“หากไม่อยากอดตาย ก็ต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น!”
หยางหย่งเสวี่ยกล่าวเสียงเข้ม “ท่านลุงอย่าคิดว่าพวกท่านถูกเลือกให้เข้าเมืองทำงานทุกวันแล้วจะมีข้าวติดมือกลับมาได้ตลอด ข้ารู้มาว่า อีกไม่เกินสองสามวัน เมืองนี้ก็จะไม่มีงานเหลือให้ทำแล้ว ถึงตอนนั้นพวกท่านมากคนปากมาก จะเอาอะไรกินกัน?”
เขาพูดทั้งด้วยเหตุและผล “ท่านลุงอย่าได้หวั่น เรามิได้บุ่มบ่าม หากทำตามแผนที่วางไว้ จะไม่เกิดอันตรายแน่ ผู้ลี้ภัยนอกเมืองมีเป็นหมื่น ส่วนทหารที่คุ้มกันในเมืองมีเพียงไม่กี่พัน จะกลัวไปทำไม!”
ผู้เฒ่าสวี่ฟังแล้ว ใจยิ่งหนักอึ้ง หลานเขาเคยเล่าให้ฟังแล้วว่าพวกนั้นคิดจะใช้โอกาสตอนเข้าเมืองไปทำงานเปิดประตูเมือง ปลุกระดมผู้ลี้ภัยนอกเมืองให้บุกเข้าไป ยึดที่ว่าการอำเภอ แล้วปล้นเสบียงทั้งเมือง
เรื่องเช่นนี้ ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ ก็นับว่าก่อการกบฏทั้งสิ้น! ผู้เฒ่าสวี่เพียงอยากพาครอบครัวอยู่รอดโดยสงบ ไม่ปรารถนาเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องอันอาจนำภัยถึงชีวิตเช่นนี้ ตราบใดที่ยังประคองไปได้ เขาก็อยากอยู่ต่อ แต่หากก่อการขึ้นมาเมื่อใด ใครจะรู้ว่าคนอย่างเขาจะมีชีวิตรอดหรือไม่
ยามเหตุจลาจลเกิดขึ้น มีดดาบไม่รู้เลือกหน้า ฟ้าดินไม่อาจช่วยผู้ใดได้ ใครจะโชคดีรอดทุกคราวกันเล่า
ผู้เฒ่าสวี่ทำหน้าตึง “ข้าตัดสินใจแล้ว พรุ่งนี้เช้าจะออกเดินทางต่อ ไปอี้หยางฝู่เพื่อพึ่งญาติ”
หยางหย่งเสวี่ยเห็นเขายืนกราน สีหน้าก็เข้มขึ้น “คิดจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้งั้นหรือ? ไม่มีทาง!”
“เรือสำเภาลำนี้ พวกท่านจะขึ้นหรือไม่ขึ้น ก็ต้องขึ้น!”
ผู้เฒ่าสวี่หน้าเปลี่ยนสี “จะทำการกดขี่คนดีงั้นหรือ? บอกไว้เลยว่าพวกเราก็ไม่ใช่พวกให้ใครรังแกได้!”
สวี่ชุนเหอกับชายหนุ่มทั้งหลายที่อยู่ใกล้ รีบยกไม้ยกมือจับเครื่องมือในมือแน่น ล้อมหยางหย่งเสวี่ยกับพวกไว้ทันที เพียงรอคำจากผู้เฒ่าสวี่ก็พร้อมจะสู้ เห็นท่าทีดังนั้น หยางหย่งเสวี่ยแม้สีหน้าผันเปลี่ยนไปหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ถอยออกไปโดยไม่ทำสิ่งใด พาคนกลับไปทางเดิม ทุกคนเฝ้ามองจนแน่ใจว่าพวกนั้นหายลับไปฝั่งตรงข้ามแล้ว จึงค่อยผ่อนลมหายใจโล่งอก
ผู้เฒ่าโจวหันมาถาม “ท่านพี่สวี่ แล้วเราจะเอาอย่างไรต่อ? ข้าว่าชายแซ่หยางนั่นคงไม่ยอมง่าย ๆ ดอก”
ผู้เฒ่าสวี่ขบคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงหนักแน่น “รอจนลูกชายคนที่สามกับพวกกลับมา แล้วพอฟ้าสาง เราจะออกเดินทางทันที!”
ขณะเดียวกัน ทางฝั่งหยางหย่งเสวี่ย หลังเดินห่างออกไป ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยถาม “พี่หยาง คนพวกนั้นไม่ยอมร่วมมือ แล้วพวกเราจะยังทำตามแผนหรือไม่?”
“ทำ!” หยางหย่งเสวี่ยตอบเสียงต่ำ “ไม่ว่าจะอย่างไร พรุ่งนี้เราก็ทำตามแผนเดิม!”
อีกคนถามอย่างกังวล “แล้วพวกนั้นรู้แผนของเรา หากไปฟ้องจะไม่ยุ่งหรือ?”
หยางหย่งเสวี่ยส่ายหน้า “คงไม่หรอก แต่ให้คนคอยจับตาพวกเขาไว้”
ครั้นถึงยามโพล้เพล้ สวี่ชุนซานกับพวกที่ไปทำงานกลับมา ข้าวต้มที่ต้มไว้ตั้งแต่หัววันก็พร้อมแล้ว ทุกคนได้กินอิ่มหนำก่อนจะเข้านอนแต่หัวค่ำ
ยังไม่ทันฟ้าสาง ครอบครัวหลายหลังต่างขยับตัวพร้อมเพรียง ม้วนหญ้าคลุมให้เรียบร้อย เก็บสัมภาระทุกอย่าง แล้วออกเดินทางในความมืด มุ่งหน้าไปยัง อี้หยางฟู่ ด้านหลังของพวกเขา มีคนแอบจับตาดูอยู่ตลอด พอเห็นทั้งหมดออกเดินทางไปแล้ว จึงรีบหันกลับไปรายงานต่อหยางหย่งเสวี่ย
________________________________________
หลังจากออกจาก อำเภอฮวาหยาง ไปได้ราวสิบลี้ ไม่มีเสียงผู้ใดไล่ตามมา ครอบครัวหลายหลังจึงหาที่พักชั่วคราวและหยุดพักหายใจ เวลานั้นท้องฟ้าเริ่มสว่างเต็มที่แล้ว พวกเขามาหยุดอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าเขียวขจี
ใช่แล้ว — เป็นทุ่งหญ้าจริง ๆ หลังจากเห็นผืนดินแตกระแหงไร้ต้นหญ้ามาตลอดทาง จนมาถึงที่ใกล้เขต อี้หยางฝู่ กลับเห็นความเขียวสดของพืชพันธุ์ ชวนให้ใจคนเบิกบานขึ้น
แม้ตามพื้นหญ้าและในป่าฝั่งตรงข้ามจะมีร่องรอยถูกขุดคุ้ยไปบ้าง แต่ก็ยังเหลือให้เห็นอยู่มาก ไม่ถึงกับถูกเก็บไปหมด ผู้เฒ่าสวี่มองภาพตรงหน้า พลางคิดด้วยความโล่งใจ โชคดีนักที่เมื่อวานเขาไม่ตอบตกลงร่วมกับชายสกุลหยาง ไม่เช่นนั้นหากไปก่อความวุ่นวาย บุกยึดเมืองฮวาหยางเข้าแล้วละก็ ป่านนี้ชีวิตของพวกเขาคงไม่เหลือ
ของกินอะไรก็กินได้ทั้งนั้น จะผักป่าหรือหญ้า ถ้ากินได้ก็พอมีชีวิตอยู่ ไม่อดตายง่าย ๆ ดีกว่ากลายเป็นโจรบ้าคลั่งพาครอบครัวเข้าตายเสียอีก
“โชคดีที่พวกเราหนีออกมาทัน ไม่รู้ว่าตอนนี้คนพวกนั้นจะเป็นเช่นไรบ้าง” แม่เฒ่าสวี่เหลียวกลับไปมองไกล ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา
ผู้เฒ่าสวี่หันไปถามหลานชาย “ลิ่วหลาง เจ้าว่าระยะนี้ยังจะได้ยินเสียงจากทางโน้นอยู่ไหม?” ความจริงแล้ว เขายังได้ยินอยู่ — ได้ยินเสียงโกลาหลในเมืองฮวาหยางที่เริ่มปะทุขึ้น เสียงกรีดร้องโอดครวญดังระงมทั่วทั้งฟ้า
แต่สวี่ต้าจวิ้นเพียงส่ายหน้าเงียบ ๆ ผู้เฒ่าสวี่ก็ไม่ได้ผิดหวังอะไร ระยะห่างสิบกว่าลี้ หูของหลานจะดีเพียงใดก็ไม่ถึงขั้นเป็นเทพยินเสียงได้ทั่วหล้า ไม่ได้ยินก็เป็นเรื่องธรรมดา
“หากพวกนั้นไม่ก่อเรื่อง เราอาจได้เข้าเมืองอีกสักสองวัน ทำงานแลกอาหารไว้มากหน่อยก็ยังดี” ผู้เฒ่าโจวถอนหายใจ
สวี่ชุนซานเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง — โลภจริง ๆ โชคดีที่หนีทัน ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้ชะตากรรมตอนนี้เป็นอย่างไร
ประตูเมืองพังลงแล้ว ฝูงผู้อพยพนอกเมืองพากันกรูกันเข้าไปดั่งคลั่ง เมืองภายในกลายเป็นความโกลาหล มีทั้งผู้อพยพที่ถูกทหารฟันขาดกลางตัว และชาวเมืองผู้บริสุทธิ์ที่ถูกเหยียบจนสิ้นใจ เมืองฮวาหยางในเวลานี้ไม่ต่างจากขุมนรกบนพื้นดิน
ผู้เฒ่าสวี่กล่าวขึ้น “ตอนนี้เรายังมีข้าวสารอยู่หลายสิบจิน เทียบกับผู้อื่นก็ถือว่าดีกว่ามาก คนเรานั้น ควรรู้จักพอ”
“นั่นสิจริงแท้” ผู้เฒ่าเจิ้งพยักหน้า “ดูสิ ที่นี่เขียวขจี ข้าคิดว่าน่าจะขุดหาผักป่าได้หลายต้น อยู่พักสักหน่อยเถิด ให้บรรดาหญิง ๆ ไปลองดูรอบ ๆ กัน”
ผู้เฒ่าสวี่พยักหน้าเห็นชอบ จึงให้พวกหม่าซื่อออกไปแยกกันหาของกิน
จางซิ่วหลานกับสวี่อินอินมารดาบุตรสาวก็ร่วมออกไปด้วย เดินหาผักป่าพร้อมกับคนอื่น ๆ
“【โฮสต์โปรดทราบ — ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่สามารถเก็บสะสมได้!】”
“【โฮสต์โปรดทราบ — ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่สามารถเก็บสะสมได้!】”
【โปรดเก็บพืช “หม่าจื่อเสียน” หนึ่งต้น】
【โปรดเก็บพืช “เฉอเชียนเฉ่า” หนึ่งต้น】
【โปรดเก็บนก “หวงฝู่ซันเชวี่ย” หนึ่งคู่】
【โปรดเก็บหนูนา “เถียนซู่” หนึ่งตัว】
【โปรดเก็บต้น “เซียงจาง” หนึ่งต้น】
【โปรดเก็บต้น “หวงป๋อ” หนึ่งต้น】
【……】
สวี่อินอินเพิ่งดึงต้นผักป่าขึ้นมาได้ต้นหนึ่ง เสียงกลของระบบก็ดังขึ้นอย่างตื่นเต้นราวกับถูกกดปุ่มเล่นซ้ำติดกันไม่หยุด เปาะแปะรัวจนแทบจะหยุดไม่ได้เลย