สายลมร้อนอบอ้าว พาเอากลิ่นหอมฉุยของเนื้อที่กำลังสุกโชยมาแผ่ว ๆ ก็ราวกับขวดน้ำมันถูกทำหกอยู่หน้ารังหนู ฝูงหนูทั้งรังก็ไม่มีตัวไหนทนนิ่งอยู่ได้ ทีละคน สองคน จนถึงนับไม่ถ้วน ต่างพากันยันกายขึ้น นัยน์ตากวาดหาต้นตอของกลิ่นตามปลายจมูกที่ฟุ้งซ่านไปมา แล้วก็ได้เห็นตรงกัน ที่ป่าฝั่งตรงข้าม ครอบครัวที่วัวเพิ่งตายไปเมื่อวาน กำลังแล่เนื้อใส่หม้อดินตั้งไฟต้มอยู่
ครอบครัวนั้นคนก็มาก โดยเฉพาะผู้ชาย ทั้งเล็กใหญ่รวมกันราวเจ็ดแปดคน ไหนจะยังมีคนร่วมหมู่บ้านที่เดินทางมาด้วยกัน ได้เนื้อส่วนแบ่งด้วย รวมแล้วเมื่อมองออกไป มีผู้ชายล้อมวงอยู่ราวสามสี่สิบคนทีเดียว
ด้วยเหตุนี้ หลายคนที่ได้แต่มองตาละห้อยกลืนน้ำลาย จึงต้องฝืนเอนกายนอนลงไปใหม่ บังคับตัวเองให้รีบผล็อยหลับเสีย หากหลับแล้วก็จะไม่ได้กลิ่นใดอีก ทว่าก็ยังมีหลายคนที่ความอยากจนทนไม่ไหว ไม่อาจเอนกลับไปได้ ได้แต่นั่งตาค้างมอง ราวกับว่ามองอยู่นั้นก็อาจอิ่มได้ เมื่อเนื้อวัวต้มสุก คนกลุ่มนั้นแบ่งกินกัน เสียงตักตวงเคี้ยวกลืนดังแว่วออกมา กลิ่นก็ยิ่งหอมแรงกว่าเดิม
สวี่อินอินกับครอบครัวทั้งสี่ต่างก็กลืนน้ำลายไม่อาจข่มกลั้น ไม่ต้องกล่าวถึงผู้อื่นแล้ว กลิ่นนี้มันช่างหอมเกินทนจริง ๆ! ทีละน้อย มีคนลุกขึ้นยืน ทีละน้อย มีเท้าที่ก้าวออกไปเองโดยไม่อาจห้ามใจ ร่างกายของใครต่อใครก้าวไปเร็วกว่าสมองเสียแล้ว คนเหล่านั้นเหมือนหุ่นเชิดถูกใครดึงเชือกบังคับ ล้วนเคลื่อนตรงเข้าหากลุ่มที่กำลังแบ่งเนื้ออยู่ ฝ่ายนั้นก็รู้ตัวว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย จึงรีบเบียดกันเป็นวงกลม เอาหลังพิงหลัง ตั้งท่าป้องกัน
ชายชราผู้หนึ่งในกลุ่มนั้นตะโกนดังลั่น “พวกท่านอย่าเข้ามา! เนื้อที่เหลือพวกข้าจะยกให้ พวกท่านแบ่งกันเองก็แล้วกัน!” สิ้นคำ เสียงก้าวเท้าของผู้คนรอบข้างก็หยุดชั่วขณะ แต่แล้วก็ก้าวต่อไปอีกครั้ง ผู้เฒ่าสวี่เห็นเหตุการณ์แต่ไกล เห็นคนที่ยังนั่งนอนดี ๆ เมื่อครู่ กลับแห่กันมุ่งหน้าไปทางนั้นแทบทั้งสิ้น ใจเขาก็ร้อนรนว่าไม่ดีแล้ว เมื่อเห็นว่าฝ่ายนั้นร้องห้ามแล้วแต่คนก็ยังแห่เข้าหาไม่หยุด ผู้เฒ่าสวี่ก็รีบยันกายขึ้น โบกมือเร่งทุกครอบครัวให้รีบลุกขึ้นเก็บของ ต้องออกเดินทันที!
มีคำสั่งของผู้เฒ่าสวี่ คนอื่น ๆ แม้จะงงงันอยู่บ้าง หรือบางคนยังติดใจกลิ่นหอมอยู่ก็ต้องรีบเชื่อฟัง ใครมีรถก็รีบเข็น ใครไม่มีรถก็รีบลุกขึ้นยืน กลุ่มใหญ่เร่งฝีเท้าออกเดินไปเบื้องหน้า แทบจะในเวลาเดียวกับที่พวกเขาพ้นดงไม้นั้น ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนตามมาเป็นระลอก สวี่อินอินเจ็บเท้าจนแทบไม่อาจเดินต่อได้ แต่ก็ยังข่มกัดฟันฝืนก้าวต่อไปไม่หยุด เผลอหันกลับไปเพียงแวบเดียว ก็เห็นว่าดงไม้นั้นกลายเป็นความวุ่นวายอลหม่าน ผู้คนแย่งชิงกันราวกับฝูงซอมบี้ไร้สติ ทุกสายตาจ้องแต่เนื้อกลางวง โถมใส่กันทั้งแย่งทั้งคว้า
บางคนถูกชนล้มลง ยังไม่ทันลุกขึ้น ก็ถูกเท้าหลายคู่เหยียบย่ำซ้ำ เสียงโหยหวนดังสนั่นขึ้นฟ้า นางไม่กล้าหันกลับไปอีก รีบคว้ามือบุตรชายที่ยื่นมาให้ แล้วก้าววิ่งไปเบื้องหน้า คนที่พุ่งเข้าไปแย่งเนื้อก็ไม่น้อย คนที่ไหวตัวทันเช่นครอบครัวผู้เฒ่าสวี่ก็มีไม่น้อยเช่นกัน บางคนรอจนอีกฝ่ายตีกันปะทะกันก่อนแล้วจึงตื่นตกใจ รีบวิ่งหนีตามออกมา แสงแดดยามบ่ายสาดแผดเผา แต่ไม่มีผู้ใดสนใจแล้ว ทุกคนต่างเร่งวิ่งหนีเอาชีวิตรอด
วิ่งไปไกลราวเจ็ดแปดลี้ กระทั่งไม่อาจได้ยินเสียงกรีดร้องนั้นอีก ครอบครัวผู้เฒ่าสวี่จึงหยุดลง แท้จริงแล้วก็ไม่ใช่ผู้เฒ่าสวี่อยากหยุด แต่เพราะก้าวขาพุ่งไปข้างหน้าแล้วกลับล้มฮวบทั้งร่างลงกับพื้น แดดแรงเกินทน หนทางก็หนักหน่วง ถึงแม้ผู้เฒ่าสวี่จะอายุมากแล้ว แต่ร่างกายก็เคยแข็งแรงนัก คราวนี้กลับฝืนไม่ไหว เป็นลมล้มลงไป ใบหน้าแดงคล้ำปนขาวร้อนผ่าว นี่มันอาการลมแดดชัด ๆ เมื่อเขาล้มลง ผู้ร่วมทางอีกหลายคนก็หน้ามืดตามัวจนล้มฮวบไปเช่นกัน เพียงแต่ไม่ถึงกับหมดสติ ท่านย่าของสวี่ต้าจวิ้นซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด ร้องลั่น “ตาเฒ่า!” สวี่ชุนเหอกับสวี่ต้าหลางที่ตามมาข้างหลังก็รีบพุ่งเข้ามาประคองไว้ สวี่ชุนหลินกับสวี่เอ้อร์หลางที่เข็นรถอยู่ก็รีบเข้ามาช่วย สวี่ชุนซานกับครอบครัวที่ตามมาเป็นท้ายก็รีบเข้ามาล้อม
“ท่านพ่อ!”
“ท่านปู่!”
“อย่ามามุงนัก ให้ลมผ่านเร็ว ๆ! เร็วเข้า เอาน้ำให้ท่านปู่ดื่ม!” สวี่ต้าจวิ้นรีบแทรกเข้ามา ย่าสวี่ได้สติ รีบคว้ากระบอกน้ำที่ห้อยอยู่หน้าอกขึ้นมา แต่ด้วยมือสั่นเทาอยู่นานก็เปิดไม่ออก สวี่ต้าจวิ้นรีบคว้ามาเปิดออกแทน สวี่ชุนเหอก็ช่วยพยุงปากท่านพ่อให้อ้าขึ้น จากนั้นกรอกน้ำใส่ ผู้เฒ่าสวี่ยังสติเลือนราง แต่พอมีน้ำไหลเข้าปากก็ราวกับคนที่แล้งน้ำมานานรีบกลืนอึก ๆ ลงไป เพียงกระบอกเดียว น้ำก็หายไปกว่าครึ่ง ผู้เฒ่าโจวที่ร่วมทางก็เป็นลมล้มลงไปเช่นกัน โจวต้าชวนรีบขอน้ำไปกรอกให้บิดา นานอยู่ครู่ใหญ่ ทั้งสองผู้เฒ่าจึงค่อย ๆ ลืมตาฟื้นขึ้นมา เห็นคนฟื้นคืนสติแล้ว ทุกคนก็ถอนใจโล่งอกพร้อมกัน
ไม่มีใครกล้าเร่งเดินทางต่อ จำต้องรอจนกว่าแดดร้อนจะอ่อนแรงลง จึงย้ายไปหาที่ร่มตามแนวป่า พากันนั่งนอนพักผ่อน ผู้เฒ่าสวี่นอนหอบอยู่ครู่หนึ่ง กว่าจะรู้สึกตัว ใบหน้าซีดเซียว รู้ดีว่าตนดื่มน้ำไปกว่าครึ่งกระบอก เห็นกระบอกที่เหลือเพียงหนึ่งห้อยอยู่ที่คอย่า ก็อดถอนใจเฮือกใหญ่ไม่ได้
“เจ้าจะให้ข้าดื่มมากถึงเพียงนั้นทำไม แค่ครึ่งอึกก็พอแล้ว”
ท่านย่าสวี่โล่งอกที่เห็นเขาฟื้น แต่พอได้ฟังก็หัวเราะขื่น “ข้าก็อยากให้เจ้าดื่มแค่ครึ่งอึกหรอก แต่เจ้ากัดกระบอกไม่ยอมปล่อย กลืนเอา ๆ จนหมดครึ่งกระบอก ใครจะห้ามได้เล่า”
เมื่อสักครู่ทุกคนต่างกลัวว่าผู้เฒ่าสวี่จะเอาชีวิตไม่รอด ไหนเลยจะมีใครคิดถึงเรื่องน้ำหมดไม่หมด?
ผู้เฒ่าสวี่ถอนหายใจอีกครั้ง ตนก็ผิดเองที่ดื่มไปมากถึงเพียงนั้น พอเงยหน้าขึ้น เห็นลูกหลานแต่ละคนปากแห้งผาก ขอบปากแตกซีด ก็คิดอยากให้ย่าแบ่งน้ำที่เหลืออีกกระบอกออกมาให้ทุกคนจิบเสียหน่อย อย่างไรก็เป็นครอบครัวเดียวกัน จะปล่อยให้ใครขาดน้ำจนล้มลงได้อย่างไร