ฟางฉางซวี่อดหัวเราะออกมาไม่ได้ หลานชายก็ยังเป็นเพียงเด็กจริง ๆ หลังอาหารเช้า ฟางอวี่หลินกับน้องชายออกไปทำงานที่ที่ว่าการเมือง ส่วนฟางอวี้ซิงก็ไปสำนักศึกษาเสียก่อนแล้ว
เมื่อทุกคนออกไปหมด ฟางฉางซวี่จึงพาสวี่ต้าจวิ้นออกจากเรือนอย่างไม่เร่งรีบ สวี่ต้าจวิ้นถือห่อของสองห่อที่ฟางสวี่ซื่อจัดเตรียมไว้เป็นของกำนัลสำหรับคารวะอาจารย์ เดินตามหลังฟางฉางซวี่ไป เมื่อออกจากเรือนตระกูลฟาง ครั้นกลับไม่ใช่เดินออกไปนอกตรอก แต่ยังคงเดินลึกเข้าไปตามถนนภายในตรอก
“สำนักศึกษาตระกูลฟางอยู่ในตรอกซงหลินที่ติดกัน จากตรงนี้มีทางลัดเดินตรงไปได้ ใกล้กว่าทางออกตรอกใหญ่มาก ข้างหน้าเดินไปตามทางนี้ ต่อไปเจ้าขึ้นเรียนก็ใช้ทางนี้ได้เลย จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ฟางอวี้ซิงจะไปด้วยทุกวันอยู่แล้ว” ฟางฉางซวี่พูดพลางนำทางพาหลานชายเดินวกเข้าซอกซอยคดเคี้ยวไปหลายช่วง
ทางลัดแม้ใกล้ แต่ก็วกวน หากไม่คุ้นย่อมหลงได้ง่าย ระหว่างเดิน สวี่ต้าจวิ้นได้ยินเสียงอ่านหนังสือดังแว่วมาในอากาศ เสียงอ่านผสานกับเสียงชีวิตของเรือนรอบ ๆ ทั้งคนซักผ้า คนกวาดลาน เสียงเด็กวิ่งร้อง ทำให้ย่านนี้ครึกครื้นราวกับบทเพลงแห่งชีวิต
สวี่ต้าจวิ้นอดกระตุกมุมปากไม่ได้ “หูวิเศษ” ที่เขามีช่างไม่ปล่อยให้สิ่งใดเล็ดรอดจริง ๆ
เขาเริ่มเหม่อ ฟังได้ยังพอว่าไป แต่บิดาของเขาสามารถ “มองเห็น” เหตุการณ์ไกล ๆ ได้ นึกแล้วก็อดสงสัยไม่ได้ว่าหากท่านใช้พลังบ่อย ๆ จะไม่เห็นภาพอะไรที่ “ไม่เหมาะกับเด็ก” บ้างหรือ คนอายุมากขนาดนั้นแล้ว ทำไมสิ่งดี ๆ แบบนี้ถึงไม่แบ่งมาสักหน่อยนะ...สวี่ต้าจวิ้นหน้าเริ่มร้อนขึ้น หูแดงจัดกับความคิดไร้สาระของตนเอง
“ลิ่วหลาง? ลิ่วหลาง?”
ถูกฟางฉางซวี่ดึงแขนเรียก สวี่ต้าจวิ้นสะดุ้งกลับมาทันที “อา...ท่านปู่เขย เรียกข้าหรือขอรับ?” เอาเถิด เขาเพิ่งอายุสิบสองเท่านั้น ความคิดฟุ้งซ่านแบบนั้น...ช่างมันเถิด ดึงสติก่อนเถอะ ไม่ดีต่อสุขภาพจริง ๆ
ฟางฉางซวี่ส่ายหน้าอย่างจนใจ “ลิ่วหลาง เจ้าคงยังประหม่าอยู่กระมัง? เรียกตั้งนานยังไม่ขานเลย คิดอะไรอยู่?”
สวี่ต้าจวิ้นยิ้มเก้อ “ท่านปู่เขย ข้านี่พอคิดเรื่องใดก็มักจะเผลอจดจ่อเกินไปหน่อยขอรับ”
ฟางฉางซวี่หัวเราะเบา ๆ “อย่างนั้นก็ดี การเรียนหนังสือก็ต้องมีสมาธิแน่วแน่เช่นนี้แหละ”
“เอาล่ะ เตรียมตัวเถิด ถึงแล้ว” สวี่ต้าจวิ้นเงยหน้าขึ้น เห็นว่าพวกเขามาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านหลังใหญ่
ประตูไม้ทาด้วยสีดำ ข้างประตูติดคู่กลอนตัวอักษรสีดำบนกระดาษแดง เหนือประตูแขวนโคมแดงคู่หนึ่ง เขียนตัว “ฟาง” เด่นชัดอยู่บนกระดาษสีแดง
หน้าประตูมีขั้นบันไดหินสีเทาสองขั้น กำแพงสูงสีเทาเข้ม มุงหลังคากระเบื้องฟ้าอมน้ำเงินทอดยาวไปไกล เพียงเห็นจากภายนอกก็รู้ว่าบ้านนี้ใหญ่โตมากกว่าบ้านของฟางฉางซวี่หลายเท่า
ฟางฉางซวี่ขึ้นบันไดเคาะประตูเบา ๆ ไม่นานก็มีเสียงเปิดจากด้านใน เด็กใช้เปิดประตูออกมาเห็นเขาก็รีบยกมือคารวะ “คุณชายเก้าท่านมาแล้ว เชิญข้างในขอรับ”
เด็กใช้เดินนำทั้งคู่เข้าไปยังห้องโถงหน้า ด้านในมีเตาถ่านวางอยู่ กลิ่นถ่านอุ่นอบอวลไปทั่วห้อง
“คุณชายเก้าท่านโปรดนั่งก่อน ท่านเจ้าบ้านจะมาทันที” ไม่นานก็มีคนยกน้ำชาร้อนมาวางให้ ฟางฉางซวี่มาที่นี่บ่อยอยู่แล้ว จึงคุ้นเคยดี เขาโบกมือให้เด็กใช้ถอยไป แล้วนั่งลงอย่างสบาย เห็นสวี่ต้าจวิ้นยังยืนอยู่จึงพูดขึ้น
“นั่งก่อนเถิด ท่านอาจารย์คงยังไม่มาเร็วหรอก” สวี่ต้าจวิ้นได้ยินเสียงจากห้องเรียนที่อยู่ถัดไป เขารู้ทันทีว่าอาจารย์กำลังทบทวนบทเรียนของวันก่อนให้ศิษย์ฟังอยู่ เขานั่งลงพลางฟัง แล้วเริ่มท่องตามในใจ เนื้อหาพอดีตรงกับที่เขาเคยอ่านมา
ฟางฉางซวี่มองหลานชายที่เริ่มตั้งใจท่องอย่างเงียบ ๆ ก็เพียงยิ้ม แล้วจิบชาอย่างสบายใจ นาน ๆ ทีถึงจะได้เวลาพักเช่นนี้จากงานในที่ว่าการเมือง สวี่ต้าจวิ้นท่องอยู่ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เสียงย่างก้าวมั่นคงสม่ำเสมอ แสดงถึงเจ้าของผู้มีระเบียบและรอบคอบ เขารีบตั้งสมาธิ สายตาแน่วแน่ เตรียมพร้อมรับการทดสอบ โลกของผู้ใหญ่ ไม่มีคำว่า “ง่าย” เมื่อจำเป็นต้องทำ ก็ต้องทำให้ดีที่สุด
คิดถึงญาติพี่น้องที่กำลังเหน็ดเหนื่อยหาเลี้ยงครอบครัวเพื่อให้เขาได้เรียนหนังสือ เขายิ่งรู้สึกว่าควรตั้งใจให้เต็มที่ เมื่อเงยหน้า เขาเห็นชายผู้สวมหมวกสี่เหลี่ยมและชุดผ้าไหมเนื้อดีเดินเข้ามา เห็นเพียงแวบเดียว สวี่ต้าจวิ้นก็เผลอคิดในใจ
“มิใช่ว่าท่านอาจารย์ไม่สบายรึ? เหตุใดดูแข็งแรงนัก” เพียงสบตาเดียวก็รู้ว่าชายผู้นี้มีแววตาคมลึก แววตาเปี่ยมด้วยสติปัญญา ไม่แปลกเลยที่ใคร ๆ ต่างอยากเข้ามาเรียนที่สำนักศึกษาแห่งนี้ แม้อายุอาจมากกว่าฟางฉางซวี่เพียงไม่กี่ปี แต่ดูเผิน ๆ แล้วกลับดูหนุ่มกว่าฟางฉางซวี่เสียอีก ว่ากันว่าฟางฉางซวี่โดนงานในที่ว่าการเมืองเผาผลาญกำลังจนดูแก่เกินวัย เห็นทีจะจริง
เสียงฟางฉางซวี่ดังขึ้น “ลิ่วหลาง ยังไม่คารวะท่านอาจารย์อีกหรือ?”
สวี่ต้าจวิ้นรีบคืนสติ สีหน้าเรียบขรึม ค้อมตัวประสานมือ “ผู้เยาว์ขอคารวะท่านอาจารย์ขอรับ”
เวลานี้ยังไม่ได้เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ จึงยังไม่กล้าเรียกตนเองว่า “ศิษย์”
อาจารย์ฟางมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาแหลมคมราวสามารถมองทะลุใจคน “เจ้ามีชื่อรองหรือไม่?”
นักเรียนย่อมต้องมีชื่อรองเป็นทางการจึงถือว่าขึ้นทะเบียนได้ สวี่ต้าจวิ้นรีบตอบ “เรียนท่านอาจารย์ ข้าน้อยชื่อเต็มว่า สวี่ต้าจวิ้น ขอรับ” แท้จริงในอดีตสมัยเรียนที่สำนักศึกษาของเมืองจิ้น ครูเคยตั้งชื่อรองให้เขาว่า “สวี่ฝาน” แต่คนในบ้านเรียกจนติดปากว่า “ลิ่วหลาง” ชื่อนั้นจึงไม่เป็นที่รู้จักนัก
ครั้งนี้เขาตอบชื่อ “ต้าจวิ้น” ไปตามตรง เพราะนั่นคือชื่อที่บิดาเป็นผู้ตั้งให้ และเขาใช้ชื่อนี้มาตลอดยี่สิบปีในชาติเดิม
“ต้าจวิ้น...” อาจารย์ฟางเอ่ยชื่อซ้ำในลำคอเบา ๆ ไม่ได้กล่าวสิ่งใดต่อ เพียงถามว่า
“เจ้าศึกษาหนังสือใดมาบ้างแล้ว?” สวี่ต้าจวิ้นจึงบอกชื่อหนังสือที่เคยอ่านเรียงไปทีละเล่ม
อาจารย์ฟางฟังจบ นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวขึ้นว่า
“หนทางแห่งตำราต้าเสวี่ย ว่าด้วยการส่องสว่างแห่งคุณธรรม
การชี้นำประชาชนให้รู้คุณธรรม และการหยุดอยู่ที่ความดีอันสูงสุด”