รุ่งเช้าวันถัดมา ผู้เฒ่าโจวก็ลืมตาฟื้นขึ้นมา “ท่านพ่อ ท่านไม่เป็นไรแล้วใช่หรือไหม?”
ผู้เฒ่าโจวกลอกตาไปรอบ มองเห็นลูกหลานที่ยืนล้อมอยู่โดยรอบ สมองยังไม่ปลอดโปร่งนัก เขารู้ดีว่าตัวเองล้มป่วย และเดาว่าคงได้ไปพบท่านเหยียนอ๋องเสียแล้ว แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดอยู่ ๆ กลับฟื้นขึ้นมาเองเช่นนี้
ผู้เฒ่าโจวเผยยิ้มอ่อน แม้ร่างกายยังอ่อนแรงอยู่มาก แต่ก็รู้ว่าตัวเองรอดตายแน่ “ไม่เป็นไร ๆ ท่านเหยียนอ๋องยังไม่รับข้าไปหรอก!”
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็พากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ผู้เฒ่าเจิ้งถึงกับตาแดงพลางว่า “พวกเรานี่ช่างดวงแข็งเสียจริง แม้แต่ท่านเหยียนอ๋องก็ยังไม่กล้ารับ! เขาว่ายังไงนะ... ‘ผู้รอดจากเคราะห์ใหญ่ ย่อมมีบุญต่อภายหน้า’!”
เมื่อผู้เฒ่าโจวที่อาการหนักที่สุดพ้นขีดอันตรายแล้ว คนที่ร่างกายอ่อนเพลียเพราะความหิว สวี่อินอินก็แอบใส่น้ำผสมผงกลูโคสให้ดื่ม ทำให้พอประคองแรงกันต่อไปได้
เมื่อเทียบกับผู้ลี้ภัยรายอื่น ๆ ที่ทยอยถูกหามออกไปฝังอยู่เรื่อย ๆ แล้ว พวกเขาทั้งเจ็ดครอบครัวที่ยังไม่มีใครต้องเป็นอะไร ถือเป็นเรื่องน่ายินดีนัก และยิ่งน่ายินดีกว่านั้นก็คือ ประตูเมืองเปิดอีกครั้ง!
โรงทานที่หยุดไปหลายวัน กลับมาแจกโจ๊กอีกครา วันนั้น เมื่อโรงทานเปิดแจกโจ๊ก เสียงร้องไห้ระงมไปทั่วนอกเมือง มีทั้งเสียงร้องไห้ให้ญาติพี่น้องที่อดตายไปแล้ว และเสียงร่ำไห้ของผู้คนที่เกือบอดตาย แต่ในที่สุดก็ได้ดื่มโจ๊กอีกครั้ง หลายครอบครัวในกลุ่มสวี่ก็ได้โจ๊กเช่นกัน ทุกคนค่อย ๆ ซดกันคนละคำสองคำ ในที่สุดท้องที่ว่างเปล่าก็ได้อิ่มขึ้นมาบ้าง พวกเขาได้โจ๊กกินติดต่อกันถึงสามวัน ผู้ที่ป่วยอย่างแม่เฒ่าสวี่ หลังจากนอนซมอยู่หลายวัน ก็เริ่มลุกขึ้นนั่งได้อีกครั้ง หลังจากแจกโจ๊กอยู่หลายวัน ก็มีขุนนางจากในเมืองออกมา พร้อมคำสั่งช่วยเหลือผู้ลี้ภัยจากท่านผู้ว่าการเมือง
ท่านผู้ว่าการเมืองได้ออกประกาศว่า จะจัดการลงทะเบียนผู้ลี้ภัยทั้งหมดอย่างเป็นระเบียบ ออกเอกสารทะเบียนชั่วคราวให้ทุกครอบครัว แบ่งยี่สิบครัวเรือนต่อหนึ่งหมู่บ้าน จากนั้นว่าจ้างผู้ลี้ภัยให้ร่วมกันสร้างบ้าน แล้วค่อยแจกจ่ายที่ดินรกร้างให้ทำกิน โดยสองปีแรกจะไม่เก็บภาษี เพื่อให้ผู้ลี้ภัยได้พักฟื้นแรงและตั้งตัวได้อีกครั้ง เมื่อได้ยินข่าวนี้ เหล่าผู้ลี้ภัยต่างร้องไห้ด้วยความดีใจ พากันคุกเข่าลงกราบเจ้าหน้าที่ ร้องขานพร้อมกันว่า “ท่านผู้ว่าการเมืองคือขุนนางสวรรค์โดยแท้!”
ทันทีนั้น บรรดาผู้ลี้ภัยที่นอกเมืองก็เริ่มเข้าแถว ลงทะเบียนกับเจ้าหน้าที่ระดับล่างเพื่อขอรับเอกสารทะเบียนชั่วคราว เมื่อได้รับเอกสารแล้ว ก็สามารถใช้สิทธินั้นเข้าแถวตรวจร่างกายในกระโจมแพทย์อาสาที่ตั้งอยู่หน้าประตูเมืองได้ฟรี และยังรับยาฟรีได้อีกสองชุด ถัดไป ยังสามารถไปรับผ้าห่มเก่าและเสื้อผ้าที่พวกคหบดีในเมืองบริจาคไว้ได้ด้วย
ขณะเดียวกัน โรงทานที่แจกโจ๊กก็ยังเปิดทุกวันต่อเนื่อง ให้ทุกคนได้กินจนกว่าจะจัดสรรที่อยู่เรียบร้อย
ครอบครัวสวี่รวมกับอีกหกบ้าน รวมเป็นเจ็ดบ้าน ได้ถูกจัดให้อยู่ในหมู่บ้านเดียวกันพอดี ต่อมา มีเจ้าหน้าที่ผู้ดูแลประจำหมู่บ้านนั้นมานำพวกเขาไปยังที่รกร้างซึ่งล้อมไว้เป็นเขตหมู่บ้านชั่วคราว แล้วคัดแรงงานที่ยังมีกำลังออกมาช่วยกันสร้างบ้าน บ้านที่สร้างนั้นเป็นเพียงกระท่อมหินผสมดินและมุงหลังคาด้วยหญ้าแห้ง สร้างไม่ยากนัก เมื่อช่วยกันลงแรง ไม่นานเพียงสองวันก็สร้างบ้านครบยี่สิบหลัง
ระหว่างที่ก่อสร้าง ทุกคนยังสามารถไปรับโจ๊กแจกได้ที่หน้าเมือง ส่วนผู้ที่ช่วยก่อสร้างบ้าน ยังได้รับหมั่นโถวจากทางการเป็นพิเศษอีกด้วย ทางการเพียงกำหนดให้สร้างบ้านแต่ละหลังอย่างน้อยสามห้อง หากไม่พออยู่ก็ให้เจ้าของขยายเพิ่มเองภายหลังได้ เมื่อบ้านสร้างเสร็จแล้ว เจ้าหน้าที่จากเมืองก็ถอนกลับไป โรงทานหน้าเมืองก็ปิดตามไปด้วย
แต่ถึงอย่างนั้น ผู้ลี้ภัยทั้งหลายก็มีที่พักพิงแล้ว อย่างน้อยในฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึงนี้ จะไม่ต้องหนาวตายอีก
สิ่งสำคัญที่สุดคือ ผู้ลี้ภัยทุกคนสามารถใช้เอกสารทะเบียนชั่วคราวเข้าเมืองได้โดยไม่ถูกกีดกัน ชาวเมืองเองก็ไม่รังเกียจ พวกเขาสามารถหางานทำในเมือง รับจ้างตามแรงกาย แลกเป็นเงินมาซื้อข้าวของเพื่อดำรงชีพตลอดฤดูหนาวนี้ได้
เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ทางการจะออกเมล็ดพันธุ์ให้เพาะปลูก พอถึงเวลาเก็บเกี่ยว พวกเขาก็จะเริ่มมีชีวิตที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ ผ่านความอดอยากและความเป็นความตายมาอย่างยาวนาน ผู้คนจึงเรียนรู้ที่จะพอใจเพียงเท่านี้ การได้ตั้งหลักอยู่อย่างสงบในวันนี้ ถือเป็นโชคชะตาอันประเสริฐแล้ว หลายครอบครัวในกลุ่มสวี่ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน คืนนั้นพวกเขามารวมตัวกันเพื่อปรึกษา และตกลงกันว่า พรุ่งนี้เช้า จะพากันเข้าเมืองไปหางานทำ! ส่วนคนที่อยู่บ้านก็จะช่วยกันเริ่มเปิดที่ดินรกร้าง
เมื่อสร้างบ้านเรียบร้อยแล้ว แต่ละครอบครัวก็แยกกันอยู่ตามปกติ เพียงแต่คนที่ต้องเข้าเมืองหางานไปด้วยกัน จะได้คอยช่วยเหลือกันยามมีเรื่องจำเป็น ครอบครัวสวี่ที่ถูกจัดให้เข้าเมือง ได้แก่ สวี่ชุนเหอพร้อมบุตรชายทั้งสอง สวี่ชุนซานกับบุตรชาย รวมทั้งสวี่ต้าหลาง ส่วนฝ่ายหญิงก็มีนางหม่าซื่อ โจวซื่อ และจางซิ่วหลานร่วมทางด้วย
ที่ดินรกร้างที่ได้มานั้นไม่มากนัก จึงให้ผู้เฒ่าสวี่กับสวี่ชุนหลินอยู่ขุดค่อย ๆ เปิดที่ไว้ ส่วนที่เหลือเข้าเมืองหางานเพื่อหาเงินมาเตรียมซื้อข้าวของในภายหลัง แม่เฒ่าสวี่อยู่บ้านกับสวี่อินอินและสวี่อู่ยา สองสาวน้อย มีหน้าที่ออกหาผักป่ามาทำอาหาร ฟ้ายังไม่สางดี คนที่ต้องเข้าเมืองทั้งหลายก็รวมตัวกันอยู่ที่ปากหมู่บ้าน พร้อมครอบครัวอื่นในหมู่บ้านอีกสิบสามเรือน ทั้งหมดจึงออกเดินทางพร้อมกัน
ที่พักที่พวกเขาได้รับนั้นอยู่ไม่ห่างจากเมืองอี้หยางฝู่ เดินราวครึ่งชั่วยามก็ถึง เมื่อถึงประตูเมือง ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง รอจนประตูเมืองเปิด พวกเขาก็เดินเข้าประตูเล็กทางซ้ายทีละคน ทหารยามตรวจเอกสารทะเบียนชั่วคราวอย่างละเอียดก่อนให้ผ่านเข้าไป
วันนี้คนส่วนใหญ่ที่เข้าเมืองล้วนเป็นผู้ลี้ภัยที่ได้รับการจัดสรรแล้ว มาหางานทำในเมืองกันทั้งนั้น
สวี่ชุนเหอกับพวกเคยเข้าเมืองและออกไปทำงานจ้างช่วงฤดูว่างจากการทำนามาก่อน จึงรู้ดีว่าภายในเมืองจะมีที่รวมผู้หางานอยู่ ไม่ต้องวิ่งวุ่นไปทั่วเหมือนคนไร้ทิศทาง ดังนั้น พวกเขาจึงถามไถ่ชาวเมืองเพื่อหาทางไป และตรงไปยังที่นั้นทันที เมื่อไปถึง พบร่มเงากำแพงเตี้ย ๆ ที่มีคนกลุ่มใหญ่รวมตัวอยู่ ทั้งผู้ลี้ภัยและชาวบ้านในเมืองที่มาหางานทำเช่นกัน
ถึงยามเฉิน ผู้คนในเมืองก็เริ่มพลุกพล่าน จนบรรยากาศคึกคักขึ้น ไม่นานนัก ก็มีคนมาจ้างงานเป็นรายแรก เป็นนายงานว่าจ้างคนไปก่อสร้างคฤหาสน์ใหญ่ ต้องการแรงงานยกของแบกหามสามสิบคน จ้างต่อเนื่องถึงหนึ่งเดือน ผู้คนพากันกรูเข้าไปแย่งเสนอหน้าตนเอง นายงานมองกวาดสายตาไปมา ดูออกได้ทันทีว่าใครเป็นผู้ลี้ภัยกับใครเป็นชาวเมือง และในที่สุดก็ทำทีเหมือนไม่ตั้งใจ แต่กลับเมินผู้ลี้ภัยทั้งหมดไปอย่าง แนบเนียน ก่อนเลือกคนครบสามสิบแล้วพาออกไป หลังจากนั้น ก็มีคนมาจ้างงานอีกหลายราย แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ดูเหมือนจะหลีกเลี่ยงไม่เลือกผู้ลี้ภัยอยู่ดี