ฟางฉางซวี่ได้ฟังคำของผู้เฒ่าสวี่ ก็พยักหน้ารับโดยไม่ลังเล “พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วง เรื่องที่ข้าพอจัดการได้ ข้าจะจัดให้เต็มกำลัง” เขาเองก็คิดอยู่แล้ว พี่เขยและครอบครัวแม้จะได้ที่พักอาศัย แต่ไร้ข้าวไร้เงิน ไม่มีทุนสำรอง จะให้ข้ามผ่านฤดูหนาวไปจนถึงฤดูเพาะปลูกหน้าก็ยังอีกนานนัก หากไม่ทำอะไรเลย คงอยู่ต่อไปมิได้แน่ ยิ่งเมื่อการแจกโจ๊กหน้าประตูเมืองได้สิ้นสุดลงแล้ว ต่อไปก็ไม่อาจพึ่งสิ่งนั้นอีก เพราะนั่นมิใช่หนทางยั่งยืน หากจะตั้งรกรากในที่นี้ได้ ก็ต้องมีงานทำ มีรายได้ติดมือจึงจะเลี้ยงชีวิตอยู่รอด
ผู้เฒ่าสวี่ได้ฟัง ก็หัวเราะอย่างซื่อ ๆ “อันหนี่ว์ก็รู้ดี ตระกูลสวี่ของเรานั้นเป็นเพียงชาวนา ข้าและลูกหลานก็มีแต่แรงกาย ไม่ถนัดสิ่งใดนัก นอกจากปลูกพืชไถนา มีแรงเท่าใดก็กินเท่านั้น ขอให้น้องเขยช่วยหางานที่พวกเขาพอทำได้เถอะ” ถ้อยคำนั้นตรงไปตรงมาอย่างคนซื่อ ฟางฉางซวี่ฟังแล้วถึงกับยิ้ม ไม่ได้รู้สึกดูแคลนแม้แต่น้อย
“พี่ใหญ่พูดอะไรกันเล่า คำโบราณว่า ‘พี่ชายดั่งบิดา’ บิดามารดาของอันหนี่ว์จากไปแต่เนิ่นๆ พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ก็เป็นผู้เลี้ยงดูนางมาจนเติบใหญ่ ความผูกพันย่อมมิใช่ธรรมดา ในเมื่อเราล้วนเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ก็ไม่ต้องเกรงใจกันให้มากนัก เรื่องของหลาน ๆ ก็คือเรื่องของข้า จะว่ายุ่งก็หาใช่เรื่องยุ่งไม่”
หากเขาคิดรังเกียจ หรืออยากตัดภาระ เขาคงมิยอมให้ภรรยาเฝ้าฝากของฝากส่งกลับไปยังเรือนเดิมทุกปี และตนเองก็ไม่ออกหน้าช่วยจัดการให้ถึงเพียงนี้ คำพูดของฟางฉางซวี่นั้นออกมาจากใจ มิได้แสร้งให้ดี
ผู้เฒ่าสวี่ก็รับรู้ได้ว่าความจริงใจนั้นอยู่ในน้ำเสียง จึงมิพูดเกรงใจให้มากความ เพียงเอ่ยอย่างถ่อมตนอีกเล็กน้อยว่าถ้ามีงานมากพอจะช่วยฝากเพื่อนบ้านอีกสองสามครอบครัวไปด้วยก็จะเป็นพระคุณอย่างยิ่ง
ฟางฉางซวี่ยิ้มพลางรับปาก “พี่ใหญ่สบายใจได้ เรื่องนี้ปล่อยให้ข้าจัดการเองเถิด”
ตระกูลฟางนั้นเป็นหนึ่งในเรือนผู้ดีเก่าแห่งอี้หยางฝู่ ถือเป็นตระกูลบัณฑิตในมณฑลชิงโจว สืบทอดเชื้อสายมาหลายรุ่น มีบรรพบุรุษที่เคยได้รับตำแหน่งขุนนางใหญ่มิใช่น้อย แต่สายสาขาที่ฟางฉางซวี่สืบอยู่นั้นเป็นเพียงสายรองของสายรองอีกที จึงไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่กับสายหลักนัก เรือนที่อาศัยอยู่ในตรอกจินอวี่ฝางนี้ ก็อาศัยบุญเก่าที่สืบมาจากรุ่นปู่เท่านั้น
ปัจจุบัน ฟางฉางซวี่เองเป็นเพียงเสมียนประจำจวนขุนนางในเมือง มีหน้าที่คัดลอกเอกสาร ไม่ถึงกับเป็นขุนนางใหญ่โตอะไร ส่วนบุตรชายคนโตฟางอวี้หลิน และคนรองฟางอวี้หมิง ก็รับตำแหน่งเล็ก ๆ ในจวนเช่นกัน เป็นเพียงข้าราชการผู้น้อย ไม่มีชั้นยศ แต่ถึงกระนั้น ก็ยังถือว่ามีหน้ามีตาในเมืองอยู่บ้าง
มีคำกล่าวว่า “พบท่านพญายมง่ายกว่าพบเสมียนเล็ก” คนระดับเสมียนเช่นนี้ แม้ตำแหน่งต่ำ แต่กลับรู้เรื่องราวข่าวสารในจวนได้ มากกว่าใคร มีเส้นทางรู้จักผู้คนอยู่บ้าง ดังนั้นจะหางานให้สักสองสามคนทำในเมือง ก็ไม่ใช่เรื่องยาก ผู้เฒ่าสวี่ได้ฟังดังนั้น ใจก็โล่งไปครึ่งหนึ่ง นั่งพูดคุยต่ออย่างสบายใจขึ้นมาก
ในฐานะที่สวี่ต้าจวิ้นเป็นหลานเพียงคนเดียวที่ผู้เฒ่าสวี่พาติดมาด้วย ย่อมได้รับการเอ็นดูเป็นพิเศษ ฟางฉางซวี่ทราบจากภรรยาว่าเด็กคนนี้เคยเรียนหนังสืออยู่หลายปี จึงยิ้มกล่าว “พอดีบุตรชายคนเล็กของข้า อวี้ซิง ก็กำลังเรียนอยู่ ให้สองคนคุยกัน คงเข้ากันได้ดีนัก” จึงให้ฟางอวี้ซิงพาสวี่ต้าจวิ้นเข้าไปในห้องหนังสือ ทันทีที่ถึงห้อง ฟางอวี้ซิงซึ่งเป็นเด็กที่รักการเรียนรู้ ก็ลากสวี่ต้าจวิ้นให้ถกเรื่องตำราไม่หยุด สวี่ต้าจวิ้นได้แต่ขมวดคิ้ว เขาไม่ได้อยากเรียนเสียหน่อย!
“เจ้าปีนี้อายุเท่าใดกัน? ต้าเสวี่ย กับ หลุ่นอวี่ เจ้าท่องจบหมดแล้วหรือ? ข้าน่ะเพิ่งคุ้นกับ ต้าเสวี่ย อยู่ ส่วน หลุ่นอวี่ ก็กำลังอ่านอยู่พอดี”
“ข้าอายุสิบสอง” สวี่ต้าจวิ้นตอบเสียงเรียบ แต่ในใจก็แอบหวั่น เขาน่ะเคยอ่านตำราเรียนของโลกเก่าเสียมากกว่า วิชาโบราณพวกสี่คัมภีร์ห้าคลาสสิกยังอ่านไม่คล่องด้วยซ้ำ
กระนั้น ฟางอวี้ซิงกลับพูดอย่างตื่นเต้น “สิบสอง? เช่นนั้นเจ้าก็เด็กกว่าข้าเพียงปีเดียวเอง! ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้าฉลาดถึงเพียงนี้” พูดจบก็ยกมือมาตบบ่าเขาแรง ๆ
สวี่ต้าจวิ้นรีบเอ่ย “มิได้ ๆ ข้าเพียงเคยอ่านผ่านตา มิได้ชำนาญดอก” หวังให้เขาเลิกรบเร้าเสียที
แต่ฟางอวี้ซิงกลับหัวเราะ “เจ้าช่างถ่อมตัวนัก ที่อ่านได้ถึงเพียงนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว เจ้าตั้งหลักในอี้หยางฝู่ได้แล้ว หากอยากเรียนต่อ ก็มาเรียนกับข้าสิ ท่านอาจารย์ของพวกเราทั้งมีความรู้กว้างขวาง ทั้งใจดีนัก เป็นผู้รู้ที่ดีแท้”
เรียนต่อ? สวี่ต้าจวิ้นถึงกับขมวดคิ้ว เขาเคยเรียนมาเกือบยี่สิบปีในชาติที่แล้ว จะให้มานั่งเรียนอีกหรือ? แค่เห็นตำราก็อยากจะถอนหายใจแล้ว! ยิ่งในสภาพปัจจุบัน บ้านยังจนข้นแค้น ค่าศึกษาในเมืองนี้ย่อมสูงกว่าในตำบลชนบทแน่ จะให้ครอบครัวขุดเงินส่งเขาเรียนอีกคงมิได้ เขาจึงเพียงยิ้มบาง ๆ ตอบคำสองคำหลีกเลี่ยง ไม่ขยายความต่อ ขณะเดียวกัน ภายในเรือนใหญ่ ฟางสวี่ซื่อก็กำลังพูดคุยกับผู้เฒ่าสวี่เรื่องเดียวกัน
“พี่ใหญ่ เจ้าเด็กลิ่วหลางผู้นี้เป็นเด็กหัวดี เรียนเก่ง ทั้งยังขยัน เมื่อก่อนแม้จะพลาดไปปีหนึ่ง แต่ตอนนี้พวกพี่ได้ตั้งหลักในอี้หยางฝู่แล้ว ข้าว่าควรให้เขาไปเรียนต่อที่สำนักศึกษานะ ในจดหมายของพี่ก่อนหน้านั้นก็ยังบอกอยู่มิใช่หรือ ว่าเจ้าลิ่วหลางเป็นเด็กหัวไวแต่กำเนิด เป็นหน่อพันธุ์แห่งวิชาแท้ ๆ”
ฟางฉางซวี่ก็เห็นด้วย “จริงดังว่าขอรับ การศึกษาอย่าขาดแม้เพียงวันเดียว หากละเลยไป ก็เท่ากับทำลายอนาคตทั้งชีวิต เจ้าลิ่วหลางมีปัญญา ควรให้พี่ใหญ่คิดให้ดี อย่าปล่อยให้ความเฉลียวของเขาต้องสูญเปล่า”
ตระกูลฟางเป็นตระกูลแห่งตำรา ลูกหลานล้วนต้องเรียน ต้องเข้าทางสอบจอหงวนเป็นหลัก ดังนั้นเมื่อเห็นเด็กหัวดีเช่นนี้ ย่อมอยากให้ได้สานต่อสายวิชา ผู้เฒ่าสวี่ฟังแล้วก็พยักหน้าเบา ๆ เขาเองก็รู้ดีว่าทั้งสองพูดถูกหมด
ปีกลายเพราะขาดทุนจากผลผลิต ลิ่วหลางไม่ได้ไปเรียน เขาก็มัวกังวลเรื่องนี้อยู่ทุกวัน คนโบราณว่าไว้ “หมื่นอาชีพต่ำต้อย ต่างมีเพียงการเรียนรู้เท่านั้นที่สูงสุด”