ฉวนเหวินตกใจจนสะดุ้งเพราะโจวหย่ง เกือบจะกระโดดถอยหลังไปสองก้าว โชคดีที่นางอดกลั้นไว้ได้ พลางตบหน้าอกเล็ก ๆ ของตนเองในใจ
【แม่เจ้าโว้ย ผีบ้านไหนถูกปล่อยออกมาเดินเพ่นพ่านกลางวันแสก ๆ กันเนี่ย ทำเอาข้าเกือบเสียมารยาทต่อหน้าบัลลังก์เสียแล้ว โชคดีที่ข้ากล้าหาญเหนือผู้คน ปัญญาเป็นเลิศ ทั้งเฉลียวฉลาดและองอาจ...（ต่อไปนี้คือการชมตัวเองยาวสามร้อยอักษร）...】
ตกตะลึง!
ฮ่องเต้: ใครกัน! เสียงจากท้องอย่างนั้นหรือ?
บรรดาขุนนาง: ใครกำลังพูดอยู่?
ท้องพระโรงในเวลานี้เงียบสงัดเป็นพิเศษ หากตอนนี้ฉวนเหวินเงยหน้าขึ้นมอง ก็จะพบว่าสายตาของทุกคนต่างจับจ้องมาที่นาง
ยกเว้นท่านโหวฉางซิง ฉวนไห่ องค์หญิงเป่าฮุ่ย และเฉาหยางเซี่ยนจู่ สายตาของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความตกตะลึง!
ท่านโหวฉางซิงและฉวนไห่มีทั้งความภาคภูมิใจและความกังวลปะปนกันอยู่ครึ่งต่อครึ่ง: เสียงในใจของฉวนเหวินสามารถถูกคนมากมายได้ยิน รวมถึงผู้ที่ประทับอยู่เบื้องบนด้วย แต่จะเป็นเรื่องดีจริงหรือ?
องค์หญิงเป่าฮุ่ยก็ไม่กริ้วอีกต่อไป พระพักตร์ที่ดำทะมึนดุจก้นหม้อกลับเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อด้วยความยินดี เอาเลย ให้ทุกคนได้ฟังว่าเจ้าสัตว์เดรัจฉานอย่างโจวหย่งทำร้ายบุตรสาวของนางอย่างไรบ้าง!
โจวหย่ง: ...เจ้า...เจ้ามีมารยาทบ้างหรือไม่!
“ฝ่าบาท หม่อมฉันกับโจวหลาง...”
เฉาหยางเซี่ยนจู่หยิบคำพูดที่เมื่อครู่ถูกเสียงในใจของฉวนเหวินขัดจังหวะขึ้นมากล่าวต่อ ทว่า
【โจวหลาง?】
สายตาของฉวนเหวินตกลงไปบนใบหน้าของบุคคลที่ไม่เหมือนทั้งคนทั้งผีอีกครั้ง และก็พบกลิ่นอายของคนชั่วจากตัวเขาจริง ๆ
【ที่แท้เจ้าหมอนี่ก็คือโจวหย่ง เจ้าคนชั่วที่เอาสินเดิมของเฉาหยางเซี่ยนจู่ไปเลี้ยงอนุ ทั้งยังใช้เฉาหยางเซี่ยนจู่เป็นสาวใช้ คอยด่าทอและลงมือทำร้ายนางอยู่เสมอ】
ใช่ เขาก็คือเศษเดนคนหนึ่ง!
องค์หญิงเป่าฮุ่ยกล่าวเสริมอยู่ในใจ
“ท่านโหวฉางซิง เด็กผู้นี้ก็คือหลานสาวที่เพิ่งรับกลับมาของท่านผู้นั้นหรือ?”
พระสุรเสียงของฮ่องเต้เคร่งขรึม สายพระเนตรที่ทอดมองฉวนเหวินแฝงไปด้วยความกริ้วเย็นจากการถูกล่วงเกิน
เมื่อครู่พระองค์ทรงได้ยินเสียงของเด็กสาวเบื้องล่างอย่างชัดเจน แต่เด็กสาวผู้นั้นกลับมิได้อ้าปากเลยแม้แต่น้อย จึงทรงเข้าใจว่าฉวนเหวินใช้วิชาพูดจากท้อง อดแค่นพระสรวลเย็นชาไม่ได้ เพียงกลอุบายของชาวบ้านเช่นนี้ ยังกล้านำมาสำแดงต่อหน้าพระองค์อีกหรือ
ท่านโหวฉางซิงรีบดึงฉวนเหวินให้คุกเข่าลง “ชะ...ใช่พ่ะย่ะค่ะ”
เขาอยากอธิบายเหลือเกินว่าฉวนเหวินไม่ได้มีเจตนาล่วงเกินฮ่องเต้ แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร
ฉวนเหวินเองก็งุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเช่นเดียวกัน นางก้มศีรษะแนบพื้นอิฐเช่นเดียวกับท่านโหวฉางซิง แต่ในใจกำลังบ่นไม่หยุด 【เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ความคิดของฮ่องเต้กระโดดข้ามเรื่องได้ขนาดนี้เลยหรือ? ทำไมอยู่ ๆ ประเด็นถึงวกมาที่ข้าล่ะ?】
ฮ่องเต้ทรงอ้าพระโอษฐ์ตรัส แต่ถ้อยคำที่ตั้งพระทัยจะใช้ซักถามกลับไร้ซึ่งเสียงใด ๆ ทั้งท้องพระโรงยังคงเงียบสงัดจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก
เรื่องนี้ทำให้ฮ่องเต้ทรงตกพระทัยยิ่งกว่าตอนที่ได้ยินเสียงในใจของฉวนเหวินเสียอีก
บรรดาขุนนางที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็งุนงงเช่นกัน พวกเขาคาดว่าคงไม่ใช่เพราะฮ่องเต้ทรงอยากหยอกล้อพวกตนเป็นแน่
“ฝ่าบาท หลานสาวของกระหม่อมผู้นี้ขี้ขลาดนัก จะให้เด็กคนนี้ออกไปพักก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
ท่านโหวฉางซิงเสนอขึ้นอย่างระมัดระวัง แน่นอนว่าฮ่องเต้ผู้หลักแหลมก็มองออกว่า เขาต้องการกล่าวบางสิ่งโดยหลีกเลี่ยงไม่ให้หลานสาวของตนได้รับรู้
ฮ่องเต้ทรงส่งสายพระเนตรเป็นสัญญาณให้หวงฉีที่อยู่ข้างพระวรกาย หวงฉีจึงพาฉวนเหวินออกจากท้องพระโรงไปพักผ่อน ฉวนเหวินที่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ได้แต่เดินตามหวงฉีที่มีเครื่องหมายคำถามเต็มศีรษะเช่นเดียวกันแต่ไม่กล้าแสดงออกไป
เมื่อมองจนแผ่นหลังของฉวนเหวินลับสายตาไปแล้ว ท่านโหวฉางซิงจึงยกมือเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผาก (เพราะกลัวว่าฮ่องเต้จะไม่เชื่อในสิ่งที่เขากำลังจะพูด จึงตกใจจนเหงื่อแตก) ก่อนเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นหลังจากฉวนเหวินกลับมา ตั้งแต่การเปลี่ยนแปลงชะตาความตายของเขา การทำให้องค์หญิงเป่าฮุ่ยมุ่งหน้าไปยังอวี๋ชิ่ง ตลอดจนผลสรุปจากการประชุมครอบครัวของพวกเขา โดยเล่าทุกเรื่องอย่างละเอียดถี่ถ้วน
จากนั้น ทั้งท้องพระโรงก็เกิดการถกเถียงกันอย่างดุเดือด
จนกระทั่งฮ่องเต้ทรงมีพระราชวินิจฉัยให้เชื่อไปก่อนว่า ฉวนเหวินมิใช่ปีศาจร้าย แต่เป็นผู้มีพลังลึกลับบางอย่างที่ทำให้เสียงในใจของนางเล็ดลอดออกมา เมื่อถึงตอนนั้น ทุกคนจึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เหตุผลที่เรียกท่านโหวฉางซิงกับฉวนเหวินเข้าวังมานั้น เป็นเพราะเรื่องของโจวหย่ง ดังนั้นสายตาของทุกคนจึงพร้อมใจกันตกลงไปยังโจวหย่งที่ถูกลืมอยู่ตรงมุมหนึ่ง
โจวหย่ง: ...
โจวหย่งยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรง “ขะ...ข้าเห็นด้วยว่าฉวนเหวินผู้นั้นเป็น...เป็นปีศาจ...”
จากนั้นเขาก็ได้รับสายพระเนตรอันเฉียบคมจากทั้งองค์หญิงเป่าฮุ่ยและฮ่องเต้ จนรีบหุบปากลงในทันที
เมื่อฉวนเหวินถูกเรียกกลับเข้ามาในท้องพระโรงอีกครั้ง นางก็พบว่าสายตาที่ทุกคนใช้มองนางเปลี่ยนไป นางขมวดคิ้ว พลางกระชับเสื้อผ้าของตนเองให้แน่นขึ้น 【ข้าขายเพียงศิลปะ ไม่ขายตัวนะ】
ฮ่องเต้และบรรดาขุนนางแทบหงายหลังล้ม ท่านโหวฉางซิงเองก็รู้สึกอับอายจนหน้าแดง เขาลืมบอกทุกคนไปว่า ฉวนเหวินมีพรสวรรค์ในการพูดอะไรที่ทำให้ผู้คนตกตะลึงได้อยู่เสมอ
คนทั้งท้องพระโรงมีเพียงโจวหย่งที่เริ่มรู้สึกว่าท่าไม่ดี หากสตรีผู้นี้เป็นอย่างที่ท่านโหวฉางซิงกล่าวจริง ทั้งสามารถล่วงรู้อนาคตและยังรู้ความลับในครอบครัวของผู้อื่น เช่นนั้นเรื่องของเขาก็คงปิดบังไว้ไม่อยู่แล้ว
“เฉาหยาง ก่อนหน้านี้เจ้าต้องการจะพูดสิ่งใด?”
ฮ่องเต้เองก็ทรงดึงพระทัยกลับมาสู่เรื่องตรงหน้า ก่อนทอดพระเนตรไปยังเฉาหยางเซี่ยนจู่ที่คุกเข่าเคียงข้างโจวหย่ง
เฉาหยางเองก็นึกถึงสิ่งที่โจวหย่งกำลังคิดอยู่ได้ สีหน้าของนางในเวลานี้จึงดูไม่สู้ดีนัก แต่ท้ายที่สุดนางก็ยังตัดสินใจได้ ไม่ว่าจะอย่างไร นางก็ต้องช่วยโจวหลางของนางให้ได้
“ฝ่าบาท หม่อมฉันใช้ชีวิตอยู่ที่ตระกูลโจวอย่างมีความสุข และหม่อมฉันกับโจวหลางก็เคารพให้เกียรติกันดุจแขกผู้มีเกียรติ โจวหลางไม่เคยปฏิบัติต่อหม่อมฉันอย่างเลวร้ายเลยเพคะ”
“เฉาหยาง!”
องค์หญิงเป่าฮุ่ยไม่คาดคิดว่า จนถึงเวลานี้แล้ว บุตรสาวของพระองค์ยังคงเข้าข้างโจวหย่ง
【เซี่ยนจู่ผู้นี้ดูจะมีปัญหาทางสมองอยู่ไม่น้อย】
ฉวนเหวินบ่นอยู่ในใจ
【ใช้ชีวิตดีอย่างนั้นหรือ? คนอื่นสวมแพรพรรณหรูหรา แต่นางกลับสวมเสื้อผ้าหยาบที่มีรอยปะ คนอื่นกินรังนกกับอุ้งเท้าหมี แต่นางกินผักใบหยาบกับรำข้าว คนอื่นปลูกดอกไม้ ดื่มชา แต่นางซักผ้าหุงหาอาหาร】
สายตาของทุกคนต่างตกลงไปบนร่างของโจวหย่งและเฉาหยาง คนหนึ่งสวมแพรพรรณงดงาม อีกคนสวมอาภรณ์ผ้าหยาบที่ยังมีรอยปะ ความแตกต่างช่างชัดเจนจนเกินไป
ใบหน้าของโจวหย่งแดงก่ำขึ้นมาทันที เขาด่าองค์หญิงเป่าฮุ่ยอยู่ในใจว่า พาเฉาหยางกลับไปตั้งสองวันแล้ว แต่กลับไม่รู้จักเปลี่ยนเสื้อผ้าดี ๆ ให้คนเสียบ้าง!
ที่จริงมิใช่ว่าองค์หญิงเป่าฮุ่ยไม่ยอมให้เฉาหยางเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่เป็นเพราะเฉาหยางไม่ยอมสวมอาภรณ์ดี ๆ เหล่านั้นเอง เกรงว่าโจวหย่งจะเห็นแล้วกล่าวหาว่านางฟุ่มเฟือย
“ฝ่าบาท เมื่อเฉาหยางเซี่ยนจู่ตรัสเช่นนี้แล้ว คิดว่าองค์หญิงเป่าฮุ่ยคงเข้าใจผิด อีกทั้งเฉาหยางเซี่ยนจู่ยังเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องโดยตรง จะมีผู้ใดเข้าใจข้อเท็จจริงได้ดียิ่งกว่านางอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
หลิวจางหมิ่นก้าวออกมากล่าว เขาไม่เชื่อเรื่องโลกในนิยายภาพ ไม่เชื่อว่ามีความสามารถในการหยั่งรู้อนาคตหรือรู้เรื่องราวสารพัดได้ ดังนั้นเรื่องนี้จะต้องเป็นกลอุบายที่ท่านโหวฉางซิงกับหลานสาวของเขาก่อขึ้นอย่างแน่นอน
คำพูดนี้ของเขาแท้จริงแล้วกำลังพาดพิงถึงฉวนเหวิน แต่ขออภัยด้วย ฉวนเหวินที่ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ทุกคนเพิ่งถกเถียงเรื่องนางกันอย่างดุเดือด กลับไม่ได้ฟังออก ยังคิดว่าผู้อื่นที่เขาพูดถึงคือองค์หญิงเป่าฮุ่ย
“ใต้เท้าหลิว ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
องค์หญิงเป่าฮุ่ยไม่พอพระทัยแล้ว หรือว่าเจ้าหลิวจางหมิ่นผู้นี้จะถือว่าเสียงในใจของฉวนเหวินเป็นเพียงลมผ่านหู?
【ใต้เท้าหลิว? ใต้เท้าหลิวคนไหนกัน?】
เสียงในใจของฉวนเหวินดังขึ้น องค์หญิงเป่าฮุ่ยพอฟังแล้วก็ทบทวนความทรงจำอย่างง่าย ๆ จากนั้นจึงเก็บความโกรธลงก่อนแย้มพระสรวล คำพูดนี้ช่างฟังคุ้นหูเหลือเกิน
หลิวจางหมิ่นยังไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น เขาไม่สนใจว่าองค์หญิงเป่าฮุ่ยจะกริ้วหรือแย้มพระสรวล เป้าหมายของเขาก็คือถวายฎีกากล่าวโทษองค์หญิงเป่าฮุ่ย การกล่าวโทษผู้ที่ไม่มีผู้ใดกล้ากล่าวโทษ จึงจะสะท้อนให้เห็นถึงความสูงส่งและความเที่ยงตรงของขุนนางผู้มีหน้าที่ทักท้วงอย่างเขาได้ ดังนั้นเขาจึงเชิดหน้า ผึ่งอก ด้วยท่าทีเปี่ยมคุณธรรม กำลังจะกล่าวอย่างฉะฉานว่า “ฝ่าบาท...”
【เป็นใต้เท้าหลิวจางหมิ่นที่ชอบดมตดอนุแล้วบอกว่ามีกลิ่นมันเทศหอมหวาน หรือว่าเป็นหลิวข่าที่ครั้งหนึ่งเคยพลัดตกลงไปในหลุมส้วมตอนกำลังปลดทุกข์ แล้วเผลอสำลักเข้าไปหลายอึกกันนะ?】
คำพูดที่เหลือของหลิวจางหมิ่นติดอยู่ที่ลำคอ ทั้งร่างแข็งทื่อ ท้องพระโรงทั้งแห่งเงียบกริบ
ชอบดมตดอนุ! แถมยังบอกว่ามีกลิ่นมันเทศอีก!
ทุกคนต่างตกตะลึง!
หลังจากตกตะลึงแล้ว ก็พยายามกดมุมปากของตนเอาไว้สุดชีวิต แม้แต่ฮ่องเต้ที่ปกติไม่ทรงแสดงความรู้สึกออกทางสีพระพักตร์ ก็ยังทรงกลั้นได้อย่างยากลำบาก
“พรวด”
ไม่รู้ว่าขุนนางผู้ใดอดกลั้นไม่ไหว เสียงหลุดหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นอย่างชัดเจนเป็นพิเศษในท้องพระโรงอันเงียบสงัด
【เหตุใดถึงมีคนใจลอยระหว่างเข้าเฝ้าด้วยล่ะ?】 ฉวนเหวินงุนงง 【แล้วเหตุใดใต้เท้าหลิวผู้นี้ถึงพูดไม่ออกเสียล่ะ? ความสามารถในการทำงานช่างใช้ไม่ได้จริง ๆ】
“หลิวจางหมิ่น...ใต้เท้าหลิว ท่านกล่าวต่อเถิด”
ฮ่องเต้ทรงเรียกชื่อเต็มของเขาโดยเฉพาะ ถึงขั้นมีความรู้สึกสะใจจากความทุกข์ของผู้อื่นอยู่เล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ