เมื่อถึงยามบ่าย แม่ทัพเว่ยอู่ก็พ่ายแพ้ราบคาบ ถูกตีแตกถอยเป็นระลอก ๆ จนสุดท้ายมาถูกกองทัพจิ่นผิงเว่ยที่ซุ่มอยู่ที่เนินลั่วเฟิงซึ่งอยู่ห่างจากเมืองเพียงสิบลี้ขวางหน้าไว้ ถูกตีจนกระจัดกระจาย ทิ้งทั้งหมวกเกราะหลบหนีไม่เป็นขบวน
แม่ทัพเว่ยอู่ถูกแม่ทัพผู้บัญชาการของจิ่นผิงเว่ฟันคอสิ้นชีวิตใต้คอม้า นับแต่นั้น กองกำลังโจรเร่ร่อนที่ขึ้นตรงต่อแม่ทัพเว่ยอู่ก็ล่มสลายสิ้น ไม่อาจตั้งตนขึ้นมาได้อีก
ท่านผู้ว่าการเมืองมีคำสั่งให้ส่งคนไปแต่ละอำเภอเพื่อฟื้นฟูความสงบเรียบร้อย เมืองหลวงก็กลับมาสงบอีกครั้ง ประตูเมืองเปิดให้เข้าออกดังเดิม
ผู้เฒ่าสวี่จึงตั้งใจจะพาสวี่ต้าจวิ้นเข้าเมืองไปยังเรือนตระกูลฟางอีกครา หนึ่งเพราะฟางฉางซวี่ส่งคนมาบอกว่าได้งานมาแล้ว อยากให้ไปดู อีกทั้งจะได้ฝากข่าวเพื่อนัดวันไปคารวะอาจารย์ฟางให้เรียบร้อย
ส่วนงานที่ท่าเรือหยุดไปหลายวันไม่รู้เป็นอย่างไรบ้าง จึงให้สวี่ชุนเหอกับลุงใหญ่จางเข้าเมืองไปดูด้วยว่าจะยังทำต่อได้หรือไม่
รุ่งเช้าวันนั้น ทั้งสี่คนออกจากหมู่บ้านท่ามกลางสายตาของผู้คนที่ออกมาส่ง มุ่งหน้าเข้าสู่เมืองอู่หนิงฝู่
เมื่อเข้าเมืองแล้วจึงแยกย้ายกันไป สวี่ชุนเหอกับลุงใหญ่จางตรงไปยังท่าเรือ ส่วนผู้เฒ่าสวี่กับสวี่ต้าจวิ้นมุ่งไปที่ตรอกจินอวี่ฝั่งตะวันตก คราวก่อนที่มาถึงเรือนตระกูลฟางก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ฟางสวี่ซื่อเห็นพี่ชายก็มิอาจห้ามคำต่อว่าได้
“พี่ใหญ่ ไหนว่าครานี้จะพาพี่สะใภ้ใหญ่มาด้วยเล่า เหตุใดนางจึงไม่มา หรือว่านางยังถือโทษโกรธข้าที่มิได้กลับไปเยี่ยมบ้านหลายปี?”
ผู้เฒ่าสวี่หัวเราะ “อันหนี่ว์พูดอะไรกันเล่า พี่สะใภ้เจ้าโกรธอันใดกัน นางเป็นคนไม่ชอบออกนอกเรือน เจ้าก็รู้ดี ครานี้เดินทางมาไกลนัก นางยังเหนื่อยไม่หาย คราวหน้าเถิด คราวหน้าเราจะให้มาด้วยแน่นอน”
หลังจากสนทนาทักทายกันอยู่ครู่ใหญ่ ฟางสวี่ซื่อก็ถามถึงเรื่องที่เมื่อสองวันก่อนประตูเมืองปิดไม่ให้เข้าออก ว่าทางหมู่บ้านยังอยู่ดีกันหรือไม่
ฟางฉางซวี่จึงเอ่ยถึงเรื่องสำคัญ “พี่ใหญ่ ข้ามีงานอยู่หลายอย่าง งานหนึ่งคือซักเสื้อผ้าให้ผู้คน เป็นงานที่ทำได้ยาวตราบเท่าทำดีและขยัน เขาต้องการสี่คน อีกงานหนึ่งคือที่หอสุราฟู่หม่านโหลว ต้องการคนหนึ่งเป็นลูกมือในครัว และอีกคนเป็นคนล้างถ้วยล้างชาม ต้องเป็นคนคล่องและไม่เกียจคร้าน
ทั้งสองงานนี้เป็นงานประจำ หากทำดี เขาก็จะให้อยู่ยาว อีกงานหนึ่งเป็นงานจรอยู่ทางตะวันออกของเมือง เศรษฐีหวังจะสร้างเรือนใหญ่ ต้องการแรงงานจำนวนมาก ค่าจ้างวันละสิบห้าเหวิน มีข้าวให้กินหนึ่งมื้อ ทำได้อย่างน้อยครึ่งปี ที่นั่นอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านของพี่ใหญ่ ไปกลับก็สะดวก”
ผู้เฒ่าสวี่ได้ฟังแล้วรู้ทันทีว่านี่ต้องเป็นงานที่น้องเขยลำบากจัดหามาให้แน่ ๆ หากมิใช่เพราะความช่วยเหลือของท่านผู้นี้ พวกตนจะได้งานในหออาหารหรือในเมืองคงยากยิ่งนัก
นอกจากสองงานนี้ยังมีงานจรอื่น ๆ อีก หากทำดีและขยันก็มีหวังได้ค่าจ้างงาม เป็นเรื่องน่ายินดีนัก “โอ้ ต้องขอบคุณน้องเขยจริง ๆ ข้าจะให้พวกเขาทำงานให้เต็มที่ไม่ให้เสียชื่อ”
ฟางฉางซวี่จึงว่า “ข้าได้จัดการเรียบร้อยแล้ว พี่ใหญ่กลับไปแบ่งคนให้ดี ใครจะทำงานใดก็ให้แจ้งชื่อไว้ วันพรุ่งไปถึงที่แล้วบอกว่าเป็นคนที่ข้าส่งมา เท่านี้ก็พอ”
ผู้เฒ่าสวี่รับคำว่าจะกลับไปจัดการให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ทุกคนจะได้เริ่มงานทันที
พูดคุยเรื่องนี้จบแล้ว ผู้เฒ่าสวี่จึงกล่าวถึงเรื่องสวี่ต้าจวิ้น
“น้องเขย เรื่องให้หลานข้าได้เรียนหนังสือ พวกเราที่บ้านตกลงกันแล้ว ข้าคงต้องรบกวนน้องเขยช่วยเรื่องนี้ด้วย”
ฟางฉางซวี่เห็นสวี่ต้าจวิ้นมาด้วยวันนี้ก็เข้าใจทันทีว่าคงตกลงกันแล้ว เขายิ้มอย่างยินดี “ให้หลานอยู่ที่นี่เลยก็ได้ เย็นนี้ข้าจะให้อวี้หลินเอาจดหมายไปส่งให้พี่ชายข้า พรุ่งนี้เช้าเราจะไปคารวะอาจารย์ฟางด้วยกัน”
ฟางสวี่ซื่อยิ้มกว้าง “ดีเลย ให้หลานอยู่ที่นี่ จะได้ไม่ต้องไป ๆ มา ๆ ให้เหนื่อย” นางยังคิดจะรั้งพี่ชายให้อยู่ต่ออีกสักคืน แต่ผู้เฒ่าสวี่ต้องกลับไปจัดการเรื่องงานจึงจำใจปฏิเสธ
เขากำชับหลานชายให้ตั้งใจเรียน อย่าให้ก่อเรื่องหรือทำให้ผู้ใหญ่ลำบาก แล้วจึงร่วมโต๊ะกลางวันกับสวี่ชุนเหอและลุงใหญ่จางก่อนกลับหมู่บ้าน
สวี่ต้าจวิ้นส่งผู้เฒ่าสวี่กับคนอื่นถึงประตู แล้วถูกฟางสวี่ซื่อเรียกไว้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“ลิ่วหลาง มาเถิด ย่าเล็กนำเจ้าดูห้องพัก ห้องอยู่ติดกับอวี้ซิง ข้างในใช้ห้องหนังสือร่วมกัน เวลาไปกลับสำนักศึกษาก็จะได้สะดวกหน่อย”
สวี่ต้าจวิ้นได้พักอยู่ในตระกูลฟางก็จริง แต่ในใจรู้ดีว่าการมาเรียนในสำนักศึกษานี้ต้องเข้าออกเมืองทุกวัน คงไม่สะดวกนัก เพราะประตูเมืองอู่หนิงเปิดปิดตามยาม มิได้อิสระเหมือนตอนอยู่ที่ตำบลเฉียน
ผู้เฒ่าสวี่เองยังไม่ทันคิดถึงปัญหานี้ เพราะจำได้แต่เพียงว่าหลานชายเคยไปกลับโรงเรียนที่ตลาดซ่างซีได้ทุกวันอยู่แล้ว แต่ฟางสวี่ซื่อกลับคิดเผื่อไว้หมดแล้ว ทั้งเครื่องนอนเครื่องใช้ล้วนเตรียมไว้ใหม่ทั้งหมด
แม้แต่ในห้องหนังสือก็จัดโต๊ะ กระดาษ พู่กัน หมึกแท่น และหินฝนหมึกไว้ครบเช่นเดียวกับห้องของฟางอวี้ซิง
สวี่ต้าจวิ้นเห็นความเอาใจใส่นั้นก็รู้สึกอบอุ่นใจนัก แต่ก็อดเกรงใจไม่ได้
“ท่านย่าเล็กช่างจัดเตรียมทุกสิ่งไว้อย่างดี ข้ารู้สึกเกรงใจยิ่งนัก”
ฟางสวี่ซื่อหัวเราะเบา ๆ “จะเกรงใจอันใดกัน เจ้าก็เพียงตั้งใจเรียน อย่าคิดว่าเป็นคนนอก ที่นี่ก็เหมือนบ้านของเจ้าเอง”
นางจูงมือสวี่ต้าจวิ้นค่อย ๆ พูดถึงเรื่องในอดีต เล่าว่าท่านย่าของเขาเคยเป็นผู้ดูแลนางอย่างไร ตั้งแต่ยังเล็กจนโต และท่านปู่ของเขาเคยรักใคร่เอ็นดูนางเพียงใด
“เช่นนี้แล้ว เจ้าก็อย่าทำให้ย่าเล็กเสียใจ อย่าเห็นว่าข้าเป็นคนนอกเลยนะ”
ฟางสวี่ซื่อเป็นสตรีรูปงาม ท่าทางอ่อนโยน พูดจานุ่มนวลเสียงแผ่วเบา ทำให้ผู้ที่อยู่ใกล้รู้สึกอบอุ่นและสบายใจนัก