เมื่อทั้งสี่คนกลับถึงบ้าน เดินเข้าประตูเรือนมาได้ไม่นาน ก็เห็นแม่ไก่แก่ที่กำลังคุ้ยเขี่ยหากินอยู่ในลาน เดินผ่านมาใกล้สวี่ต้าจวิ้นอย่างบังเอิญ แล้วก็ดันถ่ายมูลไก่ใส่เท้าเขาเต็ม ๆ สวี่อินอินกลั้นหัวเราะไม่อยู่ หลุดขำออกมาเสียงดัง สวี่ต้าจวิ้นมองนางอย่างแสนระอา เขารู้เลยว่า เรื่องที่ให้ตนลองหาเรื่องให้แม่ด่านั้นไม่มีทางมีผลดีแน่ ๆ
จางซิ่วหลานเองก็มารู้สึกภายหลังว่า เรื่องนี้ชักไม่ชอบมาพากล เมื่อคนที่เก็บผักก็เก็บผัก คนที่เก็บฟืนก็เก็บฟืนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามแม่ลูกก็มานั่งรวมกันตรงเนินหลังบ้าน
“อินอิน เรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่?”
จางซิ่วหลานถามขึ้นด้วยความสงสัย
สวี่อินอินลูบคางพลางตอบ “เบื้องต้น ข้าคาดว่า ‘นิ้วทองคำ’ ของท่านแม่ น่าจะเกี่ยวข้องกับการด่าคนเจ้าค่ะ”
จางซิ่วหลานชะงักไป “ข้ามีนิ้วทองคำหรือ?” ตอนแรกนางก็เฝ้ารออยู่หลายวัน แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจนคิดเสียแล้วว่าตนคงไม่มีนิ้วทองคำเช่นลูกสาว ที่ไหนได้ อยู่ดี ๆ กลับมาบอกว่าตนเองก็มีด้วยหรือ?
“การด่าคน ก็ถือเป็นนิ้วทองคำได้ด้วยรึ?”
สวี่อินอินกล่าวว่า “ท่านแม่ยังไม่ทันสังเกตเองต่างหาก ที่ตอนอยู่นอกเมืองหัวฮา เมื่อท่านแม่ชี้นิ้วด่าพวกหญิงพวกนั้น แต่ละคนล้วนเกิดเรื่องประหลาด บ้างก็สะดุดล้มเอง บ้างก็ถูกเพื่อนข้าง ๆ ตบเข้าเอง ไหนจะเมื่อครู่ที่ด่าผู้หญิงสองคนนั้นอีกเล่า”
“เพราะแบบนี้ ข้าถึงให้ต้าจวิ้นลองหาเรื่องให้ท่านแม่ด่าดู เพื่อทดสอบให้แน่ใจ ผลก็เป็นตามนั้น พอท่านแม่ด่า เขาก็สะดุดล้มเองไม่พอ แม่ไก่ที่เดินดี ๆ ยังมาอึใส่เท้าเขา แล้วตอนขึ้นเนินเมื่อครู่ก็ยังลื่นจนฟาดคางอีก!”
สวี่ต้าจวิ้นลูบคางที่เพิ่งแตกเมื่อครู่ สีหน้าบึ้งตึง “ไม่น่าแปลกเลยว่าทำไมเจ้าถึงคะยั้นคะยอให้ข้าหาเรื่องให้แม่ด่า ข้าเป็นแค่หนูทดลองให้เจ้าชัด ๆ!”
สวี่อินอินยกมือแบ “ก็ช่วยไม่ได้ ท่านแม่ไม่ยอมด่าข้านี่นา” สวี่ต้าจวิ้นหน้าบึ้ง หันหนีด้วยความเคือง ขอตัดสัมพันธ์ห้านาที
จางซิ่วหลานทำหน้าไม่เชื่อหู “หมายความว่าข้าด่าใคร คนนั้นจะซวยหรือ?”
“เท่าที่ดูมา ก็น่าจะใช่เจ้าค่ะ” สวี่อินอินพยักหน้า
จางซิ่วหลานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตบมือพลางหัวเราะร่า “นิ้วทองคำแบบนี้ช่างดีจริง! ต่อไปหากข้าเห็นใครน่ารำคาญ ข้าก็ด่ามันเสียให้ซวยไปเลย!”
สวี่ต้าจวิ้นรีบมองมาอย่างระแวง “ท่านแม่ ต่อไปอย่าด่าข้าได้ไหม?”
จางซิ่วหลานปรายตามอง “ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าล่ะนะ พ่อเจ้าบอกให้เจ้าตั้งใจเรียน หากไม่ตั้งใจ ข้าจะด่าเจ้าวันละสามร้อยรอบเลยทีเดียว”
สวี่อินอินเสริมต่อ “ไม่ใช่แค่เรียนให้ดีนะเจ้าคะ ท่านแม่ ต้องให้เขาสอบเข้าระดับบัณฑิต สอบผ่านเป็นบัณฑิตผู้มีชื่อเสียง แล้วสุดท้ายสอบเป็นจอหงวนให้ได้ จะได้มอบบรรดาศักดิ์ให้ท่านแม่เป็นฮูหยิน หากทำไม่ได้ ก็จงด่าให้เขาสะท้านไปถึงวิญญาณเลย!”
จางซิ่วหลานทำหน้าจริงจัง “เห็นทีคำของลูกสาวข้าจะถูกต้องนัก!”
สวี่ต้าจวิ้นถอนหายใจ “พวกท่านไม่ใช่แม่กับพี่สาวแท้ ๆ ของข้าแน่ ๆ!”
แม่ลูกทั้งสองหันมามองพร้อมกัน จางซิ่วหลานพูดขึ้นเสียงเรียบ “อืม... ความจริงยังมีเรื่องที่ไม่ได้บอกเจ้า เจ้าข้าน่ะ ข้าเก็บมาจากถังขยะ”
สวี่ต้าจวิ้น: “……”
________________________________________
สวี่อินอินอยากอาบน้ำสระผม ท้ายที่สุดก็ไม่ต้องให้สวี่ต้าจวิ้นไปตักน้ำ เพราะก่อนจะเริ่มลงมือ สวี่ต้าหลางกับสวี่เอ้อร์หลางก็แย่งงานไปทำเสียแล้ว หม้อน้ำใหญ่ถูกต้มจนเดือด ต้องผสมน้ำเย็นให้พอเหมาะ แล้วหิ้วใส่ถังไปที่ห้องส้วมทีละถัง
แม่เฒ่าสวี่นั่งอยู่ใต้ชายคา มองสวี่อินอินที่ฉลาดแกมโกง เบียดเข้าไปใช้ถังต่อจากที่สวี่ต้าจวิ้นอาบเสร็จ แล้วรีบเข้าไปสระผมอาบน้ำต่อเนื่อง เมื่ออาบเสร็จก็ยังล้างผมซ้ำอยู่หลายรอบ จนแม่เฒ่าสวี่อดบ่นพึมพำไม่ได้
นางโบกมือเรียกสวี่ต้าจวิ้นมา ใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมให้ “ลิ่วหลาง เจ้าสี่เป็นคนชักชวนให้เจ้าล้างตัวล้างหัวใช่หรือไม่?”
สวี่ต้าจวิ้นรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่ขอรับ ข้าอยากอาบเองต่างหาก ท่านย่านะ ข้ากำลังจะไปเรียนในโรงศึกษา มีเหาเต็มหัว แถมตัวก็เหม็น ใครจะอยากนั่งใกล้กัน? คนในเมืองเขาถือเรื่องความสะอาด หากข้าไม่ล้างตัวให้ดี จะไม่กลายเป็นที่หัวเราะเยาะหรือขอรับ”
แม่เฒ่าสวี่ฟังแล้วก็เห็นพ้อง “ก็จริงอยู่ แต่...แล้วเจ้าสี่จะอาบตามทำไมกัน? นางก็ไม่ได้ไปโรงศึกษาเสียหน่อย นางน่ะ ปกติก็ขี้เกียจ ไม่ชอบทำอะไร พอบทที่ไม่ขาดน้ำ ยังต้องไล่ให้ล้างหน้านางก็หนี แล้วจู่ ๆเหตุใดถึงขยันอาบน้ำสระผมขึ้นมาล่ะ?”
สวี่ต้าจวิ้นตอบหน้าตาย “ท่านย่าน่าจะไม่รู้กระมัง ว่าที่เจ้าสี่ทำเช่นนี้ ก็เพราะข้านี่แหละ”
แม่เฒ่าสวี่ขมวดคิ้ว “เพราะเจ้า?”
“ข้ากำลังจะไปเข้าเรียนที่โรงศึกษาตระกูลฟางนะขอรับ ในอนาคตก็ต้องเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับลูกหลานตระกูลฟาง ซึ่งเป็นตระกูลใหญ่ ย่าก็รู้ดีว่าเราสู้เขาไม่ได้ในฐานะหรือทรัพย์สิน แต่เรื่องความสะอาดนั้นต้องไม่ยอมแพ้ หากวันใดเพื่อนข้าแวะมาที่บ้าน แล้วเห็นพี่สี่ที่เกิดจากพ่อแม่เดียวกันกับข้า สกปรกซกมก นั่นมันก็ทำให้ข้าเสียหน้าไปด้วยสิขอรับ”
แม่เฒ่าสวี่ได้ฟังก็อึ้ง แล้วพยักหน้า “อืม...ก็จริงอยู่ ตระกูลฟางเขาเป็นตระกูลใหญ่ไม่เหมือนพวกเรา หากลิ่วหลางของข้าได้เข้าไปเรียนในโรงศึกษาของพวกเขา ก็ล้วนเป็นเพราะทางญาติช่วยเหลือไว้ จะได้คบหากับบุตรหลานตระกูลฟางไว้เป็นเพื่อนก็ดีจะตาย ถ้าอย่างนั้น ต่อไปคนในบ้านเราก็ควรต้องดูดีให้สะอาดหมดจด จะได้ไม่เสียหน้าเขาเข้าใจไหม?”
นางพูดพลางเดินสองก้าวเข้าไปในครัว แล้วตะโกนสั่งบรรดาลูกสะใภ้ที่กำลังต้มหม้อน้ำอยู่
“ต้มน้ำเพิ่มอีกหน่อย! ทุกคนในบ้านต้องอาบน้ำกันหมด!” หลังจากนั้น ทุกคนก็ได้อาบชำระร่างกาย ล้างหัวกำจัดเหาเสียใหม่ พอสะอาดแล้ว ก็ตั้งใจไว้ว่าจะอาบเดือนละครั้ง ในฤดูหนาวเพียงเท่านี้ก็นับว่าขยันนักแล้ว! แม่เฒ่าสวี่พยักหน้าอย่างพอใจ ตัดสินใจแน่วแน่ ต่อไปต้องรักความสะอาด อย่าให้เป็นตัวถ่วงลิ่วหลางของบ้านเด็ดขาด!