีจะถึงวัยดูตัวแล้วกระมัง? นางหันไปมองหมัวมัวข้างกายชื่อเซี่ย แววตาสื่อชัดราวกับพูดว่า
“เจ้าดูแลหาคู่ให้ลูกชายเจ้าหรือยัง?”
หมัวมัวเซี่ยซึ่งเห็นบุตรชายตนยิ้มกว้างอยู่เมื่อครู่ก็ยังงงอยู่เหมือนกัน ครั้นเข้าใจความหมายในสายตาของนายหญิง รีบส่ายหน้ารัว ๆ
“ยังเจ้าค่ะ ยังไม่ได้จัดการ” ฟางไป๋ซื่อจึงเข้าใจไปอีกทางหนึ่ง คิดว่าบ่าวหนุ่มคนนี้คงแอบชอบหญิงสาวคนใดอยู่ ถึงได้ออกไปข้างนอกวันละหลายรอบเช่นนี้ เรื่องเช่นนี้ควรให้มารดาเป็นผู้จัดการ
หมัวมัวเซี่ยติดตามนางมานาน ได้รับความไว้วางใจมาก เห็นแก่หน้าแม่ จึงไม่ถือสาที่ลูกชายเธอออกไปพบหญิงสาวโดยไม่บอกกล่าว ฟางไป๋ซื่อจึงเพียงมองนางแวบหนึ่งแล้วพาหญิงใช้ชื่อซู่ซินกลับเข้าห้องไป
เมื่อฟางไป๋ซื่อจากไปแล้ว หมัวมัวเซี่ยก็หันมาจ้องลูกชายเขม็ง อู๋ถงเห็นท่าไม่ดี ขยับปลายเท้าเตรียมจะหนี แต่หมัวมัวไม่ปล่อยโอกาสให้ นางคว้าแขนลูกชายไว้แน่น แล้วลากไปหลังเรือนตรงใต้หน้าต่างระแนงไม้
“ว่ามาเถอะ สตรีนางนั้นเป็นผู้ใด?”
น้ำเสียงนั้นเหมือนแน่ใจอยู่แล้ว — ลูกชายตนต้องมีหญิงที่ชอบแน่ ๆ ใบหน้าเขาที่ดูยิ้มร่าชื่นใจนั้นเหมือนบิดาของเขาเมื่อสมัยยังจีบข้าไม่ผิดเพี้ยน!
อู๋ถงไม่รู้เลยว่าฮูหยินผู้เฒ่าและมารดากำลังเข้าใจผิดกันทั้งคู่ ใจเขามีแต่จะรีบกลับไปบอกข่าวดีให้คุณชาย แต่พอได้ยินคำถามของแม่ก็ถึงกับอึ้ง
“สตรี?”
มารดารู้ได้อย่างไร? เขายังไม่เคยปริปากบอกใครแม้แต่คนเดียว คุณชายก็ไม่มีทางพูดออกไปแน่ เขาเป็นคนใกล้ชิดจะขายความลับของนายได้อย่างไรกัน!
เขาจึงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “สตรีอันใดหรือท่านแม่ ข้าไม่เข้าใจเลยจริง ๆ เอาเถิด ข้าต้องรีบไปแล้ว เดี๋ยวคุณชายเรียกหา คืนนี้ค่อยว่ากันเถอะ!”
พูดจบก็หมุนตัวจะหนี แต่ลืมไปว่าแม่ยังจับแขนไว้แน่น มารดารู้จักลูกชายดี จะให้หลอกได้หรือ!
หมัวมัวเซี่ยเลิกคิ้ว “พูดมาซิ เป็นสตรีบ้านไหน? ถ้าเหมาะสม แม่จะไปสู่ขอให้เอง เจ้าจะมัวออกไปหานางอยู่ได้ทุกวันเช่นนี้ได้อย่างไร?”
อู๋ถง : ??? เขาพึ่งรู้ตัวในตอนนั้นเอง ว่ามารดาเข้าใจผิด — คิดว่าเขามีหญิงที่ชอบ! สายตาเขาหมุนเร็วจี๋ ก่อนทำหน้ามึน ๆ เกาศีรษะ
“ท่านแม่… ท่านจะไปสู่ขอให้ข้าจริงหรือ?”
หมัวมัวค้อน “เจ้าชอบนางมิใช่หรือ? หากไม่ให้สู่ขอแล้วจะทำอันใด ปล่อยให้นางคิดว่าเจ้าหลอกเล่นหรือ?”
“ก็สาวน้อยสกุลหูจากร้านขายหมูสกุลหูนามชุ่ยสี่นั่นอย่างไรเล่า ท่านแม่รีบไปสู่ขอให้ข้าเถิดเถอะ!”
“อันใดนะ?” หมัวมัวทำตาโต คิดว่าตนหูฝาด “เจ้าว่าชอบใครนะ?”
นางตำหนิทันที “เจ้าชอบใครไม่ชอบ ไปชอบลูกสาวร้านเชือดหมูนั่นหรือ? แม้นางหน้าตาพอดูได้ แต่นางเป็นสตรีสามัญ นางจะเหลียวแลเจ้ารึ?”
พูดจบก็ปรับเสียงอ่อนลง เตือนด้วยความหวังดี “ฟังแม่นะ อย่าหลงไปชอบนางเลย แม่ว่าอย่างซู่ซินที่อยู่ข้างกายฮูหยินก็ดีไม่ใช่หรือ?”
อู๋ถงรีบส่ายหัวแทบหัก ยืดคอตอบ “ข้าจะเอาชุ่ยสี่เท่านั้น! ข้าชอบนาง!”
“หากแต่งนางไม่ได้ ข้าก็ไม่อยากแต่งเมีย!” พูดจบก็ทำหน้าเศร้าสร้อยแล้วหันหลังเดินจากไป พอพ้นป่าด้านหลังบ้านโดยไม่มีเสียงเรียกตามหลัง อู๋ถงถึงถอนหายใจโล่งอก แล้ววิ่งกลับแทบกลิ้ง หญิงสาวชุ่ยสี่นั้นรูปงามจริงอยู่ แต่เขาก็รู้ขีดจำกัดของตนดี เชอะ! เขาก็แค่หลอกมารดาเท่านั้นเอง!