สวี่ต้าจวิ้นฟังแล้วก็อึ้งไปจริง ๆ ใจคันยุบยิบขึ้นมา “เก่งนัก! เจ้ามีตัวช่วยพิเศษเช่นนี้สามารถแลกเปลี่ยนได้หรือไม่? ข้าเองก็อยากได้เหมือนเจ้าบ้าง!”
สวี่อินอินถลึงตาใส่น้องชาย “ได้เพียงเท่านี้ก็นับว่าดีแล้ว เจ้ายังคิดจะเลือกเองอีกหรือ?”
“พอเถิด เร็วเข้า ไปจับปลาดินมาให้ข้าสักหน่อยเถิด! แถบนี้ทั้งแห้งแล้ง ทั้งยังถูกฝูงตั๊กแตนระบาด สิ่งเขียวชอุ่มหาแทบมิได้ ดีไม่ดีเจอปลาดินเช่นนี้ ต้องรีบคว้าโอกาสไว้ให้มั่นนะ!”
สวี่ต้าจวิ้นก็รู้ว่าการนี้สำคัญนัก จึงมิได้เกี่ยงงอน ลุกพรวดขึ้นไปหาสวี่ซานหลางกับจางซานหลางทันที พี่น้องกระซิบกระซาบกันอยู่ครู่หนึ่งก็ไม่มีผู้ใดสังเกต แม่เฒ่าสวี่เพียงเหลือบตามองครั้งหนึ่ง มิได้ใส่ใจนัก บรรดาสะใภ้ต่างออกไปเสาะหาของป่า นางผู้เป็นคนแก่ จึงได้แต่นั่งเฝ้ารถลากอยู่นิ่ง ๆ พลันเห็นหลานชายวิ่งปรู๊ดไปหาพี่ชายและลูกพี่ลูกน้อง ครู่หนึ่งเด็กทั้งสามก็รวมกลุ่มกันคุยเบา ๆ แล้วตรงไปยังปากหลุม คว้าจับเชือกไถลลงไปข้างล่าง แม่เฒ่าสวี่เหลือบมองอยู่สองครั้งก็นั่งไม่ติด รีบลุกขึ้นก้าวฉับ ๆ เข้าไปใกล้
“ซานหลาง ลิ่วหลาง! พวกเจ้าทำอะไรกันน่ะ?”
เสียงตอบดังมาจากท้ายกลุ่ม “จับปลาดิน!”
“จับปลาดิน?” แม่เฒ่าสวี่ชะโงกหน้าลงไปดู พลางบ่นพึมพำ “เจ้าลูกซนทั้งหลาย ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ยังมีเรี่ยวแรงจะจับปลาดินกันอีก?”
กระนั้นนางก็ไม่ลืมตะโกนกำชับ “ลิ่วหลาง ระวังตัวไว้ให้ดี!” ว่าจบก็หันหลังกลับไปยังรถลาก เห็นผู้เฒ่าสวี่เอนกายหลับตาพักสายตาอยู่ จึงบอกเล่าเรื่องที่เห็นให้ฟังทันที ผู้เฒ่าสวี่ผงะลืมตา “ปลาดิน?”
ก้นหลุมนั้นมีน้ำซึมออกมา ดินก็เปียกชุ่ม เช่นนี้ย่อมต้องมีปลาดินอยู่แน่! เจ้าสิ่งนี้แม้รสชาติไม่เลิศ แต่ก็ยังพอเป็นอาหารได้ ดีกว่ารากหญ้ากับเปลือกไม้มากนัก! พวกเขายังมีเกลือ แล้วยังมีน้ำอีก หากได้ปรุงเป็นน้ำแกงปลาดินสักหม้อ แบ่งให้ทุกคนได้ดื่มคนละหน่อย ก็ชื่นใจยิ่งนัก! แรกเริ่มเขายังมิได้คิดถึงข้อนี้ คาดไม่ถึงว่าหลานชายจะหัวใส ผู้เฒ่าสวี่นั่งไม่ติด รีบสาวเท้าไปที่ปากหลุม
“ลิ่วหลาง เป็นอย่างไรบ้าง เจอหรือไม่?”
เบื้องล่าง สวี่ต้าจวิ้นทั้งสามกำลังควักโคลนด้วยมือเปล่า มือทั้งสองข้างล้วงลงไปในดินเลน ค้นหาปลาดินไปทั่ว เมื่อได้ยินคำถามจากด้านบน สวี่ต้าจวิ้นเงยหน้าตอบ “ยังไม่พบเลยขอรับ!”
ผู้เฒ่าสวี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วหันไปหาโจวเอ้อร์ชวน เมื่อครั้งยังเป็นเด็กหนุ่ม โจวเอ้อร์ชวนขึ้นเขาไปคุ้ยรังนก ดำน้ำหาปลา กวาดจับกุ้งหอย ก็เก่งกาจนัก ในหมู่บ้าน ทุกครั้งที่ถึงฤดูจับปลาปลายปี เขามักจะเป็นตัวหลักเสมอ เมื่อได้ฟังคำบอกเล่า โจวเอ้อร์ชวนก็ลุกพรวด ถลกแขนเสื้อก้าวมาที่ปากหลุมทันที
ปลาดินแม้จะมิใช่ของโอชะ แต่ถึงเวลานี้ อาหารอันใดก็นับว่ามีค่า! บรรดาคนทั้งหลายต่างเดินมารวมที่ปากหลุม รอดูว่าโจวเอ้อร์ชวนกับพวกจะงมปลาดินได้หรือไม่ เมื่อเทียบกับการขุดโคลนมั่วซั่วของสวี่ต้าจวิ้นทั้งสาม ฝีมือของโจวเอ้อร์ชวนชัดเจนว่านำหน้ากว่า เขาสั่งให้จุดคบเพลิงลงไป แม้ฟ้าสว่างแล้ว แต่ก้นหลุมก็ยังมืดนัก
แสงไฟส่องลง เขาเพ่งหาตามโพรงเล็ก ๆ ของปลาดิน ไม่นานก็มองเห็น รีบใช้มือสองข้างขุดโคลนออกอย่างรวดเร็ว ฉับไวคว้าขึ้นมาได้หนึ่งกำใหญ่ โคลนเลนกระเด็นไปหมด แต่พอแยกออกก็เห็นปลาดินดิ้นขลุกขลักอยู่ในถังไม้แล้ว สวี่ต้าจวิ้นทั้งสามจึงคอยช่วยอยู่ข้าง ๆ บ้างก็เก็บโคลน บ้างก็ช่วยยกถัง ตรากตรำกันอยู่เกือบครึ่งค่อนวัน สุดท้ายแต่ละคนเหนื่อยหอบโซเซขึ้นมาได้ พร้อมกับถังไม้ที่ก้นถังมีปลาดินดิ้นกระเสือกกระสนอยู่อีกชั้นหนึ่ง ราวสามสิบตัว
ระหว่างนั้น สวี่ชุนเหอกับพวกก็ลงไปตักน้ำในหลุมขึ้นมาอีกครั้ง ได้ถังน้ำขุ่นสองถัง สวี่ต้าจวิ้นกับอีกสองคนก็ใช้โอกาสล้างมือเปื้อนโคลนในน้ำขุ่นนั้น แล้วจึงมานั่งพักหอบหายใจ
โจวเอ้อร์ชวนพูดกับผู้เฒ่าสวี่ “ไว้รอให้แดดร่มแล้วค่อยลงไปอีกที ดูซิว่าจะได้เพิ่มอีกหรือไม่”
ผู้เฒ่าสวี่พยักหน้ารับ มองปลาดินกว่าหลายสิบตัวในถัง คิดในใจว่า หากได้ต้มจริง ๆ อย่างน้อยก็พอทำเป็นน้ำแกงหม้อหนึ่งแล้ว เพียงแต่ต้องรอให้น้ำขุ่นนี้ใสขึ้นเสียก่อนจึงจะใช้ได้ เขาก้มมองน้ำเลนในถัง ถอนหายใจ คาดว่ายังต้องล้างอีกหลายครั้งกว่าจะพอดื่มได้ ดังนั้นที่นี่อย่างน้อยพวกเขาคงต้องหยุดพักอยู่หลายวัน
แต่ในเมื่อที่นี่มีน้ำ ผู้เฒ่าสวี่ก็ไม่เร่งร้อนเหมือนก่อนแล้ว ถึงยามแบ่งเสบียง แม่เฒ่าสวี่เริ่มแจกจ่ายอาหาร ส่วนคนอื่นต่างก็ขวนขวายหาของป่า จึงไม่มีใครทันสังเกตตรงปากหลุม
สวี่อินอินกับสวี่ต้าจวิ้นแอบย่องมานั่งยอง ๆ ข้างถังปลาดิน โดยมีน้องชายช่วยคุ้มกัน นางก็รีบถามระบบในใจว่า “จะส่งมอบให้เจ้าอย่างไร?”
ระบบตอบด้วยเสียงกลไก 【โฮสต์เพียงแตะปลาดินก็พอ】
สวี่อินอินทำตามทันที เอื้อมมือแตะไปที่ปลาดิน ไม่ทันไร ตัวที่ถูกแตะก็ดับหายไปต่อหน้าต่อตา ครู่เดียวหายไปสองตัว นางจึงชักมือกลับ ทันใดนั้นก็มีเสียงสะท้อนในหัว
ไม่นาน ระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง 【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับสิทธิ์แลกเปลี่ยนสองครั้ง】
สวี่อินอินเมื่อได้ฟังรายงานจากระบบ ใบหน้าก็เปื้อนยิ้มกว้าง สองสิทธิ์แลกเปลี่ยน!
นางเคยเข้าใจว่าการเก็บสิ่งของชนิดหนึ่ง จะได้เพียงหนึ่งสิทธิ์แลกเปลี่ยนเท่านั้น คาดไม่ถึงว่านับตามจำนวนที่เก็บได้ สองปลาดิน ก็ได้สองสิทธิ์แลกเปลี่ยน เรื่องนี้ดีนัก!
สวี่ต้าจวิ้นตาแทบถลน มองเห็นพี่สาวแตะปลาดินเพียงนิดเดียว มันก็พลันหายไปต่อหน้า รีบร้องอุทาน “แม่เจ้า! ช่างอัศจรรย์นัก! เหนือยิ่งกว่าหูวิเศษของข้าเสียอีก ราวกับเล่นกลอยู่ตรงหน้าเลย!”
สวี่อินอินหาได้ใส่ใจคำอุทานของน้องชายไม่ นางกำลังเงี่ยหูฟังเสียงระบบอย่างจดจ่อ
【ยินดีด้วย โฮสต์ คือคนแรกในบรรดามิติต่าง ๆ ที่เก็บสิ่งมีชีวิตได้สำเร็จ ได้รับกล่องรางวัลใหญ่หนึ่งชิ้น】
【โปรดบอกว่าจะเปิดกล่องรางวัลใหญ่เดี๋ยวนี้หรือไม่】