ผู้เฒ่าสวี่ดึงมือสวี่ต้าจวิ้นไว้พูดว่า “ลิ่วหลางเอ๋ย ต่อจากนี้เจ้าฟังให้ดี ดูจังหวะการเคลื่อนไหวของพวกโจรดินกันให้ถ่องแท้” เขาและสวี่ชุนชานกังวลไปในแนวเดียวกัน หากพวกโจรถอยไปข้างหลัง ตามเส้นทางที่พวกเขาเพิ่งผ่านมา ก็ยังพอเอาตัวรอดได้ อย่างน้อยพวกโจรคงไม่ย้อนกลับมาเดินถอยหลัง
แต่ถ้าพวกโจรยังคงมุ่งหน้าไปข้างหน้า สถานการณ์ของพวกตนก็ไม่สู้ดีนัก พากันลากคนทั้งครอบครัว ความเร็วย่อมช้าลง หากเกิดเหตุไม่คาดคิด หากบังเอิญพลัดมาพบกับพวกโจรขึ้นมาล่ะจะทำอย่างไร ไม่รู้ว่าจะมีทางอื่นให้ผ่านหรือไม่
ผู้เฒ่าสวี่ก็กำลังครุ่นคิดถึงเรื่องนี้อยู่ พลันนึกถึงสิ่งของที่น้องสาวเคยฝากให้คนเดินทางนำกลับมา คนพวกนั้นเที่ยวท่องไปใต้หล้าทั้งเหนือทั้งใต้ ย่อมรู้จักเส้นทางลับและทางลัดที่ผู้อื่นไม่รู้เป็นธรรมดา น่าเสียดายที่คนเดินทางนั้นมักเร่งรีบมารีบไป ทุกครั้งล้วนผ่านเพียงฉับพลัน คราก่อนเขายังมิทันได้ต้อนรับตามสมควร ก็ต้องรีบเร่งบรรจุของที่จะฝากให้น้องสาวใส่ลงไป เกรงว่าหากชักช้าเพียงครู่ คนผู้นั้นจะจากไปเสียแล้ว ไหนเลยจะมีโอกาสได้ไต่ถามเส้นทางอย่างละเอียดถี่ถ้วน คิดแล้วก็น้อยใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
เขาจึงถามหลานชายว่า “ลิ่วหลางเอ๋ย ข้าเคยได้ยินเจ้ากล่าวว่า เจ้ามีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งแซ่เจี่ยง บ้านของเขาเปิดร้านค้า ของทั้งหมดล้วนได้มาจากชิงโจวใช่หรือไม่”
สวี่ต้าจวิ้นหยุดไปเล็กน้อย “น่าจะใช่นะขอรับ ท่านปู่ ทำไมรึขอรับ”
ผู้เฒ่าสวี่ถามต่อ “งั้นเจ้าเคยได้ยินเขาบอกไหมว่ามีทางลัดไหนไปชิงโจวได้บ้าง”
สวี่ต้าจวิ้นไม่ได้คาดคิดว่าท่านปู่จะคิดไปในทางเดียวกับพ่อ เขาส่ายหน้า “ไม่เคยได้ยินขอรับ”
“เอาเถิด” ผู้เฒ่าสวี่ถอนใจเฮือกหนึ่ง โดยไม่รู้ตัวก็ยกมือคลำหาก้านยาเก่าที่คาดเอว แต่ก็ว่างเปล่าอีกครั้ง จึงยกมือขึ้นรองแก้ม มองดูเทือกเขาสลับซับซ้อนอยู่ไกลโพ้น สายตาเหม่อลอยไปครู่ใหญ่ แล้วก็ได้สติกลับมา หันไปถามหลานชายว่า “ลิ่วหลาง เป็นอย่างไรบ้าง”
สวี่ต้าจวิ้นยังคงตั้งใจฟังสัญญาณรอบข้าง คำพูดช้าลงเล็กน้อย “ยังอยู่ตรงนั้นขอรับ” แสงแดดบ่ายคล้อยลอยไปทางทิศตะวันตก สาดลงบนเนินดินด้านนี้ ทออยู่บนกายผู้คนให้รู้สึกง่วงเหงาหาวนอน บางคนทนไม่ไหวแล้วส่งเสียงกรนเบาๆ ขณะนั้น ในกลุ่มคนพลัดถิ่นเล็ก ๆ ข้างนอก มีรูปคนผอมบางก้าวเข้ามาไม่รีบร้อนนัก
คนจำนวนหนึ่งหลับอยู่ แต่ก็มีหลายคนคอยสอดส่องความเคลื่อนไหวภายนอกอยู่เสมอ ดังนั้นเมื่อชายคนนั้นเคลื่อนไหว สายตาจำนวนมากก็จับไปยังเขาพร้อมเพรียง ชายคนนั้นไม่สะทกสะท้าน ยังคงก้าวเข้ามาเรื่อย ๆ
คนด้านนอกสุดอย่างเติ้งต้าหลางคว้าของพร้อม หากไม่ใช่เพียงคนเดียวพวกเขาคงพุ่งเข้าหาแล้ว
กระนั้นก็ไม่ได้ปล่อยให้ชายคนนั้นเข้าใกล้โดยปลอดการ เติ้งต้าหลางตะโกนเสียงดังว่า “หยุด! เจ้าจะทำสิ่งใด”
หากไม่ยอมบอกให้ชัด พวกเขาก็คงต้องลงมือ ชายคนนั้นหยุดอยู่ห้าก้าวนอกกว่า เบื้องต้นเมื่อเติ้งต้าหลางตะโกน เขาก็หยุดลง ผู้คนต่างก็มองเห็นชัดเจนแล้วว่า นั่นเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุยังไม่มาก ร่างผอมบางอ่อนแอที่สุดก็สิบสามสิบสี่ปี ใบหน้าดำคล้ำจนแทบมองไม่ออกว่าเดิมเป็นอย่างไร ริมฝีปากยังมีเลือดเกาะอยู่ แต่เพียงดวงตาคู่นั้นกลับส่องประกายสว่างผิดแผก
“ข้ารู้ทางลัดไปชิงโจว” เสียงเขาแหบพร่าพูดออกมา คนอื่นยังไม่รู้ว่าผู้เฒ่าสวี่เมื่อครู่นึกอะไรอยู่ ฟังคำพูดแปลก ๆ นี้ก็อึ้งไปครู่หนึ่ง จะไปชิงโจวทางลัด? ทำไมต้องไปทางลัดกันเล่า ใครพูดว่าจะไปกัน
เติ้งต้าหลางรีบหันไปมองผู้เฒ่าสวี่ด้านหลัง “ท่านปู่สวี่?”
ผู้เฒ่าสวี่กับสวี่ต้าจวิ้นต่างตกใจ เมื่อสบสายตากัน ผู้เฒ่าสวี่ตาเป็นประกาย จึงว่า “เจ้าเข้ามาเถิด”
ผู้เฒ่าสวี่เอ่ยให้ผ่านไป จึงไม่มีใครขัดขวาง เด็กหนุ่มเดินลอดผ่านจนมายืนอยู่เบื้องหน้าผู้เฒ่าสวี่ เขามองผู้เฒ่าสวี่แล้วทวนคำกล่าวเมื่อครู่อีกครั้ง
ผู้เฒ่าสวี่คงสีหน้าสงบนิ่ง “เด็กน้อย เจ้ากำลังพูดสิ่งใดเล่า? เหตุใดต้องละทิ้งถนนใหญ่ที่ผู้คนล้วนเดินตาม แล้วกลับพาไปเดินทางลัด”
เด็กหนุ่มกล่าวตอบอย่างแปลกประหลาด พลางเหลือบมองสวี่ต้าจวิ้น “ข้าแต่เล็กมาก็มีข้อได้เปรียบต่างจากผู้อื่น หูของข้าฟังได้แจ่มชัดกว่าคนทั่วไป” คำตอบนั้นกลับไม่รับกับคำถามของผู้เฒ่าสวี่ ดูราวกับเพียงพูดพึมพำอยู่ฝ่ายเดียว
ผู้เฒ่าสวี่แววตาเปลี่ยนเล็กน้อย คล้ายจะตระหนักบางสิ่ง ผู้คนรอบข้างก็ต่างสะดุดใจขึ้นมา ผู้เฒ่าสวี่พลันคิดไปว่า เด็กน้อยผู้นี้คงมีหูไวเฉกเช่นเดียวกับหลานชาย คอยลอบฟังคำสนทนา
สวี่ต้าจวิ้น สวี่อินอินและอีกหลายคนต่างใจหายวาบ มองสบตากันอย่างเร่งร้อน สื่อความหมายโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย สวี่ต้าจวิ้นคิดในใจ เด็กนี่คงพูดโอ้อวดเกินไปกระมัง
สวี่ชุนชานว่า ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ระยะห่างตั้งสองสามร้อยเมตร หากเขาได้ยินจริง ก็อาจเป็นคนบ้านเดียวกับเราหรือไม่ จางซิ่วหลานว่า ข้าก็เดินทางมากับพวกเรา ยังมิได้เห็นผู้ใดมี “นิ้วทองคำ” แล้วเด็กนี่ไยจึงมีได้เล่า
สวี่อินอินว่า สิ่งสำคัญกว่าคือ เมื่อครู่เราคุยกันอยู่ตรงเชิงเนิน เขาได้ยินเข้าไปหรือไม่ต่างหาก
บรรดาผู้คนต่างก็ตกใจจนเงียบงัน ในดวงตาของสวี่ชุนชานฉายวาบประกายอำมหิต หากเด็กน้อยล่วงรู้ความลับ ผลย่อมไม่ดี อาจจำต้องฆ่าเสียเพื่อปิดปาก
แต่พอเหลือบมองรูปร่างผอมบางอ่อนแอของเด็กคนนั้น ความคิดนั้นก็สลายไปในบัดดล ทว่าผู้เฒ่าสวี่กลับนิ่งสงบได้ เขามิได้ดูถูกฝ่ายตรงข้ามเป็นเด็กธรรมดา ทว่าความกล้าของเด็กคนนั้นก็ไม่ธรรมดา
“เจ้าต้องการสิ่งใด พูดมาตรง ๆ” ผู้เฒ่าสวี่ถาม
กวนซานเลียริมฝีปากแตกเป็นเลือดพูดว่า “พวกท่านกินอย่างไรก็ให้ข้ากินอย่างนั้น ข้าจะพาพวกท่านไปตามทางลัด เพียงห้าวันก็ถึงชิงโจว”
เด็กหนุ่มผู้นั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เพิ่งโผล่มา เขารู้ดีว่าพวกเขาเมื่อครู่กินสิ่งใด จึงไม่แสดงท่าทางแปลกใจอันใด
ผู้เฒ่าสวี่พอได้ยินคำที่ว่า “ไม่เกินห้าวันก็ถึงชิงโจว” ใจพลันสั่นไหวโดยไม่อาจห้าม เขามองสำรวจเด็กคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเอ่ยถามขึ้นว่า
“เหตุใดข้าจึงต้องเชื่อเจ้าเล่า เจ้ามิใช่มาหลอกกินหลอกดื่มจากพวกเราเพียงเท่านั้นหรือ?”
กวนซานตอบเสียงแหบพร่า “ข้านามว่ากวนซาน เป็นชาวอำเภอหยงชิง เมืองฉางหนิง บิดาข้าเป็นเจ้าของที่ดินท้องถิ่น เมื่อเดือนก่อนบรรดาชาวนาเช่าพากันก่อความวุ่นวาย บุกเข้าบ้าน ปล้นเอาเสบียงแล้วฆ่าฟันคนทั้งเรือน โชคดีตอนนั้นข้าไม่อยู่บ้าน ครอบครัวทั้งสิ้นถูกสังหาร ข้าเหลือตัวคนเดียว ข้าไม่เคยคิดจะโกหกท่าน”
“อีกทั้ง ท่านผู้เฒ่า พวกท่านมีคนมากมาย จะเกรงข้าเด็กผอมแห้งไร้เรี่ยวแรงเพียงคนเดียวไปไยเล่า?”