“พอเถอะ เพลงตงฟางหงที่เจ้าร้องถนัดที่สุด ยังไม่เคยเข้าคีย์สักครั้งเลย” จางซื่อขัดขึ้นอย่างไร้ความปรานี
“ตอนนี้กำลังพูดเรื่องตัวช่วยพิเศษอยู่ ใครจะมีอารมณ์ไปฟังเจ้าฆ่าหมูเล่า?” สวี่ชุนซานจึงหุบปากเงียบ
เมื่อหูสงบ จางซื่อก็หันมามองบุตรสาว “อินอินเอ้ย! ไม่มีเหตุผลเลยนี่ที่พวกเจ้าล้วนมี แต่ข้ากลับไม่มี?” ในเมื่อทุกคนต่างก็ทะลุมิติมาด้วยกัน เหตุใดถึงไม่เสมอภาคเล่า?
สวี่อินอินจึงกล่าวอย่างระมัดระวัง “คาดว่าน่าจะมีอยู่ เพียงแต่ท่านแม่ยังไม่พบกระมัง? ท่านแม่ลองดูสิ ข้าเองก็รู้ช้ากว่าท่านพ่อกับต้าจวิ้นตั้งนานกว่าจะรู้” ใช่สิ นางไม่จำเป็นต้องบอกหรอก ว่าที่จริงแล้ว นางเองก็รู้ตั้งแต่คืนที่ออกจากหมู่บ้านแล้ว ยังเร็วกว่าท่านพ่อเสียอีก จางซื่อฟังแล้วก็ครุ่นคิด ใช่จริงหรือไม่?
บุตรชายก็รู้ตั้งแต่คืนที่ทะลุมิติ บิดาบ้านนี้เองก็เพิ่งรู้ไม่กี่วันก่อน ตอนนี้บุตรสาวก็มีแล้ว เช่นนั้นหากรอสักสองสามวัน บางทีนางก็อาจจะค้นพบก็ได้
จึงพยักหน้ารับ “เป็นไปได้ เช่นนั้นข้าก็ต้องตั้งใจหาดี ๆ” ว่าแล้วก็หันมามองมือตัวเองบ้าง เท้าตัวเองบ้าง ลูบหน้าลูบจมูกอยู่ครู่หนึ่ง พยายามอย่างยิ่งจะค้นหาความผิดปกติสักอย่าง สวี่ชุนซานเห็นดังนั้นก็หันส่งสัญญาณทางตาให้บุตรสาว หากจริง ๆ แล้วแม่เจ้ามิได้มีเล่า จะทำอย่างไรดี?
สวี่อินอิน: คงต้องบอกตอนนั้น? สวี่ชุนซานลอบปาดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริง แย่แล้ว หากวันหนึ่งนางยืนยันว่าไม่มีจริง ๆ ไม่แน่ว่านางอาจจะบังคับข้าให้ยกตัวช่วยพิเศษให้ก็ได้!
สวี่อินอิน: เอ่อ…มองดูบุตรสาวที่ส่งสายตา “ท่านพ่อก็ระวังตัวเถอะ” มาให้ สวี่ชุนซานถึงกับมุมปากกระตุก จริงแท้ กระทั่งเสื้อตัวเล็กที่อุ่นกายที่สุดยังกันลมไม่อยู่
…..................................
รุ่งเช้า พอทุกคนตื่นขึ้น สิ่งแรกที่ทำก็คือรีบไปดูบ่อน้ำที่ขุดไว้ ผ่านไปทั้งคืน น้ำในบ่อกลม ๆ นั้นเอ่อขึ้นมาจนเกือบถึงขอบแล้ว ส่วนถังน้ำที่ตักไว้ตั้งแต่เมื่อวาน หลังจากตกตะกอนทั้งคืนก็ยังขุ่นข้นเป็นโคลน ผู้เฒ่าสวี่จึงสั่งให้เททิ้งทั้งหมด มิฉะนั้นถังที่มีอยู่คงไม่พอใช้แน่
สวี่ชุนเหอกับพวกผลัดกันลงไปตักน้ำขึ้นมา จนได้เต็มห้าถังจึงเห็นก้นบ่อ
แต่แม้น้ำที่ตักขึ้นมาก็ยังขุ่นคลั่ก มีกลิ่นโคลนแรงนัก
ยามสาย ทุกคนต่างก็แยกย้ายไปหาอาหารแห้งเพิ่มเติม เมื่อมีเวลามากขึ้น ครอบครัวโจวกับครอบครัวสือก็ช่วยกันตำเปลือกไม้ให้ละเอียด ตั้งใจไว้ว่าพอมีน้ำสะอาดแล้วจะผสมกับรากหญ้าทำเป็นขนมปังแข็ง เพราะพวกเขายังพกหม้อมาด้วย พอถึงเที่ยง ก็ทำความสะอาดบ่ออีกครั้งหนึ่ง
ยามเย็น ก็ทำซ้ำอีกครั้ง ผ่านไปอีกหนึ่งคืน น้ำที่ซึมขึ้นมาจึงดูดีขึ้นเล็กน้อย แม้ยังขุ่นอยู่แต่ก็ไม่มีตะกอนโคลนลอยปนเหมือนก่อน
เวลาผ่านไปสองวันแล้ว พวกเขาไม่อาจเสียเวลาอยู่ที่นี่ได้อีก สวี่ต้าจวิ้นเห็นท่านปู่ริมฝีปากแห้งแตก ทนกระหายน้ำแทบไม่ได้ ใจของเขาก็ยิ่งร้อนรน โดยเฉพาะเมื่อวานตอนเย็น บุตรชายของสกุลโจวชื่อฟู่เป่าเกือบแอบตักน้ำโคลนมาดื่ม ดีที่มีคนเห็นเสียก่อน ไม่เช่นนั้นคงดื่มลงคอไปแล้วแน่ ๆ
สวี่ต้าจวิ้นมองดูน้ำที่ยังขุ่นแต่ไม่ปนโคลนในวันนี้ จึงตัดสินใจเด็ดขาด — ต้องทำให้น้ำขุ่นนี้ใสให้ได้!
อยากให้น้ำขุ่นข้นใสสะอาดในเวลาอันสั้น หากเป็นคนทั่วไปย่อมทำไม่ได้แน่
แต่สำหรับสวี่อินอินกับสวี่ต้าจวิ้น เรื่องนี้ไม่ยากเลย วิธีที่นึกออกมีอยู่หลายอย่าง — การตกตะกอนตามธรรมชาติ, การใช้สารส้ม, การกรองด้วยถ่าน, การกรองด้วยหินและทราย, หรือการต้มแล้วปล่อยให้เย็น
เวลานี้ไม่มีทั้งสารส้มและถ่าน จึงต้องตัดวิธีนั้นทิ้งไปก่อน ส่วนการตกตะกอนหรือการต้มให้ใส ก็ไม่ทันการณ์แน่ เพราะแม้จะปล่อยตกตะกอนทั้งคืน น้ำก็ยังขุ่นเหมือนเดิม ดังนั้นจึงต้องเริ่มจาก “การกรอง” ก่อนเท่านั้น
เมื่อมีสวี่ต้าจวิ้นอยู่ สวี่อินอินก็ไม่คิดออกหน้า ปล่อยให้เขาจัดการแทน
สวี่ต้าจวิ้นจึงรีบรายงานแก่ผู้เฒ่าสวี่ พอผู้เฒ่าสวี่รู้ว่าหลานชายมีวิธีทำให้น้ำขุ่นกลายเป็นน้ำใสก็ไม่แปลกใจ คิดเพียงว่าหลานช่างฉลาด สมกับที่ได้เรียนในสำนักศึกษามาหลายปี จึงรีบสั่งให้ทุกคนฟังคำสั่งของลิ่วหลาง
สวี่ต้าจวิ้นเริ่มจัดงานเป็นขั้นตอน กลุ่มหนึ่งให้ไปลอกเปลือกไม้แล้วตีให้เป็นเส้นละเอียด อีกกลุ่มให้ไปตัดไม้ไผ่ ส่วนอีกพวกให้ไปเก็บก้อนหินและทรายจากริมลำห้วย
เชิงเขามีป่าไผ่อยู่พอดี พอได้ไม้ไผ่ลำใหญ่และแก่ดี ผู้เฒ่าสกุลเติ้งซึ่งเป็นช่างจักสานก็พาบุตรหลานช่วยกันตัดไม้ไผ่มาหลายลำอย่างคล่องแคล่ว
สวี่ต้าจวิ้นให้พวกเขาผ่าไม้ไผ่ออกเป็นท่อนละสองปล้อง ปล้องหนึ่งตัดปล้องข้างในออกให้โล่ง อีกปล้องเจาะรูไว้ที่ก้นกระบอก แล้วใช้ไม้ไผ่บาง ๆ ผูกกระบอกเหล่านี้ติดไว้กับไม้ไผ่ลำยาวที่ไม่ได้ผ่า ทำแบบนี้รวมทั้งหมดสามชุด
ไม้ไผ่ยาวทั้งสามลำถูกปักลงในดินเลนข้างบ่อให้มั่น ส่วนกระบอกไม้ไผ่ที่ผูกไว้สองปล้องต่อหนึ่งลำ ก็ทำหน้าที่เสมือนขวดน้ำสำหรับกรองแต่ละชุด
จากนั้นให้ผู้เฒ่าสกุลเติ้งเลือกไม้ไผ่ลำใหญ่ที่สุดมาอีกลำ ผ่าออกเสียหนึ่งส่วนสาม ขูดเอาปล้องด้านในออกให้ทะลุ แล้วเจาะรูเล็ก ๆ เรียงกันบนลำไม้ไผ่
ไม้ไผ่ลำนี้วางพาดในแนวนอนเชื่อมต่อกับปลายล่างของไม้ไผ่ทั้งสามลำ โดยให้แต่ละตอนมีรูสามช่อง และวางถังไม้ไว้ด้านล่างสำหรับรองน้ำ
เมื่อหินและทรายถูกขนกลับมา สวี่ต้าจวิ้นก็แบ่งใส่ลงไปในกระบอกไม้ไผ่แต่ละชั้น
สองกระบอกบนสุดใส่หิน — หนึ่งใส่ก้อนใหญ่ อีกหนึ่งใส่หินก้อนเล็กและกรวด
สองกระบอกถัดลงมาใส่ทราย — กระบอกหนึ่งใส่ทรายหยาบ อีกกระบอกใส่ทรายละเอียดราวผง
ส่วนไม้ไผ่ที่วางขวางอยู่ล่างสุดนั้น ปูไว้ด้วยเปลือกไม้ที่ตีจนเป็นเส้นละเอียด
เครื่องกรองน้ำจึงเสร็จสมบูรณ์
ทุกคนที่ยืนมองอยู่ต่างอึ้งงันไปชั่วขณะ พากันสงสัยนักว่า ของเช่นนี้จะทำให้น้ำใสได้อย่างไร ท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นทั้งหลาย สวี่ต้าจวิ้นจึงจูงสวี่อินอินกับจางซิ่วหลานออกมาทำให้ดูเป็นตัวอย่าง ทั้งสามคนยืนประจำแต่ละลำไม้ไผ่ ตักน้ำคนละชามเทลงไปในกระบอกไม้ไผ่ด้านบนสุด
ทันใดนั้น ก็เห็นหยาดน้ำค่อย ๆ ซึมรินออกมาจากรูใหญ่ที่ก้นกระบอกบน ไหลหยดลงสู่กระบอกล่าง และเมื่อเทน้ำเพิ่มลงไปอีกชามแล้วชามเล่า สายน้ำที่รินออกมาก็เริ่มแรงขึ้น จากเดิมเป็นเพียงหยดเล็ก ๆ กลับกลายเป็นสายบางเท่าปลายนิ้วก้อย