สวี่ชุนซานต้องการรวบรวมแรง เพื่อจะได้มองสำรวจข้างหน้าให้แน่ชัด
เวลานี้ไม่มีผู้ใดสังเกตเขาอีกแล้ว ด้วยความเข้าใจกันดีระหว่างบิดากับบุตรี โดยไม่ต้องพูด สวี่อินอินก็รู้ทันทีว่าเขาคิดจะทำอะไร นางเพียงขยับความคิดเล็กน้อย ขวดน้ำกลูโคสก็ปรากฏขึ้นในมือ สวี่ชุนซานรีบรับไว้ แล้วอาศัยศิลาหินเขตแดนบังสายตาคน เปิดฝาดื่มรวดเดียวหนึ่งอึก ก่อนจะส่งคืนให้สวี่อินอิน สวี่อินอินรับกลับ แล้วเก็บขวดนั้นเข้ามิติในทันที เมื่อได้น้ำในลำคอ สวี่ชุนซานก็หายใจลึก ถอนใจยาว แล้วจ้องไปยังแสงรุ่งอรุณเบื้องหน้า
ด้านหน้านั้นเห็นเป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มองคร่าว ๆ แล้วไม่มีผู้คนอาศัยอยู่เลย เงียบงันประหนึ่งหมู่บ้านคนตาย ถัดออกไปไกลราวสิบกว่าลี้มีเมืองเล็กอยู่แห่งหนึ่ง ถนนหนทางและร้านรวงดูเหมือนจะเคยคึกคัก แต่บัดนี้กลับรกร้าง
ที่บอกว่า “เคยคึกคัก” เพราะบัดนี้เมืองนั้นดูเงียบเหงาเป็นที่สุด โคมแดงที่แขวนอยู่หน้าร้านส่วนใหญ่ฉีกขาด บางอันหล่นกลิ้งอยู่กับพื้น เมืองนั้นบัดนี้สิ้นผู้คน กลายเป็นเมืองร้างโดยแท้ เขาอยากมองต่อไปข้างหน้าอีก แต่เรี่ยวแรงเริ่มหมด มือสั่นคล้ายจะสิ้นสติ จึงรีบละสายตากลับ ถอนหายใจเบา ๆ
เห็นภรรยา ลูกชาย ลูกสาวจ้องมองมาด้วยความกังวล เขาส่ายหัวช้า ๆ เป็นเชิงบอกว่า “ไม่ดีนัก”
ไม่นานนัก ผู้เฒ่าสวี่ก็ลุกขึ้นนั่ง แล้วเหล่าผู้เฒ่าทั้งหลายก็ปรึกษากันอีกครั้ง
คิดกันอยู่ทั้งคืน ก็ได้ความว่า — ไม่เดินต่อก็ไม่ใช่วิธี ทางเดียวคือต้องไปข้างหน้า ดังนั้น ทุกคนจึงจำใจลุกขึ้นแบกของ เดินต่อไปอีก
________________________________________
เมื่อถึง ตำบลเป่าถิง ฟ้าก็สว่างพอดี แต่กลับไม่เห็นผู้คนแม้สักคนเดียว ประตูทุกบ้านปิดแน่น ไม่รู้ว่ามีใครอยู่หรือไม่
กวนซานมองดูเมืองที่เคยคึกคักกลับกลายเป็นเช่นนี้ ถึงกับยืนนิ่งไปนาน เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อถึงตำบลเป่าถิง จะไปขอพึ่งพา “ร้านค้าต้าโย่ว” ที่เจ้าของรู้จักกับบิดาของเขา น่าจะพอขอข้าวน้ำประทังได้บ้าง แต่เมื่อไปถึง ร้านค้าต้าโย่วกลับพังราบ ประตูไม้หลุดห้อย โต๊ะเก้าอี้ภายในระเนระนาด ไม่มีผู้คนแม้แต่เงา อดีตเมืองใหญ่คึกคักกลับกลายเป็นซากว่างเปล่า ยิ่งเดินไปต่อ ร้านโรงเตี๊ยมใหญ่สามชั้นที่ครั้งหนึ่งเคยสว่างไสวไปทั้งถนน ก็บัดนี้มืดมิดไร้ผู้คนเช่นเดียวกัน ทั้งตำบลดูเหมือนเพิ่งร้างไปไม่นานนัก คงไม่เกินสองเดือน
ตลอดทางพวกเขาเดินผ่านหมู่บ้านร้างมานับไม่ถ้วน ครั้นดีใจว่าเข้าสู่มณฑลชิงโจวแล้วคงพอมีคนบ้าง กลับพบว่าตำบลใหญ่ขนาดนี้ยังไร้ผู้คน ไม่มีอาหาร ไม่มีน้ำเลยสักหยด บ่อทุกบ่อแห้งผาก หลังร้านอาหาร โรงเตี๊ยม ครัวเรือน ล้วนว่างเปล่าเหมือนถูกกวาดเกลี้ยง
แน่ชัดแล้ว — เมืองนี้ร้างโดยแท้
ทุกคนจึงจำต้องกัดฟันเดินต่อ อีกไม่กี่วัน พวกเขาเดินผ่านหมู่บ้านและตำบลเล็ก ๆ อีกสองแห่ง สภาพไม่ต่างกันนัก พบผู้คนบ้างก็เป็นเพียงผู้ลี้ภัยผู้อดอยากเช่นเดียวกัน
อากาศเริ่มเย็นลง ดวงตะวันบนฟ้าหายไป เหลือเพียงเมฆเทา ๆ ลอยครึ้มเหนือหัว เสื้อผ้าที่ใส่กันอยู่ไม่อุ่นพอ ผู้ที่ยังพอมีก็รีบหยิบเสื้อผ้าฝ้ายออกมาสวม
เมื่อทุกคนสวมเสื้อผ้าฝ้าย รถลากไม้ที่เคยเต็มก็โล่งขึ้นครึ่งหนึ่ง เข็นง่ายขึ้นกว่าเดิม พอถึงยามเย็นก็พอดีเห็นศาลาร้างอยู่แห่งหนึ่ง ทุกคนจึงพากันเข้าไปพักในนั้น —
อากาศเช่นนี้ หากยังนอนกลางดินกลางฟ้า เกรงว่าต่อให้ไม่อดตายก็คงถูกลมหนาวคร่าชีวิตเสียก่อน หลังจากเดินต่ออย่างทรหดอีกสามวัน ในที่สุดขบวนก็ถึง หน้ากำแพงเมืองฮวาหยางฝู่ แต่ทันทีที่มองเห็นก็ต้องใจหาย —
ประตูเมืองปิดสนิท แม้ยามกลางวันยังไม่เปิดออก เบื้องล่างเต็มไปด้วยผู้ลี้ภัยกลุ่มใหญ่ที่นั่งเบียดเสียดกันอยู่ใต้กำแพง ผู้เฒ่าสวี่มองรอบหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปถามชายชราที่ดูอายุพอ ๆ กัน “ท่านลุง ที่นี่เป็นอย่างไรบ้าง?”
ชายชราผู้นั้นกอดอกสั่นงกในความหนาว ศีรษะก้มต่ำ “อย่าได้หวังเลย เมืองนี้เขาไม่ให้ผู้ลี้ภัยเข้า”
“ถ้าเช่นนั้นเหตุใดท่านยังนั่งรออยู่ที่นี่ ไม่เดินต่อไปข้างหน้าเล่า?” ผู้เฒ่าสวี่ถามอย่างแปลกใจ ชายชรายกหน้าขึ้นมอง แล้วปรายตาไปยังกลุ่มคนที่ยืนอยู่ข้างหลังผู้เฒ่าสวี่ “หิวจนเดินไม่ไหวแล้ว ก็ได้แต่รอ เผื่อเมืองข้างในจะออกมาแจกข้าวแจกน้ำ วันนี้วันเทศกาลฉงหยางน่ะ”
“เทศกาลฉงหยาง?” ผู้เฒ่าสวี่อึ้งไปครู่หนึ่ง
ผ่านมาหนึ่งเดือนเต็มแล้วนับจากวันที่พวกเขาออกจากหมู่บ้านต้าหวัง เขาเงยหน้ามองประตูเมืองสูง เห็นเพียงความเงียบ ไม่มีสิ่งใดขยับ เมื่อคิดว่าพวกเขาเองก็ต้องหยุดพักเช่นกัน จึงตัดสินใจรออยู่ตรงนี้ ทุกคนหามุมของตนแล้วนั่งลงพักอยู่หน้ากำแพงเมืองนั้น
จนกระทั่งแดดคล้อยถึงบ่าย ประตูเมืองจึงเปิดออกจริง ๆ เสียงขยับประตูดังขึ้น เหล่าผู้ลี้ภัยที่นั่งอยู่ด้านหน้าพากันลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น พวกสกุลสวี่ที่อยู่ถัดมาด้านหลังก็พากันชะเง้อมอง
เห็นทหารกลุ่มหนึ่งเดินออกมาก่อน ตั้งแถวเป็นสองแถว ข้างในถือหอกยาวปลายแหลมสีเงินวาว คนทั้งหลายไม่กล้าเข้าใกล้ ต่อมา มีชายสองคนเข็น
เกวียนออกมาสองเล่ม เล่มหนึ่งบรรทุกถังน้ำขนาดใหญ่ ส่วนอีกเล่มหนึ่งมีถาดไม้ไผ่เต็มคันรถ ภายในวางซาลาเปาขาวโพลนกองพูน
อาหาร! ผู้ลี้ภัยทั้งหลายตาเป็นประกาย พากันกรูก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว
“มีคนออกมาแจกของกินจริง ๆ ด้วย!”
ผู้เฒ่าโจวอุทานเสียงดังจนแทบจะกระโดดด้วยความดีใจ คนทั้งขบวนไม่รอช้า รีบกรูตามไปข้างหน้าเช่นกัน