เมืองอี้หยางฝู่
“ต้องรอถึงเมื่อไรเชียวเนี่ย” จางซิ่วหลานถอนหายใจ ผ่านไปอีกราวครึ่งชั่วยามจนตะวันเกือบเที่ยง แต่ที่หน้าประตูเมืองก็ยังไม่มีวี่แววใด ๆ ลุงใหญ่จางที่ยืนอยู่หน้าสุดทนไม่ไหว จึงหันไปถามคนที่อยู่ข้างหน้า
“พี่ชาย อยู่ที่นี่เมื่อวานหรือไม่ ตอนนี้เมื่อวานเขาแจกโจ๊กหรือยัง?”
ชายผู้นั้นหันมามอง แล้วขยับเท้าที่ชา “เมื่อวานตอนนี้ โจ๊กเกือบหมดแล้วล่ะ”
ลุงรองจางยื่นหน้าออกไปมองด้านหน้า “แล้ววันนี้เกิดอะไรขึ้น เหตุใดยังไม่แจก?”
อีกฝ่ายส่ายหัว “ไม่รู้สิ เมื่อก่อนเขาแจกทุกวัน จะยังอยากทำต่ออยู่หรือไม่ก็ไม่รู้”
ระหว่างนั้น ประตูเมืองก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว เหล่าผู้ลี้ภัยที่ยืนอยู่หน้าสุดรีบตั้งแถวใหม่อย่างมีระเบียบ
“มาแล้ว!”
“รีบเตรียมชามไว้!”
เสียงตะโกนดังระงม แต่พอประตูเปิดออก คนที่เดินออกมากลับทำให้ทุกคนชะงัก แล้วรถโจ๊กอยู่ที่ไหน?
ไม่มีเลย
“นี่มันไม่ใช่มาแจกโจ๊กหรือ?” ครอบครัวของพวกสวี่เพิ่งมาถึง ไม่รู้เรื่องมาก่อน พวกเขาอยู่ราวกลางแถว เหยียดยื้อมองไปข้างหน้าแต่ก็เห็นไม่ชัดนัก คิดเพียงว่าเมื่อประตูเปิดออกก็คงเริ่มแจกโจ๊กแล้ว ทว่ารอนานเท่าไรก็ไม่เห็นแถวขยับ กลับมีแต่เสียงพึมพำทอดถอนใจดังมาจากข้างหน้า
ลุงใหญ่จางกระโดดขึ้นดู แล้วตะโกนถาม “เกิดอันใดขึ้น?”
เสียงตอบถูกส่งต่อกันมาจากข้างหน้า “วันนี้ไม่แจกโจ๊กแล้ว! คนจากในเมืองออกมาซื้อคนแทน เอาอาหารมาแลก เด็กหนุ่มกับเด็กสาว หนึ่งคน แลกกับข้าวหนึ่งโต่ว!” ทุกคนที่ได้ยินต่างพากันอึ้ง โจวเอ้อร์ชวนที่ยืนไม่ไหวแล้วเดินฝ่าฝูงคนไปดูด้วยตาเอง ไม่นานก็กลับมาพร้อมสีหน้าหนักใจ
“จริง ไม่แจกแล้ว ถ้าใครยอมขายตัว เขาจะให้ลงชื่อสัญญาขายตัวแล้วรับอาหารไปหนึ่งโต่ว”
เสียงพูดคุยในหมู่ผู้ลี้ภัยดังขึ้นทันที “เพียงโต่วเดียวเองหรือนี่ คนเรามันถึงได้ไม่มีค่าอะไรเลย”
“ตอนนี้คนมันไร้ค่าที่สุดแล้ว อย่างน้อยเขายังให้ข้าวอยู่บ้าง ขายตัวไปก็ยังมีชีวิตรอด!”
“ว่าอย่างไร พวกเจ้าจะขายไหม?”
“ไม่แจกโจ๊กแล้ว ยืนให้เสียเวลาเปล่า กลับไปคุยกับคนที่บ้านก่อนเถอะ”
ไม่นาน แถวที่ยาวเหยียดก็เริ่มมีคนทยอยออก ครอบครัวสวี่และอีกหลายบ้านมองหน้ากัน แล้วตัดสินใจกลับไปก่อน เมื่อกลับมาถึงที่พัก เล่าเรื่องให้ผู้เฒ่าสวี่ฟัง ทุกคนต่างทอดถอนใจ
“ดีนักนึกว่าเมื่อมาถึงนี่ทันได้โจ๊กกินเสียหน่อย ที่ไหนได้ พอถึงเราก็เลิกแจกเสียแล้ว เคราะห์ร้ายจริง ๆ”
เจิ้งเถี่ยฉุยพูดเสียงอ่อย “แล้วพวกเราจะทำอย่างไรดี?”
ผู้เฒ่าโจวถลึงตา “ถึงอดตายก็อย่าขายลูกสาวเด็ดขาด! เขาซื้อแต่หญิงสาวชายหนุ่ม ใครจะรู้ว่าเอาไปทำอะไร ไม่ขายเด็ดขาด!”
ผู้เฒ่าสวี่มีสีหน้าขมขื่น แต่ก็พยักหน้าเห็นด้วย “ไม่ขาย ทุกคนยืนกันมาตั้งเช้าแล้ว ไปพักกันก่อนเถิด”
แม้จะมีบางครอบครัวที่ยืนหยัดไม่ยอมขาย แต่ก็มีอีกหลายคนที่เห็นเป็นทางรอด บางคนพาลูกสาวไปยื่นมือประทับตราลงชื่อขาย บางคนที่หิวจนหมดแรงก็ยอมขายตัวเองเพื่อแลกข้าวกิน เสียงร่ำไห้และร้องโหยหวนดังทั่วหน้าประตูเมือง ครอบครัวสวี่กับอีกหลายบ้านได้แต่ยืนนิ่งมองอยู่ห่าง ๆ ใกล้ ๆ กันนั้น ครอบครัวหนึ่งที่ลูกสาวตัดสินใจขายตัวเองเพื่อให้ครอบครัวรอด บิดาของนางอุ้มข้าวสารกลับมาไม่ทันถึงที่พัก ก็ถูกปล้นเสียก่อน เขาขัดขืน ถูกตีจนแทบขาดใจ เมื่อถูกหามกลับมา เหลือเพียงลมหายใจรวยริน ทั้งคนทั้งข้าวก็สูญสิ้น ทุกคนที่เห็นต่างสะท้อนใจ
จนกระทั่งบ่ายคล้อย เสียงโกลาหลหน้าประตูเมืองจึงสงบลงอีกครั้ง ประตูก็ปิดลง แต่กลิ่นหอมของโจ๊กจากในเมืองยังลอยมาเตะจมูก เหล่าผู้ลี้ภัยได้แต่เงยหน้ามองด้วยความหิวโหย หลายบ้านต้มน้ำแกงผักป่าบาง ๆ แบ่งกันคนละสองคำ แล้วเอนกายลงนอนด้วยท้องว่าง รุ่งเช้า วันถัดมา คนจากในเมืองก็ออกมาซื้อคนอีก คราวนี้มีผู้คนมาขายตัวกันมากกว่าเดิม โดยเฉพาะหญิงสาวที่มากกว่าครั้งก่อนนัก จนถึงวันที่สาม หน้าประตูเมืองก็เหลือผู้คนลดน้อยลงไปมาก เห็นได้ด้วยตาเปล่า เหล่าภรรยาในหลายบ้านกอดลูกสาวไว้แน่น กลัวว่าพ่อผัวแม่ผัวจะอดใจไม่ไหวขายหลานกิน
แม่เฒ่าสวี่ถลึงตาใส่จางซิ่วหลาน “ข้าใจคอเลวเพียงนั้นเชียวหรือ จะขายหลานสาวตัวเองน่ะ? ถ้ากลัวก็ผูกไว้กับเจ้าซะเลยจะได้ไม่คลาดตา!” จางซิ่วหลานยิ้มเจื่อน ๆ ก่อนปล่อยมือจากสวี่อินอิน
เมื่อแม่เฒ่าสวี่ว่าเช่นนั้น แม่เฒ่าสือก็หันไปดุลูกสะใภ้ “กลืนความคิดนั้นกลับลงไปเลยนะ ข้าไม่ทำบาปแน่! ถึงจะหิวก็ต้องกัดฟันไว้ อย่าได้ลากลูกสาวไปแลกข้าวเชียว!”
เมื่อพูดเปิดอกกันแล้ว บรรดาลูกสะใภ้ก็ได้แต่ยิ้มแหย เอาใจแม่สามี เรื่องจึงสงบไป แต่ไม่นึกเลยว่า ลูกสาวคนเล็กของครอบครัวสือ สือซานยา กลับร้องไห้ขอแม่ “ท่านแม่ ปล่อยให้ข้าไปเถอะ ข้าทนหิวไม่ไหวแล้ว!”
จงซื่อผู้เป็นแม่ตาแดงเถือก “ซานยา เจ้าอย่าพูดเหลวไหล ถ้าไปแล้วก็จะไม่มีวันได้พบพ่อแม่อีกนะลูก!”
สือซานยากัดฟันแน่น “ท่านแม่ ปล่อยให้ข้าไปเถิด ข้าอยากกินให้อิ่ม! ก็ถือเสียว่าไม่เคยมีข้าคนนี้เถิด!”
จงซื่อร้องไห้สะอึกสะอื้น หันไปมองแม่สามีอย่างวิงวอนให้ช่วยรั้งลูกไว้ แม่เฒ่าสือมองหลานสาวแล้วถอนใจหนัก “ซานยา เจ้าคิดแน่แล้วหรือว่าจะไป?”
สือซานยาพยักหน้าแรง “ท่านย่า ปล่อยให้ข้าไปเถิด ข้าไม่อยากตายเพราะความหิว”
“ช่างเป็นเวรกรรมแท้” แม่เฒ่าสือได้แต่ทอดถอนใจ ท้ายที่สุด สือซานยาก็ไปจริง ๆ สือเอ้อร์พร้อมลูกชายคนโตพาไปส่ง ไปกันสามคน กลับมาเพียงสอง พร้อมกับถุงข้าวสารเล็ก ๆ ใบเดียว