ให้เขาแต่งบทกวีเองคงไม่ไหว แต่ในเมื่อเคยเรียนมากับการศึกษาภาคบังคับ จะให้จำบทกวีไม่ได้เลยก็เห็นจะเกินไปหน่อย! สายตาของผู้คนรอบห้องจับจ้องมาที่เขา ทุกคนเริ่มรอจนออกอาการไม่สบอารมณ์ บัณฑิตผู้นั้นก็ทำท่าจะเอ่ยเยาะออกมาอยู่แล้ว
สวี่ต้าจวิ้นกระแอมเบา ๆ แล้วประสานมือคำนับ “ถ้าเช่นนั้น ขอข้าลองบ้าง”
“หึ” เสียงเยาะดังขึ้นจากบัณฑิตผู้นั้น คำพูดที่ตั้งใจจะพูดต่อถูกตัดขาดไป เขาเพียงหัวเราะในลำคออย่างดูแคลน รอจะหัวเราะเยาะอยู่แล้ว ในสายตาเขา เด็กหนุ่มที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าผ้าหยาบทำนองนี้ ต่อให้รู้หนังสือบ้างก็นับว่าบรรพบุรุษคงช่วยดลบันดาลแล้ว จะมาแต่งบทกวีอะไรได้ เขามีสิทธิ์อะไรจะมาเทียบกัน! เขาเพียงรอดูว่าอีกฝ่ายจะทำให้ขายหน้าสักเพียงใด
สวี่ต้าจวิ้นยกมือข้างหนึ่งไว้ด้านหลัง แหงนหน้าเล็กน้อย เดินขึ้นหน้าไปหนึ่งก้าว เอ่ยออกมาเสียงชัดถ้อยถ้อย “ดอกเหมยไม่กี่กิ่งที่มุมกำแพง” ประโยคแรกพอสิ้น เสียงหัวเราะก็หลุดจากปากบัณฑิตคนนั้นทันที แววตาเยาะเย้ยชัดเจน สวี่ต้าจวิ้นก้าวต่ออีกก้าว เอ่ยขึ้นอีกประโยค
“แกร่งกล้าเบ่งบานท่ามกลางลมหนาว”
บัณฑิตคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย คนรอบข้างก็เริ่มทำท่าครุ่นคิดตาม
“รู้ได้ด้วยตาเปล่า มิใช่หิมะ”
“เพราะมีกลิ่นหอมแผ่วเบามา”
เขาเอ่ยจบทั้งสี่วรรค ใบหน้าเรียบนิ่งสงบพอดี ราวกับคนรู้คุณค่าของคำตนเองอย่างแนบเนียน บัณฑิตที่หัวเราะก่อนหน้านี้กลับหน้าตาถอดสี ส่วนคนอื่น ๆ ต่างพึมพำชมเชย คุณชายเยว่ซวี่หราน บุตรของท่านผู้ว่าราชการเมือง ซึ่งเป็นเจ้าภาพงานประชันบทบทกวี ถึงกับตบมือกล่าวว่า ‘รู้ได้ด้วยตาเปล่า มิใช่หิมะ เพราะมีกลิ่นหอมแผ่วเบามา — ยอดเยี่ยมจริง ๆ เยี่ยมยอดมาก!”
เขาหันมามองสวี่ต้าจวิ้นด้วยความชื่นชม “บทกวีนี้ชื่อว่าอะไร? แล้วเจ้าชื่ออะไร เรียนหนังสือมาหรือไม่?”
สวี่ต้าจวิ้นค้อมศีรษะ “ขอตั้งชื่อบทกวีนี้ว่า ‘ดอกเหมย’ ข้ามีนามว่าสวี่ต้าจวิ้น เคยศึกษาหนังสือมาบ้าง”
“ไม่น่าแปลกใจเลย!” บุตรชายผู้ว่าการเมืองหัวเราะเสียงดัง หันไปถามหยางซื่อชิว “เจ้าคิดอย่างไรกับบทกวีนี้?” ทุกคนต่างรู้ดีว่าหยางซื่อชิวเป็นผู้มีพรสวรรค์ด้านบทกวีมาก แม้แต่อาจารย์ใหญ่ของสำนักศึกษาก็ยังยกย่องในฝีมือของเขา หยางซื่อชิวมองสวี่ต้าจวิ้น พยักหน้าเบา ๆ
“ใช้หิมะเปรียบดอกเหมย และใช้กลิ่นหอมซ่อนเร้นชี้ให้เห็นว่าดอกเหมยเหนือกว่าหิมะ บทกวีชมดอกเหมยนี้แต่งได้ดีมาก”
เมื่อทั้งหยางซื่อชิวและบุตรชายของท่านผู้ว่าการเมืองพยักหน้ารับ บทกวีของสวี่ต้าจวิ้นจึงถือว่ามีที่ยืนแล้ว คนจำนวนไม่น้อยในที่นั้นที่เดิมก็เห็นว่าบทกวีบทนี้ดีอยู่แล้ว ต่างก็เอ่ยชมตามกันไปสองสามคำ มีเพียงคนเดียวที่ยังไม่ยอมรับ บัณฑิตที่แต่งบทกวีชมดอกเหมยก่อนหน้า บัณฑิตผู้นี้แซ่ถง ปีนี้เพิ่งเข้าสอบระดับอำเภอและเมืองใหญ่ แต่สอบสนามสำนักไม่ผ่าน ปัจจุบันจึงเป็น “ถงเซิง” ที่แท้จริง ในที่นี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มีสถานะเป็นถงเซิงหรือสูงกว่านี้ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงถือดีนัก แต่ไม่รู้มาจากที่ใดถึงได้มีเด็กบ้านนอกคนหนึ่งกล้ามาวิจารณ์บทกวีของเขาว่า “ก็พอใช้ได้” แล้วแต่งบทกวีมาทำให้ขายหน้าได้ถึงเพียงนี้ เขาจะทนได้อย่างไร!
บัณฑิตแซ่ถงมองสวี่ต้าจวิ้น น้ำเสียงเย้ยหยัน “เจ้าก็แค่เด็กน้อย รู้หนังสือได้กี่ตัวกันเชียว ยังจะอวดว่ารู้จักแต่งบทกวี? บทกวีของเจ้าคงไม่ใช่ไปขโมยของคนอื่นมา แล้วเอามาแสดงต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้หรอกกระมัง ไม่กลัวถูกจับได้แล้วจะไม่มีที่ยืนหรือ?”
คำพูดนั้นก็มีคนเห็นด้วยอยู่ไม่น้อย เพราะในสายตาของหลายคน เด็กหนุ่มที่แต่งกายด้วยผ้าฝ้ายหยาบ ดูผอมบางเช่นนี้ เกรงว่าข้าวคงยังได้กินไม่อิ่ม จะมีเงินไปเรียนหนังสือที่ไหนกัน? ไม่รู้ว่ามาจากชนบทห่างไกลแห่งใด แล้วจะเข้าเรียนได้อย่างไรกัน แต่หากบทกวีนั้นขโมยเขามาจริง ก็เท่ากับเป็นการตบหน้าเจ้าภาพและหยางซื่อชิวไปพร้อมกัน เพราะทั้งสองคนเพิ่งกล่าวชมไปหมาด ๆ หากความจริงกลับไม่ใช่เช่นนั้น ก็นับว่าน่าขบขันนัก คำพูดของบัณฑิตแซ่ถงทำให้ผู้ว่าการเมืองหนุ่มก็หันมามองสวี่ต้าจวิ้นด้วยแววตาฉงนเช่นกัน
เวลานั้น หม่าอวี่หลินหัวเราะเสียงดังราวกับเทพแห่งความสุข พลางพูดขึ้นว่า “เรื่องนี้ง่ายนัก ถ้าเขาแต่งเองได้จริง ก็ลองแต่งอีกสักบทสิ จะได้รู้กันแน่ชัด!” จะขโมยได้สักบทหนึ่งยังพอว่า จะให้ขโมยได้สองบทติดกันก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ยังมีบางคนกลัวว่าเขาอาจมีบทที่สองอยู่จริง บัณฑิตแซ่ถงรีบพูดต่อทันที
“ถ้าเช่นนั้นให้แต่งอีกสักบทก็แล้วกัน เอาเป็นหัวข้อดอกบัว!” เขาคิดว่าอีกฝ่ายอาจขโมยบทกวีของคนอื่นมาได้บ้าง อย่างบทกวีที่ชมดอกเหมย ดอกกล้วยไม้ ไผ่ หรือเบญจมาศที่คนมักแต่งกันอยู่เสมอ แต่เขาจะไม่ให้หลุดมือแน่ เพราะตอนนี้เป็นฤดูหนาว เขาจึงจงใจเลือกหัวข้อดอกบัวซึ่งบานเฉพาะในฤดูร้อน ให้ดูสิว่าจะยังแต่งได้อีกหรือไม่ บัณฑิตแซ่ถงยิ้มรออย่างสบายใจ ตั้งใจจะดูอีกฝ่ายหน้าเสียจนทำอะไรไม่ถูก
ในเมื่อวันนี้เป็นงานประชันบทกวีอยู่แล้ว บุตรชายของผู้ว่าการเมืองหนุ่มผู้ชื่นชอบบทกวีก็พลอยยินดีจะฟังอีก จึงหันไปพูดกับสวี่ต้าจวิ้น “เอาเถอะ เช่นนั้นเจ้าลองแต่งอีกสักบทเถิด”
สวี่ต้าจวิ้นเห็นสีหน้าทุกคนที่จับจ้องกันอยู่ ต่างคนก็ตีความในใจต่างกัน เขาเองก็อดคิดประชดในใจไม่ได้ ใช่ เขาขโมยบทกวีจริงนั่นแหละ แต่จะให้ใครจับได้หรือ? เป็นไปไม่ได้แน่! จะลอกสักบทก็เหมือนกันอยู่แล้ว จะลอกอีกสักบทก็ไม่เห็นต่างกันอะไร ลอกให้สุดไปเลยดีกว่า
สวี่ต้าจวิ้นยกมือไพล่หลัง ทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวออกไปข้างหน้า เอ่ยออกมาทีละวรรค
“น้ำพุไหลแผ่วเบาใต้ร่มไม้
ใบไม้สะท้อนเงาเหนือผิวน้ำแจ่มใส
ดอกบัวน้อยเพิ่งโผล่ปลายกลีบแหลม
ก็มีแมลงปอตัวน้อยเกาะอยู่บนยอด”
คำแรกยังไม่ทันขาด เสียงอุทานตกตะลึงก็ดังขึ้น บัณฑิตแซ่ถงเบิกตาโต ไม่อยากเชื่อว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะแต่งได้อีกจริง ๆ จนเมื่อประโยคสุดท้ายสิ้นลง เขาอ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอย่างไรต่อดี ตอนนี้จะกล่าวหาว่าอีกฝ่ายขโมยบทกวีมาอีกก็คงไม่มีทางแล้ว เพราะเขาเพิ่งถูกตบหน้าเข้าอย่างจังอีกครั้ง บางคนหน้าหม่นลง แต่บางคนกลับยิ้มกว้าง
เยว่ซวี่หรานตบมืออย่างร่าเริง พลางกล่าวว่า “ดี ดี ดี! ช่างเป็นบทกวีที่งดงามยิ่งนัก — ดอกบัวน้อยเพิ่งโผล่ปลายกลีบแหลม ก็มีแมลงปอตัวน้อยเกาะอยู่บนยอด! ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง! ไม่คาดคิดเลยว่าต้าจวิ้นจะเป็นผู้มีพรสวรรค์ด้านกวีถึงเพียงนี้!”
หยางซื่อชิวเองก็ตกใจอยู่ไม่น้อย วันนั้นที่เจอกันบนเขา เขาไม่ทันสังเกตเห็นฝีมืออะไรของอีกฝ่าย คิดเพียงว่าเป็นหนุ่มชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น คาดไม่ถึงเลยว่าผู้นี้จะมีความรู้และพรสวรรค์ขนาดนี้ คนเราดูแค่ภายนอกไม่ได้จริง ๆ มีคนหนึ่งถามด้วยความประหลาดใจ
มีคนเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจว่า “เจ้ามิใช่คนในเมืองฟู่สินะ? บ้านเจ้าอยู่ที่ใด?” มิฉะนั้น เหตุใดผู้มีพรสวรรค์ทางกวีถึงเพียงนี้ พวกเขาจึงไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย?
สวี่ต้าจวิ้นตอบอย่างสงบ “ข้าไม่ใช่คนในเมืองฟู่ บ้านข้าอยู่ชานเมือง”
ทุกคนถึงกับพยักหน้า “อ๋อ ถึงว่าล่ะ”
คนทั้งหลายต่างพากันกล่าวชมบทกวีของเขา บางคนถึงกับหยิบพู่กันขึ้นมาคัดลอกบทกวีทั้งสองลงบนกระดาษ และยังสอบถามความเห็นของเยว่ซวี่หราน เพื่อจะนำบทกวีทั้งสองบทนี้บรรจุไว้ในรวมบทกวีของงานประชันบทกวีครั้งนี้ ภายหลัง รวมบทกวีเล่มนั้นจะถูกนำไปวางไว้ที่ร้านป๋อหย่าไจ้ ให้ผู้คนได้มานั่งอ่านและขับขานตามอัธยาศัย