ฉวนเหวินยกนิ้วชี้มือซ้ายขึ้นมา อ้อ ไม่สิ มือขวา แล้วส่ายไปมา “ไม่ ไม่ ไม่” ทำท่าราวกับกำลังจะเล่าเรื่องสำคัญให้ทุกคนฟัง “วันหนึ่ง ไท่ซือเจิ้งเกิดอยากกินของหวานขึ้นมา จึงซื้อน้ำตาลเสียบไม้มากินหนึ่งไม้ กัดคำแรกฟันหลุดหนึ่งซี่ เขาก็เสียบฟันซี่นั้นไว้บนไม้ กัดอีกคำฟันก็หลุดอีกซี่ เขาก็เสียบเพิ่มเข้าไปอีก สุดท้ายพอกินน้ำตาลเสียบไม้หมดทั้งไม้ ก็รู้สึกว่าปากโล่งผิดปกติ ก้มลงมองดูเท่านั้นแหละ ดีเลย ฟันทั้งปากไปอยู่บนไม้เสียบหมดแล้ว”
แบบนี้...ก็ได้หรือ?
เด็กสาวหลายคนมีสีหน้าราวกับกำลังฟังนิทานอยู่
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่เจ้าไม่หดหู่กัน?”
เด็กสาวคนหนึ่งในกลุ่มสหายถามขึ้น นางเป็นคนอายุน้อยที่สุดในกลุ่ม ชื่อเจิ้งหนิง อายุสิบห้าปี อ่อนกว่าฉวนอวี้และคนอื่นหนึ่งปี แต่มากกว่าฉวนเหวินหนึ่งปี
“เขาใส่ฟันปลอมแล้วก็กินต่อได้ ส่วนข้าพันผ้าพันแผลแล้วก็กัดต่อได้เหมือนกัน”
ฉวนเหวินยกขาหมูในมือขึ้นโชว์ ทำเอาเด็กสาวทั้งหลายหัวเราะกันออกมา
“พวกเจ้าก็กินสิ”
ฉวนเหวินชี้ไปยังอาหารในชามเล็กชามใหญ่ตรงหน้า แต่บรรดาสหายต่างพากันส่ายหน้า “พวกเราชอบดูเจ้ากินมากกว่า”
ไม่ใช่ว่าพวกนางไม่อยากกิน แต่พวกนางไม่มีร่างกายแบบฉวนเหวิน ฉวนเหวินกินอย่างไรก็ไม่อ้วน ส่วนพวกนางแค่ดื่มน้ำยังขึ้นเนื้อ จะกล้ากินตามใจเช่นนี้ได้อย่างไร
ดูแล้วก็เหมือนได้กิน ดังนั้นพวกนางจึงชอบดูฉวนเหวินกินอาหาร รู้สึกว่าไม่ว่าฉวนเหวินจะกินอะไรก็ดูน่าอร่อยไปหมด แถมยังชอบยื่นนิ้วไปจิ้มแก้มที่พองตุ่ยเพราะอัดอาหารเต็มปากของนางอยู่บ่อย ๆ
ทุกครั้งที่เป็นเช่นนี้ ฉวนเหวินก็มักจะพูดไม่ออก นางเป็นคนที่มีชีวิตมาสองชาติแล้ว อายุรวมกันก็พอจะเป็นแม่ของพวกนางได้ แต่ตอนนี้กลับถูกชมว่าน่ารักเสียอย่างนั้น
ขณะดูฉวนเหวินกินโชว์ไปด้วย พวกเด็กสาวก็คุยเรื่องซุบซิบกันไปด้วย ช่วงนี้ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น เมืองหลวงมีข่าวซุบซิบผุดขึ้นมามากมายในคราวเดียว
ฉวนเหวินกะพริบตาอย่างสนใจยิ่ง ใครเล่าจะไม่ชอบฟังเรื่องซุบซิบ
ข่าวซุบซิบเรื่องแรกก็คือ เมื่อสองวันก่อน ฮูหยินของหลิวจางหมิ่นแห่งสำนักตรวจการไปร่วมงานเลี้ยงงานหนึ่ง พอกลับถึงบ้านก็พาบุตรชายสองคนกับบุตรสาวหนึ่งคนกลับบ้านเดิมทันที พร้อมยืนกรานว่าจะหย่ากับหลิวจางหมิ่น ส่วนสาเหตุที่แท้จริงนั้น ดูเหมือนว่าฮูหยินหลิวจะถูกผู้อื่นหัวเราะเยาะในงานเลี้ยง แต่ถูกหัวเราะเยาะเรื่องใดนั้น เด็กสาวหลายคนกลับไม่ทราบ
ก่อนหน้านี้เสียงในใจของฉวนเหวินในท้องพระโรงถูกทุกคนได้ยินกันหมด หลังจากขุนนางกลับถึงบ้านจึงอดพูดคุยกันไม่ได้ แต่เรื่องเหล่านี้ไม่มีผู้ใดนำไปเล่าให้บุตรสาวที่ยังไม่ออกเรือนได้ฟัง
เด็กสาวหลายคนจึงช่วยกันเดาสาเหตุ บ้างก็เดาว่าใต้เท้าหลิวเลี้ยงอนุไว้นอกบ้านแล้วถูกจับได้ บ้างก็เดาว่าใต้เท้าหลิวลำเอียงรักอนุมากเกินไป และบางคนก็เดาว่าใต้เท้าหลิวอาจไปล่วงเกินฮ่องเต้จนกำลังจะถูกลงโทษ ฮูหยินหลิวจึงรีบพาครอบครัวหลบภัยไว้ก่อน
【เพราะอะไรกันนะ? หรือว่าฮูหยินหลิวค้นพบงานอดิเรกสุดพิลึกของใต้เท้าหลิวเข้า? แต่เรื่องนั้นคนอื่นไม่น่าจะรู้สิ】
ฉวนเหวินที่ยังไม่รู้ตัวว่าตนกลายเป็นต้นเหตุไปแล้ว แอบคาดเดาอยู่ในใจครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า ปฏิเสธว่าคงไม่ใช่เหตุผลนี้
ข่าวซุบซิบเรื่องที่สองคือ เรื่องของหลิวค่าลาแห่งกระทรวงคลัง ได้ยินมาว่าใต้เท้าหลิวผู้นี้เคยเข้าห้องส้วม แล้วพลัดตกลงไปในบ่อส้วมโดยไม่ตั้งใจ เท่านั้นยังไม่พอ เขายังว่ายน้ำอยู่ในนั้นอยู่หลายรอบ แถมยังสำลักน้ำในบ่อส้วมเข้าไปหลายอึกอีกด้วย!
ไม่เพียงเด็กสาวที่ไม่เคยได้ยินข่าวนี้จะตกตะลึงจนตาโต แม้แต่ฉวนเหวินเองก็เริ่มสงสัยตัวเองขึ้นมาแล้ว
เหตุใดถึงกลายเป็นว่ายน้ำไปได้เล่า? ในเนื้อเรื่องก็ไม่ได้เขียนไว้นี่นา
“บ่อส้วมที่บ้านเขาต้องใหญ่ขนาดไหนกัน?”
สหายสาวหน้าแก้มกลมคนหนึ่งชื่อเฉิงหว่านหรงอุทานออกมาด้วยความตกใจ ฉวนเหวินเห็นด้วยอย่างยิ่ง แต่จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าบ่อส้วมบ้านเขาถูกสร้างตามมาตรฐานสระว่ายน้ำ เข้าส้วมเสร็จแล้วยังว่ายน้ำต่ออีกสองสามรอบ ฉวนเหวินรีบส่ายหน้า คิดต่อไม่ได้แล้ว นางยังกินอยู่เลยนะ
เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าลำบากใจของฉวนเหวิน พวกสหายสาวก็รีบจบหัวข้อสนทนาที่ชวนให้มีกลิ่นอายนี้ แล้วเปลี่ยนมาคุยเรื่องของจวนอัครมหาเสนาบดีจางแทน
ได้ยินว่าจวนอัครมหาเสนาบดีจางถูกโจรขึ้น โจรคนนั้นแอบเข้าไปขโมยของในเรือนของอนุคนหนึ่งกลางดึก แต่ตอนกำลังจะลงจากหลังคา กลับพบอนุกับองครักษ์กำลังลักลอบมีชู้กันอยู่บนคานหลังคา ไม่รู้ว่าใครร้องโวยวายขึ้นมาเสียงหนึ่ง จวนอัครมหาเสนาบดีจางก็วุ่นวายกันทั้งจวน
อัครมหาเสนาบดีจางรีบรุดมาทันที แต่โจรหนีไปแล้ว ส่วนความสัมพันธ์ลับ ๆ ของอนุกับองครักษ์กลับปิดบังต่อไปไม่ได้
อัครมหาเสนาบดีจางเดือดดาลอย่างหนัก พอสืบสวนลึกลงไป กลับพบว่าในบรรดาอนุสิบคน มีถึงแปดคนที่ลักลอบมีชู้ ส่วนอีกสองคนเพิ่งเข้าจวนมาได้ไม่นาน คาดว่ายังคงไม่มีโอกาส
จากนั้นก็ไม่รู้ว่าอัครมหาเสนาบดีจางคิดอะไรอยู่ จึงยืนกรานจะตรวจสอบว่าบุตรชายที่อนุเหล่านั้นให้กำเนิดเป็นสายเลือดของตนจริงหรือไม่
ฉวนเหวินที่กินขาหมูหมดแล้วเปลี่ยนมากินศอกหมูเงียบไปทันที คิ้วงามทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ในเนื้อเรื่องเดิม จางหุยไม่เคยรู้เลยจนกระทั่งตายว่าอนุของตนลักลอบมีชู้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่บุตรชายเหล่านั้นไม่ใช่ลูกของเขา สุดท้ายทั้งครอบครัวก็ถูกองค์ชายสามกำจัดจนตายหมด
แล้วจู่ ๆ โจรนี่โผล่มาจากไหนกัน?
ฉวนเหวินรีบเปิดดูเนื้อเรื่อง แล้วพบว่าเนื้อเรื่องเปลี่ยนไปจริง ๆ แต่กลับยิ่งทำให้นางสับสนมากกว่าเดิม
【โจรคนนั้นกลับเป็นจางหุยเอง!】
【เขาไม่เพียงปีนขึ้นไปบนคานหลังคาของอนุผู้เคราะห์ร้ายคนนั้นเท่านั้น แต่ยังปีนขึ้นไปบนคานหลังคาของอนุทุกคนอีกด้วย หรือว่าเขาเองก็มีรสนิยมประหลาดอะไรเหมือนกัน?】
จางหุยที่กำลังป่วยนอนอยู่บนเตียงจามออกมาอย่างแรง ใครกัน? ไอ้คนไหนมันนินทาข้าอีกแล้ว!
ฉวนเหวินตัวสั่นโดยไม่ทราบสาเหตุ ก่อนจะตั้งใจฟังข่าวซุบซิบจากสหายสาวต่อ
ผลการตรวจสอบปรากฏว่า บุตรชายหลายคนที่เขาอบรมสั่งสอนด้วยตนเองมาตลอด กลับไม่ใช่ลูกของเขาจริง ๆ อัครมหาเสนาบดีจางถึงกับกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ด้วยความโกรธ แล้วหมดสติล้มพับไปตรงนั้น เวลานี้ยังนอนป่วยอยู่บนเตียงเลย
ทุกคนต่างทอดถอนใจด้วยความเวทนา
“แต่เหตุใดถึงต้องลักลอบมีชู้กันบนคานหลังคาด้วยเล่า?”
ฉวนอวี้รู้สึกประหลาดใจ “พวกเขาไม่กลัวตกลงมาหรือ?”
“ได้ยินมาว่าเพราะกลัวถูกจับได้ หากอยู่บนคานหลังคา ต่อให้มีเสียงเคลื่อนไหวบ้าง พวกสาวใช้และบ่าวรับใช้ก็จะนึกว่าเป็นหนู”
แบบนี้...ก็ได้ด้วยหรือ?
ทุกคนต่างปรบมือให้อนุและองครักษ์ผู้นั้นอยู่ในใจ คนสองคนนี้เพื่อจะลักลอบมีชู้กัน ช่างทุ่มเทเสียจริง
หลังจากทอดถอนใจและเห็นอกเห็นใจกันอยู่พักหนึ่ง หัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องของตำหนักองค์หญิงเป่าฮุ่ย วีรกรรมอันยิ่งใหญ่ของเฉาหยางเซี่ยนจู่ทำให้คุณหนูทั้งหลายที่มีทัศนคติปกติถึงกับอ้าปากค้าง ได้ยินว่าหลังจากโจวหย่งถูกขังในคุกแล้ว เฉาหยางเซี่ยนจู่ไม่ยอมกินไม่ยอมดื่ม เอาแต่เรียกร้องว่าจะต้องพบเขาให้ได้
แม้องค์หญิงเป่าฮุ่ยจะโกรธจนแทบระเบิด แต่ก็กลัวว่าเฉาหยางที่ร่างกายขาดสารอาหารอยู่แล้วจะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ จึงยอมตกลง
เดิมทีทุกคนคิดว่าเมื่อเฉาหยางได้พบโจวหย่งแล้ว จะต้องร้องไห้อ้อนวอนให้องค์หญิงเป่าฮุ่ยช่วยชีวิตเขาแน่นอน
แต่ใครจะคิดว่า เฉาหยางเซี่ยนจู่กลับตบหน้าโจวหย่งเข้าอย่างจังในทันที ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับมึนงงไปเลย
“แต่เฉาหยางเซี่ยนจู่ไม่ใช่ว่ารักโจวหย่งจนหัวปักหัวปำหรอกหรือ? ถึงขั้นอดอาหารอดน้ำเพื่อบังคับให้องค์หญิงเป่าฮุ่ยพานางมาพบโจวหย่งมิใช่หรือ? หรือว่าในที่สุดเฉาหยางเซี่ยนจู่ก็ได้สติแล้ว?”
สหายสาวนามมู่ชิงผู้นี้ ก่อนหน้านี้รู้สึกแทนเฉาหยางเซี่ยนจู่มากที่สุด ทั้งยังคิดว่าเฉาหยางเซี่ยนจู่เหมือนขาดอะไรไปสักอย่างในสมอง แต่ตอนนี้กลับดีใจขึ้นมาแล้ว
เฉิงหว่านหรงรู้เรื่องนี้ดีที่สุด จึงเล่าต่อ
ประโยคแรกที่เฉาหยางเซี่ยนจู่พูดหลังจากตบคนก็คือการตำหนิว่า “ท่านไม่ใช่โจวหลาง!”
จากนั้นนางก็หันหลังวิ่งออกจากคุกไปอย่างเด็ดเดี่ยว ทิ้งโจวหย่งให้นั่งงุนงงซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ตรงนั้น
ทุกคนมองหน้ากันไปมา สุดท้ายฉวนอวี้ก็ถามขึ้นว่า “เพราะเหตุใดกัน?”
“น่าจะเป็นเพราะโจวหย่งเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้แล้วกระมัง”
เฉิงหว่านหรงคาดเดา
ก่อนถูกขัง โจวหย่งก็มีบาดแผลอยู่แล้ว พอเข้าไปในคุกก็ไม่ได้เชิญหมอ ไม่ได้ทายา บาดแผลถึงกับเป็นหนอง ใบหน้ายิ่งน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม โดยเฉพาะรอยแผลจากการถูกเฆี่ยนก่อนหน้านี้ ตอนนี้เริ่มมีอาการเน่าเปื่อยแล้ว แทบมองไม่ได้เลย
ทุกคนจึงทอดถอนใจกันอีกครั้งด้วยความเวทนา