สวี่ต้าจวิ้นเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “ไว้ค่อยว่ากันอีกทีเถิด! พี่สาวข้ายังเด็กอยู่ พ่อแม่ข้าเองก็ยังไม่รีบหาคู่ให้นางหรอก!” รีบไปก็เท่านั้น ของที่ดีจริงยิ่งต้องรอ ยิ่งได้มายากจึงยิ่งมีค่า!
พูดจบก็สะบัดมืออย่างหยิ่งยโส “เอาล่ะ ข้าจะกลับบ้านแล้ว!” กลับไปเล่าข่าวลือให้สวี่อินอินฟังเสียหน่อย นางคงรอฟังอยู่แน่!
ฟางฉงอวิ๋นในตอนนั้นอยากจะรั้งเขาไว้จริง ๆ แม้แต่ให้มานอนคุยกันก็ยังดี
แต่ก็รู้ดีว่า เรื่องนี้หากเร่งร้อนเกินไปคงไม่งามนัก จึงเพียงได้แต่ระงับใจไว้
________________________________________
สวี่ต้าจวิ้นในยามนี้เหมือนนักเล่าข่าวผู้ชำนาญ เข้าใจจิตวิญญาณของการเล่าความได้อย่างถึงแก่น เขาเล่าความรักแบบ “เพียงได้เห็นแวบเดียวก็ติดตรึงในใจ” ของฟางฉงอวิ๋นออกมาอย่างพลิกแพลง มีทั้งจังหวะขึ้นลง สีสันครบถ้วน ฟังแล้วชวนติดตามยิ่งนัก
สวี่อินอิน: ……“โชคดีจริงที่เจ้าหางานทำไม่ได้ ไม่เช่นนั้นถ้าไปเขียนนิยายขาย ข้าคงเป็นคนแรกที่ส่งมีดไปให้แน่! เจ้าพูดให้มันเป็นเรื่องเป็นราวหน่อยได้ไหม นี่เจ้ากำลังเล่านิยายหรืออย่างไร พูดมากเสียจนจับใจความไม่ได้ จะให้ข้าฟ้องหรือไม่?”
สวี่ต้าจวิ้นพึมพำ “ก็ข้าเรียบเรียงตั้งนานกว่าจะพูดได้ขนาดนี้นะ ฟังไม่เข้าใจได้อย่างไร?”
“พูดดีที่ไหนกัน!” สวี่อินอินกลอกตา “เจ้าพูดเหมือนเล่านิทานผีสางเรื่อง นักเรียนรูปงามกับสาวน้อยเจ้าเสน่ห์ อย่างนั้นแหละ! ใครเจ้าเสน่ห์กัน?”
“ก็เจ้าสิ เจ้าก็ออกจะมีเสน่ห์ขนาดนี้!”
เห็นสายตาน้องสาวหันขวับมาดุ สวี่ต้าจวิ้นรีบเอามือกั้นหัวไว้ “ข้าหมายถึงคำชม! เป็นคำยกย่องนะ ข้าชมว่าเจ้ามีเสน่ห์ต่างหาก!”
สวี่อินอินชะงักไปครู่หนึ่ง “เอาเถิด ถือว่าเจ้าพูดจริงก็แล้วกัน”
“ข้าพูดจริงอยู่แล้ว!” สวี่ต้าจวิ้นว่า “ไม่อย่างนั้นฟางฉงอวิ๋นจะชอบเจ้าทั้งที่ยังไม่เห็นหน้าได้อย่างไร ก็เพราะเจ้ามีเสน่ห์เฉพาะตัวนั่นแหละ!”
สวี่อินอินหัวเราะเบา ๆ “นั่นเรียกว่าชอบหรือ? คนสมัยใหม่เขายังต้องพูดคุยกันทุกวันถึงจะเรียกว่าชอบ พวกเรานี่เจอกันไม่กี่ครั้งจะเรียกว่ารักแรกพบได้อย่างไร? จะรักตรงไหนกัน?”
สวี่ต้าจวิ้นเลิกคิ้ว “แต่เจ้าก็เคยถามข้าว่าเขาหน้าตาดีหรือไม่เพราะได้ยินเสียงเขาแล้วชอบไม่ใช่หรือ? เจ้าแน่ใจหรือว่าไม่รู้สึกอะไร?”
“เสียงเขาดี หน้าตาก็ดี นั่นก็ทำให้คนรู้สึกดีได้ แต่จะให้พูดว่าชอบ—ก็ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก ข้ายังไม่รู้เลยว่าเขาเป็นคนอย่างไร”
สวี่ต้าจวิ้นกลอกตา “ถ้าอย่างนั้น พวกเจ้าก็เขียนจดหมายหากันสิ! ข้าจะเป็นคนส่งให้เอง” สวี่อินอินยกมือแตะคางครุ่นคิด แน่นอนว่าฟางฉงอวิ๋นน่าดึงดูด ทั้งรูปงาม เสียงไพเราะ แต่ให้เขียนจดหมายหากันเช่นนั้นหรือ? ยุคนี้มิใช่ยุคที่ใช้โทรศัพท์ส่งข้อความจะลบเมื่อไรก็ได้ การเขียนจดหมายระหว่างหญิงชายโดยไม่มีเหตุผลชัดเจนนั้นถือว่าเสี่ยงไม่น้อย หากจดหมายตกไปอยู่ในมือผู้อื่นก็ย่อมเป็นหลักฐานเสียหายได้ง่ายนัก
ที่สำคัญคือให้สวี่ต้าจวิ้นเป็นคนส่ง… เขาไม่ใช่คนไว้ใจได้เท่าไร วันใดสับสนส่งผิดคนขึ้นมา คงเป็นเรื่องใหญ่แน่ คิดไปคิดมา สวี่อินอินก็ส่ายหน้า
“ไว้ค่อยว่ากันเถิด”
________________________________________
วันขึ้นสิบห้าค่ำ เดือนอ้าย วันเทศกาลโคมไฟ ร้านไม่ปิด เพราะตอนกลางคืนจะต้องไปชมโคมไฟกัน พอดีกำลังครึกครื้น ผู้เฒ่าสวี่จึงตัดสินใจให้คนในบ้านพากันเข้าเมืองไปฉลองส่งท้ายปี เพราะร้านไม่สะดวกจึงให้สวี่ชุนซานนำทุกคนไปพักที่เรือนของเขาในตัวเมือง เมื่อกินอาหารเย็นกันเสร็จแล้ว ให้สวี่เอ้อร์หลางเฝ้าร้านไว้ ส่วนอาหารก็จัดส่งไปให้
พออิ่มแล้ว แสงตะวันยังไม่ลับขอบฟ้า ผู้คนทั่วทั้งเมืองก็เริ่มเคลื่อนไหว ทั้งชาวบ้านนอกเมืองต่างก็พากันหลั่งไหลเข้ามา ส่วนคนในเมืองเองก็ต่างออกจากเรือนพร้อมหน้า
ค่ำนี้ เมืองฝู่เฉิง รวมถึง อำเภอเจียงหยาง ต่างก็ไม่มีการห้ามออกนอกบ้าน ประตูฝางที่อยู่ตรงเขตแดนระหว่างสองเมืองจะไม่ปิด เปิดให้ผ่านตลอดทั้งคืน ถนนหนทางคึกคักโดยเฉพาะถนนใหญ่ทางประตูใต้ ซึ่งเป็นที่ตั้งของงานเทศกาลใหญ่ที่สุด โคมไฟสีแดงแขวนเรียงรายยาวจนถึงสะพานก้วนซีปลายถนน ผู้คนหลั่งไหลแน่นขนัดจนแทบไม่มีช่องให้เดิน
สวี่อินอินคลุมผ้าคลุมหน้า ดึงมือสวี่อู่ยาไว้แน่น เซี่ยซินร่างสูงยืนข้าง ๆ คอยคุ้มกันไม่ห่าง ส่วนสวี่ต้าจวิ้นและสวี่ซานหลางก็เดินตามมาด้วย ทั้งหมดเดินแทรกฝูงชนไปพลาง ชมโคมไฟรูปทรงแปลกตาไปพลาง จนตาพร่าลาย
พวกเขาฝ่าฝูงชนจนถึงใต้สะพานก้วนซี รออยู่นานจึงเห็นคนของสกุลจางกับสกุลโจวเดินข้ามมาจากอีกฝั่ง
เมื่อสองฝ่ายพบกัน สวี่ต้าจวิ้นก็รีบชี้ทางให้ลุงใหญ่จางและเหล่าผู้ใหญ่ทั้งหลายไปยังโรงน้ำชาที่อยู่บนถนนประตูใต้ คืนนี้สวี่ชุนซานได้จองห้องใหญ่ไว้โดยเฉพาะสำหรับชมงานเทศกาลโคมไฟ
ไม่ไกลจากโรงน้ำชา มีเวทีใหญ่สำหรับแสดงกายกรรมและการเชิดสิงโต ขบวนสิงโตและมังกรก็จะผ่านหน้าที่นั่นด้วย มองจากชั้นสองของโรงน้ำชาจะเห็นได้ชัดที่สุด พวกผู้ใหญ่จำทางได้แล้ว ต่างกำชับเด็ก ๆ ให้ระวังตัว เล่นพอแล้วก็ให้ไปที่โรงน้ำชา จากนั้นทั้งหมดก็แยกไปก่อน
เหลือเพียงกลุ่มหนุ่มสาวอย่างจางต้าหลางและเพื่อน ๆ ที่อยากเดินเที่ยวให้สนุกกันต่อ ไม่เกี่ยงความแออัดเพราะยิ่งคนเยอะยิ่งคึกคัก
“ไปดูโคมกันเถอะ!”
งานเทศกาลโคมไฟในเมืองหลวงจัดอย่างยิ่งใหญ่ ทั้งขบวนสิงโต มังกร การแสดงมายากล และที่ขาดไม่ได้คือการทายปริศนาโคมไฟ งานโคมไฟทั้งที หากไม่มีโคมอยู่ในมือจะเรียกว่าเที่ยวได้อย่างไรกัน!
สวี่ต้าจวิ้นซึ่งรู้เส้นทางในเมืองดีจึงนำหน้าพากลุ่มญาติพี่น้องและเพื่อนสาวไปยังแผงขายโคมที่มีเกมทายปริศนา
“พวกเจ้าชอบโคมไหน? เรามาลองทายกันเถอะ!” พวกหนุ่ม ๆ อย่างจางซานหลางกับโจวซานหลางต่างตื่นเต้น ชี้โน่นชี้นี่อยากให้สวี่ต้าจวิ้นช่วยทาย เพราะในกลุ่มก็มีแต่เขาที่เรียนดีพอจะอ่านออกเข้าใจคำปริศนาได้ ตอนนี้ยังมีสวี่ซานหลางที่เริ่มอ่านหนังสือได้บ้าง เด็ก ๆ ที่เบียดเข้าไปไม่ถึงสวี่ต้าจวิ้นก็หันไปขอให้เขาช่วยแทน
ส่วนพวกสาว ๆ ก็รู้ว่าสวี่อินอินอ่านหนังสือออกเช่นกัน จึงพากันรุมอยู่รอบนาง พวกเขาต่างเป็นสหายร่วมทุกข์ยามอพยพหนีภัยมาด้วยกัน แม้ปัจจุบันฐานะต่างกัน สวี่อินอินแต่งกายงามราวคุณหนูในเมืองใหญ่ แต่จางต้ายาและเพื่อน ๆ ก็ยังไม่รู้สึกเกร็งหรือห่างเหินจากนางแม้แต่น้อย