คนเรานั้นหากไม่เห็นก็มักไม่คิดมาก แต่ถึงไม่ใช้ตา ก็ยังมีหูอยู่ดี สองวันที่ผ่านมา สิ่งที่ได้ยินด้วยหูกลับเต็มไปด้วยเรื่องราวลับล่อชวนกังวลเกินไปนัก ใจเขาจึงเหนื่อยล้าเหลือเกิน สวี่ชุนซานถือวอวอโถวกลับมา ยื่นให้บุตรชายชิ้นหนึ่ง เห็นสีหน้าเขาเหม่อลอย จึงเอ่ยว่า “ทำอะไรอยู่น่ะ หิวจนโงนงงไปแล้วหรือ? รีบกินเถิด ย่าเจ้าสงสารเจ้า จึงแยกให้เจ้าชิ้นหนึ่งเต็ม ๆ” สวี่ต้าจวิ้นคืนสติ แต่ยังฟังไม่ทันถนัดนัก ก็เผลอยื่นมือรับวอวอโถวมาไว้ก่อน ครั้นแล้วกลับรู้สึกถึงสายตาร้อนแรงสายหนึ่ง รีบเงยหน้าขึ้น เห็นบิดากำลังจ้องเขาเขม็ง
สายตานั้น…แผ่นหลังสวี่ต้าจวิ้นตึงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เผลอห่อตัวถอยหนีเล็กน้อย “อะไรหรือ? ข้าไม่ได้ทำให้ท่านโกรธ มิได้ทำให้พี่สาวไม่พอใจด้วยซ้ำ”
สวี่ชุนซานเหลือบตาไปทางข้างหนึ่ง มุมปากยกยิ้มพลางเอ่ยว่า “ก็บอกให้เจ้ากินเร็ว ๆ ย่าเจ้าสงสารเจ้าถึงให้เต็มชิ้น” กินก็แค่กิน เหตุใดต้องจ้องเขานักหนาด้วย? สวี่ต้าจวิ้นช่างไวต่อเล่ห์กระบวนท่าของบิดาอย่างยิ่ง
เต็มชิ้นหรือ? เต็มชิ้นอันใดกัน? เขาเผลอกวาดตาไปยังมือของมารดากับพี่สาว ก็เห็นพวกนางมีเพียงครึ่งน้อย ๆ เท่านั้น หันไปมองของบิดา ก็เป็นชิ้นที่ใหญ่กว่าครึ่งน้อยนั้นอยู่เล็กน้อย คาดว่าเป็นอีกครึ่งหนึ่งที่เหลือมา
ทว่าสิ่งที่อยู่ในมือเขานั้น กลับเป็นชิ้นใหญ่เต็มก้อนเท่าเดิม เอาล่ะหนอ ถึงได้เข้าใจสายตาของบิดาเสียที
“ท่านพ่อ บอกข้ามาตรง ๆ ก็สิ้นเรื่อง เหตุใดต้องจ้องเขม็งให้รีบกินเล่า เป็นชายทั้งแท่งแท้ๆ มัวแต่ทำเป็นเล่ห์อย่างนี้มิอึดอัดหรือ” มือก็กระทำไวทันที ฉีกวอวอโถวในมือนั้นเป็นสองครึ่ง แล้วแบ่งอีกครึ่งออกมาอีกเป็นสองชิ้น ยื่นไปให้จางซิ่วหลานกับสวี่อินอินคนละชิ้น ทว่าเพียงครู่เดียวก็ถูกฝ่ามือใหญ่ของสวี่ชุนซานปัดขวาง “ทำอะไร! ย่าเจ้าให้เจ้ากิน เจ้าจะยื่นให้แม่กับพี่สาวทำไมกัน?”
สวี่ต้าจวิ้นทำหน้าไร้คำจะกล่าว แต่เห็นเปลือกตาบิดากระตุกถี่ ๆ จึงหันไปมอง เห็นท่านย่ากำลังจับจ้องมาทางนี้อยู่ เขาถึงเข้าใจได้ทันที จึงเอ่ยเสียงดัง “วอวอโถวชิ้นใหญ่นัก ข้ากินไม่หมดหรอก พี่สาวยังกินได้ ให้ข้าแบ่งให้เถิด!”
สวี่ชุนซานเบ้ปาก แต่ฝ่ามือยังขวางไว้ เอ่ยเสียงดังยิ่งกว่าเดิมว่า “พี่สาวเจ้าก็เป็นเพียงหญิงสาว หาได้ออกแรงงานอันใด กินครึ่งหนึ่งก็ยังมากเกินไปแล้ว จะให้ไปทำไมอีกเล่า?”
สวี่ต้าจวิ้นจึงลุกขึ้น ก้าวไปหาแม่เฒ่าสวี่ที่กำลังเหลือบตามามอง แล้วยกยิ้มประจบ ยื่นวอวอโถวครึ่งนั้นออกไป “ท่านย่า หลานกินไม่หมด ให้ท่านเถิด!” แม่เฒ่าสวี่ถลึงตาใส่สวี่ชุนซานทีหนึ่ง แต่เขากลับทำเป็นเสมองไม่สนใจ ทว่าเมื่อหันกลับมามองหลานชายก็รีบเปลี่ยนเป็นยิ้มละไม “ย่าพอแล้ว เจ้ากินเถิด เจ้าหกเอ้ย”
สวี่ต้าจวิ้นลืมตาพูดโกหก “ท่านย่า หลานกินเพียงครึ่งหนึ่งก็พอแล้ว”
แม่เฒ่าสวี่ไม่อยากว่าหลานชาย ก็ถอนหายใจเอ่ยว่า “เช่นนั้นเจ้ากินเพียงครึ่ง ที่เหลือก็แล้วแต่ใครจะเอา” …ไม่ต้องทำราวกับว่ามีหม้อแยกสองแบบ ทั้งที่จริงแล้วของในหม้อก็ใกล้หมดอยู่แล้ว ไม่เห็นหรือว่าบ้านอื่น ๆ แม้แต่ชายฉกรรจ์ยังได้เพียงครึ่งก้อน?
“ดียิ่งท่านย่า!” สวี่ต้าจวิ้นหัวเราะรับ รีบวิ่งกลับไป
แม่เฒ่าสวี่เหลือบมองตาม พลางพึมพำเสียงต่ำ “หลานข้านี่แหละ รู้จักเอื้อเฟื้อคนอื่น” ยิ่งพึมพำ ก็ยิ่งเหลือบตาถลึงใส่สวี่ชุนซาน สวี่ต้าจวิ้นกลับมาถึง ก็ยื่นวอวอโถวครึ่งนั้นออกไปแบ่งให้ เท่านี้เขาเองก็เหลือเพียงครึ่งก้อน เล็กกว่าของสวี่ชุนซานเสียอีก ส่วนสวี่อินอินกับจางซิ่วหลาน เมื่อได้ส่วนของเขามาแล้วรวมเข้ากับครึ่งเดิมในมือ ก็กลายเป็นครึ่งก้อนพอดี เช่นนั้นแล้ว ทุกคนก็มีใกล้เคียงกัน ไม่ต่างกันนัก
สวี่ชุนซานพอใจนัก พยักหน้ายิ้ม แล้วเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย วอวอโถวแห้งฝืด แม้มิใช่ของโอชะอันใด แต่หลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน จะได้กินสักคำ แม้มิหอมมัน ก็ยังอร่อยในยามยากลำบาก แม้ถูกแม่เฒ่าสวี่จ้องเขม็ง เขาก็ยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก็แน่ล่ะ เขาไม่ใช่พวกถือว่าผู้หญิงหรือเด็กจะน้อยกว่าผู้ชาย หากเป็นชายชาตรีแล้วไม่รู้จักสงสารเมีย บุตร หรือมารดาพี่น้องหญิง แล้วจะให้ใครมาสงสารเล่า?
เมื่อวานยังได้กินเต็มชิ้น แต่วันนี้เหลือเพียงครึ่ง อีกไม่กี่วัน ขืนเป็นเช่นนี้ ภรรยาและบุตรสาวของเขาไม่ต้องเหลือเพียงชิ้นเล็กเท่าเล็บมือหรือ? อย่างไรเสีย สำหรับครอบครัวเขาสี่คนก็ต้องเท่าเทียมกัน มิว่าผู้อื่นจะเป็นเช่นไร แต่พวกเขาคือคนในครอบครัวเดียวกัน มีเหตุใดเล่าจะให้ใครต้องยอมใคร? เมื่อครู่สวี่ต้าจวิ้นยังเหม่อไป แต่สวี่อินอินเห็นและได้ยินชัดถ้อยชัดคำ บทที่บ้านสกุลสวี่แจกเสบียงในวันนี้ ก็ไม่ใช่ว่าแต่ละคนจะได้เต็มก้อนเช่นวันก่อนแล้ว
ฝ่ายหญิงทั้งสิ้น รวมทั้งแม่เฒ่าสวี่เองด้วย ก็ได้เพียงครึ่งน้อย ส่วนชายที่ยังคงแข็งแรงอย่างสวี่ต้าจวิ้น ได้เต็มหนึ่งก้อน ส่วนแม่เฒ่าสวี่และสวี่ชุนเหอก็ได้เพียงครึ่งใหญ่ สวี่หกลูกนับเป็นหัวแก้วหัวแหวนของคนเฒ่าทั้งสอง จึงได้สิทธิ์แตกต่างออกไป แม้ไม่มีใครเอ่ยวาจา แต่สวี่อินอินที่กำก้อนเล็กไว้ในมือ ก็รู้สึกฝืนใจยิ่งนัก
พอแม่เฒ่าสวี่ไม่จ้องมาอีกแล้ว นางก็รีบหักชิ้นเล็กนั้นออกครึ่งหนึ่ง แบ่งให้บิดาและน้องชาย ทั้งสองปฏิเสธไม่รับ แต่สวี่ชุนซานยังบอกว่า “อินอินเจ้ากินมาก ก็ให้เจ้ากินเถิด”
ถึงอย่างไรก็ใช่ว่าชิ้นเล็กนี้จะทำให้ต่างกันนัก เพราะทุกคนก็ยังหิวอยู่ดี ทว่าที่สุดแล้วสวี่อินอินก็ดื้อรั้น ยัดใส่มือบิดาและน้องชาย จริง ๆ แล้วสิ่งที่นางอยากได้ยิ่งกว่ากิน ก็คือ…น้ำ นางรู้สึกว่าหากยังไม่ได้ดื่มอีกหน่อยเดียว ร่างกายคงจะแห้งเหือดจนล้มลงแน่แท้ เมื่อก่อนยังเป็นสาวงามรักสุขภาพ ต้องดื่มน้ำอย่างน้อยวันละแปดแก้ว แก้วน้ำใบใหญ่ก็ไม่ใช่ซื้อไว้ประดับ ครั้นมาตกอยู่ที่นี่ เพียงไม่กี่วันก็ไม่ได้ดื่มเลยสักคราว
นางจะทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ! อีกด้านหนึ่ง จางซิ่วหลานก็รีบแบ่งครึ่งก้อนเล็กของตนออก ส่งครึ่งหนึ่งไปให้สวี่อินอิน สวี่ชุนซานกับสวี่ต้าจวิ้นเห็นดังนั้น ถึงยอมรับวอวอโถวที่สวี่อินอินยัดใส่มือ ทั้งหลายจึงไม่เอ่ยสิ่งใดต่อ ต่างก้มหน้ากินกันเงียบ ๆ เคี้ยวกลืนอย่างยากลำบาก
สายลมร้อนยามเที่ยงพัดวนในป่าและตามไหล่เขา เหล่าผู้คนพากันทอดกายนอนนิ่งราวซากศพ หากไม่ฟังเสียงหายใจ ก็คงนึกว่าล้วนสิ้นชีวิตกันหมดแล้ว แดดร้อนแรง เผาลงมาจนแผ่นดินเหมือนจะแตกเป็นผง ทุกคนต่างนอนแน่นิ่งอยู่ตามทาง ไม่แม้แต่จะขยับกาย กว่าผู้เฒ่าสวี่จะให้สัญญาณอีกครั้ง ก็ล่วงเลยจนเกือบยามเซิน จึงค่อยพาทุกคนฝืนลุกขึ้น เดินต่อไปข้างหน้า เสบียงเริ่มน้อยลงทุกที วอวอโถวที่เคยได้เต็มก้อน วันต่อมาก็ได้เพียงครึ่งเดียว และยังไม่รู้ว่าวันพรุ่งจะเหลือเท่าใด น้ำยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง ทุกครั้งที่ได้แจกเพียงคนละอึกสองอึก ริมฝีปากทุกคนแตกระแหงจนเลือดซึม สวี่อินอินเดินอย่างโงนเงน รู้สึกร่างทั้งร่างแห้งผาก มือเท้าเบาหวิวคล้ายไม่มีแรงยกก้าวเดินต่อไปได้อีกแล้ว จางซิ่วหลานคอยประคองอยู่ข้าง ๆ ใจก็ปวดร้าวนัก แต่ก็ได้เพียงก้มหน้าฝืนเดินไปด้วยกัน สวี่ชุนซานเห็นภรรยาและบุตรสาวเป็นเช่นนั้น ก็ยิ่งข่มใจแน่วแน่ลงไปอีก
ในใจเขาคิดอยู่ตลอดว่า ต่อให้เหลือเพียงเศษเสบียงสุดท้ายก็ต้องแบ่งให้สองแม่ลูกก่อน ส่วนตนกับลูกชาย อย่างไรเสียก็ทนได้มากกว่า คนทั้งคณะใหญ่ยังคงฝืนเดินต่อไปท่ามกลางแดดแผดเผา เหงื่อแทบไม่เหลือไหล เพราะร่างกายขาดน้ำเกินกว่าจะหลั่งออกมาได้แล้ว เสียงร้องโวยวายแผ่ว ๆ ของคนกลุ่มอื่นยังดังแว่วมาเป็นระยะ ว่าเสบียงหาย วัวล้มตาย ข้าวของถูกขโมย…แต่ครอบครัวสกุลสวี่ในยามนี้ ไม่กล้าเหลียวไปสนใจอันใดอีกแล้ว มีเพียงก้มหน้าฝืนก้าวเดินไปทีละก้าวในหนทางอันแสนสิ้นหวัง